De paus heeft gesproken, in Regensburg vorige week. Zijn onderwerp: de verbondenheid tussen rede en geloof in het Katholieke geloof, de invloed van het Grienks-Hellenistische denken om het vroeg Christendom, etcetera, und so weiter, enzovoorts. Allemaal heel gewichtig. Geen enkele aanleiding tot ook maar de geringste opwinding, zou je zeggen.
Maar in die toespaak moest kennelijk, voor de contrastwerking neem ik aan, gewezen worden op ander opvattingen: dat het geloof buiten de rede stond, dat je het geloof niet alleen met woorden zou kunnen verbreiden maar ook met geweld. Een volgens de paus zeer foute opvatting, zo wil hij ons doen geloven.
Nu had de paus daarvoor tal van citaten kunnen hanteren en tal van voorbeelden kunnen aanhalen. het verbreiden van het geloof met het zwaard in de hand is in het Katholicisme een eerbiedwaardige traditie, met een zeer lange voorgeschiedenis. Om maar eens wat open deuren in te trappen: Cortez in Mexico, Pizarro in Peru, beiden met het zwaard in de hand bezig het Ware Katholieke Geloof te verbreiden terwijl ze de aanwezige goudschatten roofden en de inheemse bevolking niet alleen onder dwang bekeerde maar tevens tot dwangarbeid veroordeelde. Als de paus daarnaar had verwezen, een citaat over deze misere had voorgedragen, en van dat stuk Katholiek erfgoed totaal en volledig afstand had genomen, dan was hij iets minder ongeloofwaardig geweest.
Maar nee, de paus koos een ander citaat, van een Byzantijs christelijk keizer, Manuel II Paleologus, in een al dan niet fictieve conversatie met een Perziche gesprekspartner. Daarin haalt Paleologus hard uit naar Mohammed, grondlegger van de Islam, doe "alleen slechte en onmenselijke dingen, zoals het bevel om het geloof dat hij predikte met het zwaard te verbreiden", had gebracht.
Eerder in de toespraak verwees de paus naar een vers uit de Koran waarin staat dat er "in het geloof geen dwang" bestaat - maar hij stelde dat later in de Islam het leerstuk van de 'heilige oorlog' was ontwikkeld en ook in de Koran zijn neerslag had gevonden. Anders gezegd: tegenover een Christendom dat rede en geloof combineerde, staat een Islam waarin die rede ontbrak en waarin geweld ter verbreiding van het geloof werd aangeprezen. Zo ziet - zo moeten we toch concluderen uit de toespraak - de paus het verschil tussen Islam en Christendom.
Logisch dat Moslims erg boos werden: als de aanvoerder van de ene wereldgodsdienst zo negatief praat over de grondlegger van een andere wereldgodsdienst, plegen aanhangers van zo n andere wereldgodsdienst dat niet lichtvaardig op te vatten. Het feit dat het Katholicisme zichzelf met grof geweld verbreidde maakt te uitspraken van de paus hypocriet.
Het feit dat juist ook Katholieke plunder- en veroveringstochten - de Kruistochten - eeuwenlang het Midden-Oosten hebben geteisterd, en dat het Midden-Osten nog maar kort geleden grotendeels door Westerse staten met een Christelijke, deels Katholieke, bevolking en traditie, is onder Moslims niet vergeten. De pauselijke uitspraak in Regensburg is een voortzetting van die koloniale Westerse arrogantie. Moslims, en zij niet alleen, zijn daar terecht razend over.
Intussen heeft de boosheiod van veel Moslims de paus bewogen tot een tactische, maar nogal ongeloofwaardige, terugtocht. Hij zegt nu dat het citaat va Paleologus "in geen enkel opzicht mijn eigen standpunt weergeeft." Waarom kwam hij dan met het citaat, en waarom stond er in de oorspronkeleijke redevoering dan geen kritisch commentaar waarmee de paus van dat citaat afstand nam?
Nog fraaier: de paus betuigt "diepe spijt." Over zijn beledigende citaat over Mohammed? Nee: "over de reacties in sommige landen op enkele passages uit mijn rede aan de Universiteit van Regensburg die beledigind voor de gevoeligheden van Moslims zijn opgevat." Hiermee voegt hij aan zijn eerste belediging jegens Moslims feitelijk een tweede toe.
Wat de zaak extra kwalijk maakt is de hele strekking van de redevoering: een rationeel en niet met dwang opererend Katholicisme jegens ene irrationeel gewelddadig alternatief, dat nergens nader wordt oopschreven - maar wel aangeduid met dat citaat over Mohammed. Het lijkt, kortom, wel sterk op een als wetenschap gecodeerde verhandeling over Christendom versus islam, Westerse cultuur versus Oosterse barbarij. Het is de Botsing der Beschavingen van Samuel Huntington, het is de kruistocht van George Bush tegen 'Islamofascisme', het een katholieke verwoording van de Islamofobe ideologie achter de "Oorlog tegen Terreur". Mij verbaast hetd an ook niet dat de Islamofobe politicus Geert Wilders zich al solidair heeft verklaard met de paus. Soort zoekt soort.
En hoe toevallig zou het trouwens zijn - Gary Leupp wijst hierop - dat de gesprekspartner uit de dialoog waaruit de paus citeert, de man die de hatelijkheden over Mohammed naar zijn hoofd geslingerd kreeg, uitgerekend een Perziche man was? Perzie heet tegenwoordig Iran. Wil de paus ons hier indirect iets meedelen, bijvoorbeeld aan welke kant hij staat in de volgende ronde van de kruisto... pardon de "Oorlog tegen Terrorisme"?
Nog enkele commentaren die ik de moeite waard vond en die ik ter voorbereiding van het bovenstaande heb gebruikt:
*Tariq Ali, "A Bavarian Provocation", Counterpunch, 17 september 2006;
*Juan Cole, "Pope's Trip to Turkey in Doubt - Protests Grow", Informed Comment, 16 september 2006.(vooral relevant over de relevantie van het koloniale verleden als achtergrond en verklaring voor de vermeende 'overgevoeligheid' van Moslims;
*"Putting Fire out with Gasoline", 'Under the Seme Sun', 17 september 2006 (over hoezeer de paus niet zijn uitspraken, maar de felle reactie erop, betreurt).
maandag 18 september 2006
zaterdag 16 september 2006
Nederland subsidieert dreigende regime change in Iran
De Verenigde Staten bereiden zich voor op hun volgende aanvalsoorlog. Doelwit: Iran. Opzet: regime change. Het excuus bestaat uit drogredenen en leugens, de echte redenen heten olie en hegemonie. De voorgenomen middelen: bombardementen, voorafgegaan door/ gecombineerd met sancties en steun aan oppositiegroepen, hetzij vanwege hun pro-westerse koers, hetzij vanwege een poging om ze in pro-westerse richting te beinvloeden. Bij dat laatste doet Nederland mee.
Het oorlogsexcuus dat de Verenigde Staten aanvoeren heet 'kernwapens'. Iran ontwikkelt kernenergie en heeft een programma ter verrijking van uranium. Het Witte Huis beweert dat dit een streven naar kernwapens aantoont. Bij herhaling hebben VN-functionarissen en het Internationaal Atoomagentschap IAEA beweringen van Amerikaanse politici in die richting krachtig weersproken als "onjuiste, misleidende en ongefundeerde beweringen". De baas van het IAEA, El Baradei is één van degenen die de Amerikaanse zekerheid dat Iran kernwapens ontwikkelt, stevig tegenspreekt. In het overzichtje "Outrageous and Dishonest", op 'Lenin's Tomb' staan diverse VN/IAEA-uistpraken hierover netjes geciteerd.
Intussen gaat de oorlogsvoorbereiding door, hoezeer de Amerikaanse regeringspropaganda ook tegenspraak ondervindt van experts. Plannen voor bombardementen worden momenteel bijgewerkt terwijl in de top van de inlichtingendienst verwoede discussie woedt over de waarde van informatie die erop zou wijzen dat Iran aan kernwapens werkt. "Het lijkt erop dat Iran het nieuwe Irak wordt", zegt een Amerikaanse contraterrorisme-functionaris in een krantenbericht dat ik vond via Raw Story. En op 'A Tiny Revolution' staan VN-uitspraken van destijds en van nu keurig onder elkaar, compleet met de verontschuldiging van een Pentagon-reporter en van de uitvoerdend redacteur van de Washington Post, in een excuus-artikel waarin die krant erkent dat de regeringspropaganda onevenredig veel, en de kritische geluiden onevenredig weinig ruimte kregen (gevonden via 'Under the Same Sun', een mooi weblog waar na weken stilte weer leven in komt).
Intussen werkt de 'internationale gemeenschap' - lees: die staten die het spel meespelen, voor de Europese staten die in de campagne tegen Iran de rol van good cop naast de Amerikaanse bad cop op zich nemen - aan sancties, waarmee het Iraanse regime geïsoleerdmoet worden en het klimaat verder rijp gemaakt moet worden voor oorlog. Bovendien zoeken de komende agressors naar bondgenoten in Iran zelf. Via allerlei instituten probeert de VS oppositiegroepen te financieren om ook intern de druk op het bewind te vergroten. En hier doet Nederland aan mee.
De Nederlandse bijdrage bestaat in ieder geval uit 630.00 euro aan belastinggeld - jouw en mijn geld - voor de Amerikaanse stichting Freedom House. Die laatste financiert hier pro-westerse oppositiekrachten en media mee. Datzelfde deed ze onder meer in Oekraine (ín de de zogeheten 'Oranje Revolutie' die akelig oranje oogde en geen revolutie was). Dit stond op 16 september in de NRC, die zich daarmee heel even als echte kritische nieuwsbron ontpopte.
Subsidie aan oppositie tegen het bewind van de politiestaat die Iran wel degelijk is, oogt humanitair en democratisch. Maar organisaties als Freedom House worden gebruikt door de regering van de VS om de politiek in landen waar ze belangen heeft te beinvloeden. Amerikaans regeringsgeld dus om de Iraanse politiek naar haar hand te zetten. Het is oorlog tegen het Iraanse bewind, maar dan met andere middelen.
Het doel is de vervanging door het Iraanse regime door een bewind dat meer bereid is dan het huidige om zich te schikken in de ambitie van de VS om de hegemonie en de greep op de olie in het Midden-Oosten te versterken. Winst en macht, niet vrijheid en democratie, zijn de doelstellingen van de VS, en het werk van Freedom House moet aan die doelstellingen bijdragen.
Een nadere blik op Freedom House geeft al ernstig te denken: een eerdere leider ervan was James Woolsey, ex-CIA-directeur en groot voorstander van de oorlog tegen Irak. De huidige baas heet Peter Ackerman. Hij "leidt een groepering die bijeenkomsten in het nabijgelegen Dubai heeft georganiseerd waarbij de nadruk lag op de lessen die getrokken konden worden uit de opstanden in Serrvië en Oekraine. De Iraanse deelnemers aan de bijeenkomst werden later opgepakt", aldus de NRC.
Die arrestaties laten duidelijk zien: oppositiefiguren hebben van dit type steun last. Wie geld krijgt, direct of indirect, van de regering(en) van straten die bombardementen op Iran voorbereiden, kan wel heel makkelijk hetb stempel opgedrukt krijgen van agent van die regering(en). Dat maakt zulke mensen nog makkelijker doelwit van de repressie. "Don't let imperialists hijack Iran's movement from below", zo bepleit de Socialist Worker daarom.
Nederlands regeringsgeld wordt dus ingezet om aan dit kapen van Iraanse oppositie mee te werken. In totaal heeft, alweer volgens de NRC, de Nederlandse regering, 15 miljoen euro voor dit soort projecten uitgetrokken. Daarmee demonstreert Nederland wederom wat ze is: een als mensenrechtenorganisatie vermomde schurkenstaat.
Het oorlogsexcuus dat de Verenigde Staten aanvoeren heet 'kernwapens'. Iran ontwikkelt kernenergie en heeft een programma ter verrijking van uranium. Het Witte Huis beweert dat dit een streven naar kernwapens aantoont. Bij herhaling hebben VN-functionarissen en het Internationaal Atoomagentschap IAEA beweringen van Amerikaanse politici in die richting krachtig weersproken als "onjuiste, misleidende en ongefundeerde beweringen". De baas van het IAEA, El Baradei is één van degenen die de Amerikaanse zekerheid dat Iran kernwapens ontwikkelt, stevig tegenspreekt. In het overzichtje "Outrageous and Dishonest", op 'Lenin's Tomb' staan diverse VN/IAEA-uistpraken hierover netjes geciteerd.
Intussen gaat de oorlogsvoorbereiding door, hoezeer de Amerikaanse regeringspropaganda ook tegenspraak ondervindt van experts. Plannen voor bombardementen worden momenteel bijgewerkt terwijl in de top van de inlichtingendienst verwoede discussie woedt over de waarde van informatie die erop zou wijzen dat Iran aan kernwapens werkt. "Het lijkt erop dat Iran het nieuwe Irak wordt", zegt een Amerikaanse contraterrorisme-functionaris in een krantenbericht dat ik vond via Raw Story. En op 'A Tiny Revolution' staan VN-uitspraken van destijds en van nu keurig onder elkaar, compleet met de verontschuldiging van een Pentagon-reporter en van de uitvoerdend redacteur van de Washington Post, in een excuus-artikel waarin die krant erkent dat de regeringspropaganda onevenredig veel, en de kritische geluiden onevenredig weinig ruimte kregen (gevonden via 'Under the Same Sun', een mooi weblog waar na weken stilte weer leven in komt).
Intussen werkt de 'internationale gemeenschap' - lees: die staten die het spel meespelen, voor de Europese staten die in de campagne tegen Iran de rol van good cop naast de Amerikaanse bad cop op zich nemen - aan sancties, waarmee het Iraanse regime geïsoleerdmoet worden en het klimaat verder rijp gemaakt moet worden voor oorlog. Bovendien zoeken de komende agressors naar bondgenoten in Iran zelf. Via allerlei instituten probeert de VS oppositiegroepen te financieren om ook intern de druk op het bewind te vergroten. En hier doet Nederland aan mee.
De Nederlandse bijdrage bestaat in ieder geval uit 630.00 euro aan belastinggeld - jouw en mijn geld - voor de Amerikaanse stichting Freedom House. Die laatste financiert hier pro-westerse oppositiekrachten en media mee. Datzelfde deed ze onder meer in Oekraine (ín de de zogeheten 'Oranje Revolutie' die akelig oranje oogde en geen revolutie was). Dit stond op 16 september in de NRC, die zich daarmee heel even als echte kritische nieuwsbron ontpopte.
Subsidie aan oppositie tegen het bewind van de politiestaat die Iran wel degelijk is, oogt humanitair en democratisch. Maar organisaties als Freedom House worden gebruikt door de regering van de VS om de politiek in landen waar ze belangen heeft te beinvloeden. Amerikaans regeringsgeld dus om de Iraanse politiek naar haar hand te zetten. Het is oorlog tegen het Iraanse bewind, maar dan met andere middelen.
Het doel is de vervanging door het Iraanse regime door een bewind dat meer bereid is dan het huidige om zich te schikken in de ambitie van de VS om de hegemonie en de greep op de olie in het Midden-Oosten te versterken. Winst en macht, niet vrijheid en democratie, zijn de doelstellingen van de VS, en het werk van Freedom House moet aan die doelstellingen bijdragen.
Een nadere blik op Freedom House geeft al ernstig te denken: een eerdere leider ervan was James Woolsey, ex-CIA-directeur en groot voorstander van de oorlog tegen Irak. De huidige baas heet Peter Ackerman. Hij "leidt een groepering die bijeenkomsten in het nabijgelegen Dubai heeft georganiseerd waarbij de nadruk lag op de lessen die getrokken konden worden uit de opstanden in Serrvië en Oekraine. De Iraanse deelnemers aan de bijeenkomst werden later opgepakt", aldus de NRC.
Die arrestaties laten duidelijk zien: oppositiefiguren hebben van dit type steun last. Wie geld krijgt, direct of indirect, van de regering(en) van straten die bombardementen op Iran voorbereiden, kan wel heel makkelijk hetb stempel opgedrukt krijgen van agent van die regering(en). Dat maakt zulke mensen nog makkelijker doelwit van de repressie. "Don't let imperialists hijack Iran's movement from below", zo bepleit de Socialist Worker daarom.
Nederlands regeringsgeld wordt dus ingezet om aan dit kapen van Iraanse oppositie mee te werken. In totaal heeft, alweer volgens de NRC, de Nederlandse regering, 15 miljoen euro voor dit soort projecten uitgetrokken. Daarmee demonstreert Nederland wederom wat ze is: een als mensenrechtenorganisatie vermomde schurkenstaat.
Een aangename en leerzame avond
Zo, dat was een aangename avond in Café Lambiek in Tilburg, afgelopen donderdag. Ik was uitgenodigd om daar te komen spelen/ zingen, op een avond waar dichters en singer/songwriters hun ding ten gehore mogen brengen. Ik zing, speel gitaar en schrijf incidenteel een liedje, en mocht invallen voor iemand.
Er waren drie muzikanten, en een dichter/verhalenverteller. Bram, de dichter/ verhalenverteller, kwam maar ten dele boven het geroezemoes uit, maar z’n relativerende aankondigingen van eigen werk waren erg grappig. Het werk zelf zou ik nog eens in alle rust willen lezen of beluisteren.
Chrissie, een jonge meid met een prachtstem, zong tamelijk melancholieke liederen die op veel bijval konden rekenen, en bepaald niet ten onrechte (en het was haar tweede keer op een podium, aldus de presentator - ga er maar aanstaan!). Demian (of Damian) zong erg grappig-opgewekte liedjes,. Zijn ‘Hou me vast’ – met de prachtige zinsnede ‘liefde is het leukste van dichtbij’ ( of ‘veel leuker’…, I’m not sure) bleef hangen en is een klein juweeltje in het genre.
Na afloop bood het open podium aangename verrassingen. Jacques Mees kende ik al van culturele avonden in De Verdieping (Tilburg) waar ik zelf ook wel eens speel. Daar zingt hij meestal folk en country en sixties/seventies spul (van Hank Williams via Bob Dylan tot Townes van Zandt, het soort muziek waar ik zelf ook mee wegloop). Nu zong hij, als ik het goed had, eigen werk. Met zijn schurende stem is dat altijd een genoegen. Een handvol anderen volgden, en Tom, de organisator van de avond, verraste me met een drietal ijzersterke songs en een stem die stond als een huis.
En ja, zelf mocht ik het spits afbijten. Dat viel niet mee, ik ben zoveel publiek niet gewend (ik denk zeker vijftig, zestig mensen, in mijn beleving bijna een stadion vol), en zoals gezegd, het was vrij rumoerig. Uit het spaarzame applaus leidde ik af dat het maar matig aansloeg, maar dat was volgens mensen achteraf meer een kwestie van de gezelligheid in de zaal dan van echt falen aan mijn kant.
De keus van mijn repertoire kan ik bij dit soort gelegenheden beter wat bijstellen, richting wat steviger, minder breekbaar repertoire. En er vlogen weer tekstpapieren van de muziekstandaard, maar dat schijnt er bij mij een beetje bij te horen, zoals mensen die mij wel eens zien spelen al weten. Leerzaam voor een volgende keer was het allemaal zeker wel, en er was wel degelijk waardering te bespeuren, al voelt het war raar om dat over jezelf te zeggen…
Ik opende met een lied van Bob Dylan: ‘Ballad of Donald White’ uit 1962, het verhaal van een wegens moord ter dood veroordeelde, die terugblikt op alle tegenslag in zijn leven om zich dan af te vragen: ben ik de vijand van jullie maatschappij, of het slachtoffer ervan?. Daarna ‘We are everywhere ’, van David Rovics, gevolgd door ‘If I had a Rocket Launcher ’, van de Canadese zanger Bruce Cockburn.
Daarna drie eigen nummers: ‘Never (will we surrender)’, ‘Living Nighmare (mijn hommage aan George Bush…), en ‘We got them on the run’, over de diverse grote protesten waarrmee we in de andersglobalistische/ anti-oorlogsbeweging de diverse topconferenties van machthebbers van passende ‘ondersteuning’ voorzien – zoals in Genua, waar onze betrokkenheid werd beantwoord met grof politiegeweld en het doden van Carlo Giuliano.
Daarna sloot ik af met twee van mijn favoriete liefdesliedjes: ‘When we are gone’ van Tom Paxton (generatiegenoot van Bob Dylan) - nu ik het on-line check, blijkt het liedje 'Every Time (when we are gone)´te heten' - , en ‘Make you feel my love’, een vrij recent lied van Bob Dylan.
Mijn eigen songs – het draaide qua muziek immers om singers/ songwriters – kwamen niet allemaal uit de verf. Ik heb me er de laatste tijd ook weinig mee ingehouden. Waarom matige eigen songs maken en laten horen als Bob Dylan vele tientallen prachtsongs gemaakt heeft waarmee ik ook, en vaak beter, kan uitdrukken wat ik voel en bedoel? Maar goed, deze keer toch eens in mijn zeer beperkte repertoire van eigen makelij gedoken.
‘Living nighmare’ had ik geprobeerd bij te schaven, iets subtieler qua muziek. Maar deze poging tot ‘pimpen’- zo heet dat tegenwoordig toch? – kwam in de wat onrustige locatie niet uit de verf, en was bovendien eigenlijk nog niet af. En ‘Got them on the run’ moest het zonder slotcouplet stellen, dat fladderde van de muziekstandaard af…
Maar ‘Never...’ werkte kennelijk wel, zoals ook bleek uit waarderende woorden achteraf van iemand. Het is de wereld, gezien door de bril van een vechtende Palestijn of Libanees of Irakees – een bril die een veel betere kijk op de wereld geeft dan de in het Westen nog te gangbare kijk. Al zeg ik het zelf, het een niet totaal mislukte poging tot songschrijven. Hier is de tekst – ook handig voor mezelf, papieren kunnen zoekraken…
Never (will we surrender)
Refr: No, never will we surrender
Not even in our scariest nightmares
Never, never shall they defeat us
Not even in their wildest dreams
Not even in our wildest dreams
With our stones and ramshackle rifles
In Ramallah and Jenin
Against their tanks and murderous missiles
They may kill us – yet we win
Refr.: Never...
Like we defend out homes in Lebanon
Lake we defend our homes in Bagdad
They may starve us, but not into submission
If They dream of victory they must be mad
refr.: Never...
And you who sit and watch your telly
Does their slaughter still make sense
Will you tolerate their terror
Or will you come to our defense?
Copyleft (c) Peter Storm, overname is uitstekend als je mijn naam er netjes bij zet…
Er waren drie muzikanten, en een dichter/verhalenverteller. Bram, de dichter/ verhalenverteller, kwam maar ten dele boven het geroezemoes uit, maar z’n relativerende aankondigingen van eigen werk waren erg grappig. Het werk zelf zou ik nog eens in alle rust willen lezen of beluisteren.
Chrissie, een jonge meid met een prachtstem, zong tamelijk melancholieke liederen die op veel bijval konden rekenen, en bepaald niet ten onrechte (en het was haar tweede keer op een podium, aldus de presentator - ga er maar aanstaan!). Demian (of Damian) zong erg grappig-opgewekte liedjes,. Zijn ‘Hou me vast’ – met de prachtige zinsnede ‘liefde is het leukste van dichtbij’ ( of ‘veel leuker’…, I’m not sure) bleef hangen en is een klein juweeltje in het genre.
Na afloop bood het open podium aangename verrassingen. Jacques Mees kende ik al van culturele avonden in De Verdieping (Tilburg) waar ik zelf ook wel eens speel. Daar zingt hij meestal folk en country en sixties/seventies spul (van Hank Williams via Bob Dylan tot Townes van Zandt, het soort muziek waar ik zelf ook mee wegloop). Nu zong hij, als ik het goed had, eigen werk. Met zijn schurende stem is dat altijd een genoegen. Een handvol anderen volgden, en Tom, de organisator van de avond, verraste me met een drietal ijzersterke songs en een stem die stond als een huis.
En ja, zelf mocht ik het spits afbijten. Dat viel niet mee, ik ben zoveel publiek niet gewend (ik denk zeker vijftig, zestig mensen, in mijn beleving bijna een stadion vol), en zoals gezegd, het was vrij rumoerig. Uit het spaarzame applaus leidde ik af dat het maar matig aansloeg, maar dat was volgens mensen achteraf meer een kwestie van de gezelligheid in de zaal dan van echt falen aan mijn kant.
De keus van mijn repertoire kan ik bij dit soort gelegenheden beter wat bijstellen, richting wat steviger, minder breekbaar repertoire. En er vlogen weer tekstpapieren van de muziekstandaard, maar dat schijnt er bij mij een beetje bij te horen, zoals mensen die mij wel eens zien spelen al weten. Leerzaam voor een volgende keer was het allemaal zeker wel, en er was wel degelijk waardering te bespeuren, al voelt het war raar om dat over jezelf te zeggen…
Ik opende met een lied van Bob Dylan: ‘Ballad of Donald White’ uit 1962, het verhaal van een wegens moord ter dood veroordeelde, die terugblikt op alle tegenslag in zijn leven om zich dan af te vragen: ben ik de vijand van jullie maatschappij, of het slachtoffer ervan?. Daarna ‘We are everywhere ’, van David Rovics, gevolgd door ‘If I had a Rocket Launcher ’, van de Canadese zanger Bruce Cockburn.
Daarna drie eigen nummers: ‘Never (will we surrender)’, ‘Living Nighmare (mijn hommage aan George Bush…), en ‘We got them on the run’, over de diverse grote protesten waarrmee we in de andersglobalistische/ anti-oorlogsbeweging de diverse topconferenties van machthebbers van passende ‘ondersteuning’ voorzien – zoals in Genua, waar onze betrokkenheid werd beantwoord met grof politiegeweld en het doden van Carlo Giuliano.
Daarna sloot ik af met twee van mijn favoriete liefdesliedjes: ‘When we are gone’ van Tom Paxton (generatiegenoot van Bob Dylan) - nu ik het on-line check, blijkt het liedje 'Every Time (when we are gone)´te heten' - , en ‘Make you feel my love’, een vrij recent lied van Bob Dylan.
Mijn eigen songs – het draaide qua muziek immers om singers/ songwriters – kwamen niet allemaal uit de verf. Ik heb me er de laatste tijd ook weinig mee ingehouden. Waarom matige eigen songs maken en laten horen als Bob Dylan vele tientallen prachtsongs gemaakt heeft waarmee ik ook, en vaak beter, kan uitdrukken wat ik voel en bedoel? Maar goed, deze keer toch eens in mijn zeer beperkte repertoire van eigen makelij gedoken.
‘Living nighmare’ had ik geprobeerd bij te schaven, iets subtieler qua muziek. Maar deze poging tot ‘pimpen’- zo heet dat tegenwoordig toch? – kwam in de wat onrustige locatie niet uit de verf, en was bovendien eigenlijk nog niet af. En ‘Got them on the run’ moest het zonder slotcouplet stellen, dat fladderde van de muziekstandaard af…
Maar ‘Never...’ werkte kennelijk wel, zoals ook bleek uit waarderende woorden achteraf van iemand. Het is de wereld, gezien door de bril van een vechtende Palestijn of Libanees of Irakees – een bril die een veel betere kijk op de wereld geeft dan de in het Westen nog te gangbare kijk. Al zeg ik het zelf, het een niet totaal mislukte poging tot songschrijven. Hier is de tekst – ook handig voor mezelf, papieren kunnen zoekraken…
Never (will we surrender)
Refr: No, never will we surrender
Not even in our scariest nightmares
Never, never shall they defeat us
Not even in their wildest dreams
Not even in our wildest dreams
With our stones and ramshackle rifles
In Ramallah and Jenin
Against their tanks and murderous missiles
They may kill us – yet we win
Refr.: Never...
Like we defend out homes in Lebanon
Lake we defend our homes in Bagdad
They may starve us, but not into submission
If They dream of victory they must be mad
refr.: Never...
And you who sit and watch your telly
Does their slaughter still make sense
Will you tolerate their terror
Or will you come to our defense?
Copyleft (c) Peter Storm, overname is uitstekend als je mijn naam er netjes bij zet…
vrijdag 15 september 2006
Random reading matters, no. 3
Maoism and Jihadism
Billmon, in "The Far Enemy"on his blog 'Whiskey Bar' , evaluates the successes and failures of the United States in its struggle against Al Qaeda and related movements since 9/11. Yes, het recognises that there have been no major big attacks on the 'Homeland' since 9/11. But Jihadism has become rooted in classic guerilla fashion. Billmon makes an interesting comparison between Jihadist guerrilla politics and their earlier Maoist/ Third Worldist variety(Vietnam, Algeria, Cuba, Nicaragua, etc.). He does not think it very likely that the US will succeed in Al Qaeda-like groups, now that they have rooted themselves deeply on whole provinces of, for instance, Iraq.
However much I disagree with these Jihadist groups, I don't think that a failure of the American Empire to be victorious against them wpuld necessarily be bad (as Billmon still seemsto imply, however hosilehe is towards whhat he consistently calls'the Cheney administration'). On the contrary. A defeat of the main imperial power poweg - against whatever resistance grouping, no matter what its ideology may be - is much to be preferred above the boost in self-confidence, leding to new adventures and agressions, that an American victory would bring the rulers of that empire.
Billmon does not seem to share that conclusion. Still, his doom-laden but alway humorously written analyses are always worth reading, in this case as in others.
After Tony Blair
It finally seems that Tony Blair is on the way out. The day that he leaves Downing Street 10 will be the occasion for immense releif and joy, for millions of opponents of war, ineqality and oppression, in Britain and elsewhere. I will have my bottle of wine ready, though satreet celebrations would be even more in order.
However, what will happen after he leaves? What are the prospects for the economy, for workers' struggle, and what should the attitude of left wingers be? That is the sublect of "After New Labour", on the weblog 'Lenin's Tomb'. Het anbalyses what is happening to unemployument - of both the the real and the statistically-challenged variety. He anlalyses strength and weaknesses of the trade unions who "will have to stop sitting on their complacent arses and act". His conclusion: "Only our own actions will bring about the changes that we need to see."
That conclusion applies to the Netherlands as well, now that the parliamentary elections of November 22 are almost upon us. No matter how big the parliamentary left will become, no matter how welcome their victory will be - the main fight will be our own fight, in the officesand factories, and out on the street where we belong as long as the powerful hold power.
Billmon, in "The Far Enemy"on his blog 'Whiskey Bar' , evaluates the successes and failures of the United States in its struggle against Al Qaeda and related movements since 9/11. Yes, het recognises that there have been no major big attacks on the 'Homeland' since 9/11. But Jihadism has become rooted in classic guerilla fashion. Billmon makes an interesting comparison between Jihadist guerrilla politics and their earlier Maoist/ Third Worldist variety(Vietnam, Algeria, Cuba, Nicaragua, etc.). He does not think it very likely that the US will succeed in Al Qaeda-like groups, now that they have rooted themselves deeply on whole provinces of, for instance, Iraq.
However much I disagree with these Jihadist groups, I don't think that a failure of the American Empire to be victorious against them wpuld necessarily be bad (as Billmon still seemsto imply, however hosilehe is towards whhat he consistently calls'the Cheney administration'). On the contrary. A defeat of the main imperial power poweg - against whatever resistance grouping, no matter what its ideology may be - is much to be preferred above the boost in self-confidence, leding to new adventures and agressions, that an American victory would bring the rulers of that empire.
Billmon does not seem to share that conclusion. Still, his doom-laden but alway humorously written analyses are always worth reading, in this case as in others.
After Tony Blair
It finally seems that Tony Blair is on the way out. The day that he leaves Downing Street 10 will be the occasion for immense releif and joy, for millions of opponents of war, ineqality and oppression, in Britain and elsewhere. I will have my bottle of wine ready, though satreet celebrations would be even more in order.
However, what will happen after he leaves? What are the prospects for the economy, for workers' struggle, and what should the attitude of left wingers be? That is the sublect of "After New Labour", on the weblog 'Lenin's Tomb'. Het anbalyses what is happening to unemployument - of both the the real and the statistically-challenged variety. He anlalyses strength and weaknesses of the trade unions who "will have to stop sitting on their complacent arses and act". His conclusion: "Only our own actions will bring about the changes that we need to see."
That conclusion applies to the Netherlands as well, now that the parliamentary elections of November 22 are almost upon us. No matter how big the parliamentary left will become, no matter how welcome their victory will be - the main fight will be our own fight, in the officesand factories, and out on the street where we belong as long as the powerful hold power.
woensdag 13 september 2006
Saint Patrick Battallion, of hoe je de goeie kant kiest in oorlogstijd
Vorig jaar was ik door vrienden/ kameraden uitgenodigd om mee te gaan naar een optreden vande linkse folkzanger David Rovics. Daar hoorde ik voor het eerst ' Saint Patrick Battalion ', een prachtig lied over een episode uit de Amerikaanse oorlog tegen Mexico in de jaren veertig van de negentiende eeuw. Een aantal Ieren in de Verenigde Staten deserteerden naar de Mexicaanse kant, en Rovics zong:
"From Dublin to San Diego
We witnessed freedom denied
So we formed the Saint Patrick Battalion
And we fought on the Mexican Side"
De 'we' in het lied zijn John Riley en zijn strijdmakkers. Maar wie zijn dat?
Vandaag kwam ik op internet even op MR zine, een dagelijkse tussenstop wat mij betreft. Daar viel mijn oog op een paatje met de tekst: "En memoria de los soldados irlandeses del heroico Batallón de San Patricio." Ik dacht terug aan het lied van Rovics en klikte eens op het plaatje. Dat bracht mij op een pagina getiteld "13 de septiembre de 1848: Ciudad de México - Los irlandeses". De pagina waar ik dit las is onderdeel van een website van de linkse schrijver Eduadro Galeano. Kennelijk is het vandaag precies 158 jaar geleden dat er iets belangrijks voorviel rond deze Ieren die destijds de goede kant wisten te kiezen. Maar mijn Spaans is ontoereikend om het zelf te dokteren.
Toch even verder zoeken wat er meer over te vinden was. Ik kwam terecht op "San Patricios - the Irishmen who died for Mexico". Mede op basis daarvan het volgende.
Het bataljon stond onder aanvoering van John Riley en vocht dapper in een laatste veldslag van die oorlog. De VS interneerde overlevende leden van het batalijon, bracht ze voor de krijgsraad en executeerde een aantal van hen. Die executies vonden plaats op 12 september 1848, een dag eerder dus dan de 13 september waar MR zine naar verwees.
De gevallenen van Saint Patrick Battalion zijn in Mexico een soort nationale helden. Maar juist ook voor linkse mensen die wars (dienen te) zijn van nationalisme, zijn John Riley en zijn kameraden voorbeelden. Ze bewijzen dat internationalisme geen boekenwijsheid is, enkel achter een bureau bedacht door Marx of Trotsy of wie dan ook, maar een keus die mensen in de praktijk zelf maken. Een kwestie van de goeie kant kiezen. Het laatste woord is aan David Rovics:
"We were the red-headed fighters for freedom
Amidst these brown-skinned women and men
Side by side we fought against tyranny
and I daresay we'd do it again".
Update: als ik wat bveter had opgelet (of hebben ze dat pas later online gezet, ndat ik het bovenstaande gemaakt had?) had ik naast het plaatje op MR zine dat mijn aandacht trok, wellichtook de link ernaast gezien naar het artikel "The Irish Soldiers of Mexico"van Michael Hogan. Daar staat het verhaal, uitvoerig en gedocumenteerd, met context en al. Aanrader.
"From Dublin to San Diego
We witnessed freedom denied
So we formed the Saint Patrick Battalion
And we fought on the Mexican Side"
De 'we' in het lied zijn John Riley en zijn strijdmakkers. Maar wie zijn dat?
Vandaag kwam ik op internet even op MR zine, een dagelijkse tussenstop wat mij betreft. Daar viel mijn oog op een paatje met de tekst: "En memoria de los soldados irlandeses del heroico Batallón de San Patricio." Ik dacht terug aan het lied van Rovics en klikte eens op het plaatje. Dat bracht mij op een pagina getiteld "13 de septiembre de 1848: Ciudad de México - Los irlandeses". De pagina waar ik dit las is onderdeel van een website van de linkse schrijver Eduadro Galeano. Kennelijk is het vandaag precies 158 jaar geleden dat er iets belangrijks voorviel rond deze Ieren die destijds de goede kant wisten te kiezen. Maar mijn Spaans is ontoereikend om het zelf te dokteren.
Toch even verder zoeken wat er meer over te vinden was. Ik kwam terecht op "San Patricios - the Irishmen who died for Mexico". Mede op basis daarvan het volgende.
Het bataljon stond onder aanvoering van John Riley en vocht dapper in een laatste veldslag van die oorlog. De VS interneerde overlevende leden van het batalijon, bracht ze voor de krijgsraad en executeerde een aantal van hen. Die executies vonden plaats op 12 september 1848, een dag eerder dus dan de 13 september waar MR zine naar verwees.
De gevallenen van Saint Patrick Battalion zijn in Mexico een soort nationale helden. Maar juist ook voor linkse mensen die wars (dienen te) zijn van nationalisme, zijn John Riley en zijn kameraden voorbeelden. Ze bewijzen dat internationalisme geen boekenwijsheid is, enkel achter een bureau bedacht door Marx of Trotsy of wie dan ook, maar een keus die mensen in de praktijk zelf maken. Een kwestie van de goeie kant kiezen. Het laatste woord is aan David Rovics:
"We were the red-headed fighters for freedom
Amidst these brown-skinned women and men
Side by side we fought against tyranny
and I daresay we'd do it again".
Update: als ik wat bveter had opgelet (of hebben ze dat pas later online gezet, ndat ik het bovenstaande gemaakt had?) had ik naast het plaatje op MR zine dat mijn aandacht trok, wellichtook de link ernaast gezien naar het artikel "The Irish Soldiers of Mexico"van Michael Hogan. Daar staat het verhaal, uitvoerig en gedocumenteerd, met context en al. Aanrader.
Leonard Peltier: nog steeds onterecht gevangengehouden
Vandaag wordt Leonard Peltier 62 jaar. Dat is een goede aanleiding om aandacht te besteden aan een van de langst zittende politieke gevangenen in de Verenigde Staten.
Peltier is Native American, ‘Indiaans’, om dat dubieuze woord eenmalig te gebruiken. Het woord is raar: dat Columbus verdwaald was en dacht in India beland te zijn in 1492 is geen reden om de oorspronkelijke bewoners van het Amerikaanse continent blijvend met het bijbehorende etiket op te zadelen. Hij was activist in de American Indian Movement (AIM), een organisatie die in de eerste helft van de jaren zeventig gewapenderhand strijd voerde in het Pine Ridge reservaat, waar de Oglala, deel van de Lakota Nation, de inheems- Amerikaanse gemeenschap waartoe Peltier behoort, woonde.
Wereldbekend werd de AIM in 1973 toen hun activisten het dorpje Wounded Knee bezetten. Dat was een plek met een hoge symboolwaarde voor inheemse Amerikanen: daar vond in december 1890 het laatste grote bloedbad, aangericht door het Amerikaanse leger tegen een groep kleumende, hongerige en vrijwel weerloze oorspronkelijke Amerikanen plaats – van dezefde Oglala Natie.
De Amerikaanse staat beantwoordde de AIM-bezetting in 1973 met een beleg door de FBI. Dat duurde 71 dagen. Nadat de actie voorbij was – met twee doden aan AIM-kant en 1200 arrestaties – volgde op het Pine Ridge-reservaat bloedige jaren. AIM-activisten vochten tegen de FBI en tegen en door de collaborerende voorzitter van de Oglala-gemeenschap op Pine Ridge ingehuurde gewapende bendes. Feitel;ijk woedde er tegelijk een strijd tegen FBI-bezetting, en een burgeroorlog tussen AIM-verzetsstrijders en collaborateurs.
Bij een schietpartij tussen FBI en AIM in 1975 vielen aan FBI-kant twee doden. Daarvoor pakte de Amerikaanse staat Leonard Peltier op. Die heeft nooit ontkend dat hij bij de schietpartij betrokken was. Maar hij spreekt met grote klem tegen dat hij de twee manden in koelen bloede heeft omgelegd.
Het proces dat volgde was zo dubieus dat ook Amnesty International pleitte voor zijn vrijlating. Sinds jaar en dag nemen mensen het voor hem op, tot Subcomandante Marcos van de Zapatistas toe, die Peltier in 1999 een solidariteitsboodschap stuurde. Een enkeling komt met beweringen dat Peltier naderhand opgeschept zou hebben over de dood van de FBI-ers. Maar om iemand dertig jaar lang op te sluiten zijn beweringen niet genoeg – zeker niet als ze komen van een getuige die door de staat ‘onkostenvergoeding’ heeft gehad.
Leonard Peltier zit vast, niet vanwege een overtuigend aan hem toegeschreven moord, maar omdat hij zich teweer stelde tegen de onderdrukking van zijn volk. Hij is, net als Mumia Abu-Jamal, een zwarte activist die om soortgelijke redenen nog steeds vastzit, een politieke gevangene, en dient onmiddellijk te worden vrijgelaten.
De strijd voor vrijlating van Pakt deel uit van de strijd voor zelfbeschikking van de oorspronkelijke bevolking van de Verenigde Staten. Tegelijk is het een strijd tegen een justitie-apparaat dat de rechtvaardigheid aan haar laars lapt, en niet pas sinds de CIA-gevangenissen die momenteel tot zulke terechte verontwaardiging leiden.
Peltier zelf blijf positief. “Ik blijf bidden en hopen dat ik op een dag de steun die ik nodig heb krijg van het Amerikaanse volk en dat ik op een dag de gevangenis uit kan lopen. Ik ben vol hoop en mijn geest is sterk op mijn 63-ste levensjaar. Ik ga door met mijn voortdurende strijd.”
Meer lezen:
Leonard Peltier, “Crazy Horse in Chains – 30 years in Prison and the Struggle Continues”, Counternpuch, 13 september 2006 (zo kwam ik ook het feit dat Peltier vandaag jarig is op het spoor);
'Leonard Peltier Defense Committee – official website'
“
Dan Frosch, “The Truth about Leonard”, In These Times, 18 maart 2004 (hier vond ik het bericht over de getuige ten nadele van Leonard);
“Wounded Knee Siege: 1973:AIM”, op de website 'Redhawk’s Lodge', gewijd aan de cultuur van de Lakota Natie; een van de talloze stukken die een momentje Googlen naar Wounden Knee opleverde;
“Subcomandante Insurgente Marcos to Leonard Peltier”, Znet, oktober 1999.Geen inpoldering Markermeer a.u.b., ook niet op voorstel van de SP
De SP profileeert zich sinds jaar en dag als praktische voorvechter van natuurbescherming en milieubehoud. Kamerlid van het eerste uur Remi Poppe met allerlei acties tegen vervuilende bedrijven een stevige reputatie opgebouwd. De partij voerde actie tegen gasboring in de Biesbosch, zette zich in voor behoud van de Waddenzee. De SP nam begin van dit jaar deel aan het verzet tegen het kappen van een stuk bos bij Schinveld, waar bomen moesten wijken voor een aanvliegroute van AWACS-vliegtuigen van een NAVO-basis.
Wat de inzet van de SP sterk maakte was de koppeling die de partij maakte tussen de belangen van mensen onderaan tegen de top van de bedrijven, en de verdediging van natuur en milieu tegen diezelfde macht van grote ondernemers. Geen opgeklopte tegenstelling tussen mensen en het milieu, maar het inzicht dat armoede en sociale uitsluiting dezelfde wortel had als milieuverwoesting: het ongebreidelde winststreven van ondernemers. Voeg daarbij de activistische houding van de SP, gekoppeld aan de inzet om hun kritiek met stevig onderzoek te onderbouwen, en de reputatie van de SP als praktische milieupartij met antikapitalistische insteek is zeer verklaarbaar.
Jammer was vaak wel dat de SP de neiging had om haar acties op dit gebeid, net als rond andere thema, erg op eigen houtje te voeren en niet veel naar samenwerking op basis van gelijkwaardigheid te zoeken. Daar is trouwens de laatste jaren wel een en ander ten goed e veranderd: zelf herinner ik mij uit 1995 de deelname van de SP aan een breed comité tegen de Franse kernproeven van dat jaar. Dat comité organiseerde en redelijk forse demonstratie in Amsterdam.
Hoe bleek steekt bij dit alles toch de huidige SP af, als we naar het concept-programma kijken. Hoofdstuk 7 ervan heet Beter groen, en omvat het voorgestane milieubeleid van de partij. Dat begint met paragrafen over de positie van de boeren, met name de armeren onder hen – niet verkeerd op zich, maar ook niet rechtstreeks milieubeleid. Op de paragraaf over dierenwelzijn is weinig aan te merken, en ook het idee om werk te maken van energiebesparing is onberispelijk. Maar het is allemaal wel weer heel voorzichtig, een reeks van vriendelijke goede voornemens.
En vooral: het is heel beleidsmatig, de activistische toonzetting is vrijwel verdwenen. Nergens ziet de SP kennelijk een rol weggelegd voor een actief agerende milieubeweging. Niet als waakhond tegen een door projectontwikkelaars aangejaagd beleid. Niet als bron voor expertise die onafhankelijk van gevestigd gezag op oppermachtig ondernemerdom naar voren gebracht wordt. Niet als kracht waarvoor een partij als de SP een natuurlijke partner en bondgenoot is – of zou moeten zijn.
Alleen het losser raken van de band tussen de SP,als een steeds bestuurlijker wordende partij, en een activistisch georiënteerde milieubeweging, kan naar mijn idee verklaren dat er minstens één onzalig plan het SP-programma binnen is gedrongen: het voorstel tot een onderzoek om de Markerwaard in te polderen. Dit staat er: “Naast een snelle uitbouw van de Ecologische Hoofdstructuur willen we in de komende kabinetsperiode een onderzoek laten uitvoeren om het Markermeer in te polderen. Tussen Amsterdam is veel behoefte aan nieuw land voor woningen en recreatie, maar ook aan nieuwe natuur met een hogere ecologische waarde. Door in dit gebied ruimte te geven aan nieuwe natuur zou in Nederland naast het Waddengebied, onze enige wildernis van internationale betekenis, een natuurgebied van formaat kunnen staan.” En in het lijstje voorstellen lezen we onder punt 7.2: “We laten onderzoeken hoe in het Markermeer een groot natuurgebied kan ontstaan.”
Het is ongelofelijk, maar het staat er echt. Maar ik heb een mededeling voor de programmaschrijvers van de SP: dat grote natuurgebied ligt daar al, dat heet het Markermeer. Een groot stuk open water, gebied waar vissen zwemmen, maar tevens ook waar duizenden vogels rust en eten vinden.
Toegegeven, dat Markermeer heeft niet het knuffelgehalte van de zeehondjes van Greenpeace, het is geen kijkcijferkanon zoals de Komodovaranen van Steve Irwin, en noch landschappelijk, noch qua reputatie kan het tippen aan het Naardermeer. Maar waarom ons druk maken over het behoud van het Naardermeer als tegelijk de plek waar aalscholvers uit dat Naardermeer vis kunnen vangen, dreigt te worden ingepulderd?
En waarom? Om nieuwe natuur te maken!? Ik zou zeggen: geen nieuwe natuur voor de oude op is, het idee dat natuur een soort park is dat je naar believen aan kunt leggen en af kunt wegen tegen het slopen van oude natuur – het is denken als boekhouders, niet als milieubeschermers. Natuur leg je niet aan, natuur laat je de ruimte, dan doet de natuur het uitstekend zelf.
En dan de inpoldering zelf – want die gaat aan de aanleg van zulke prachtige nieuwe natuur vooraf. Die aanleg betekent: bouwbedrijven aan de slag, onrust in het gebied, energieverbuik op grote schaal, vervuiling, een feest voor duurbetaalde consultants en projectontwikkelaars die hun begroting met 100 of 200 of 300 procent gaan overschrijden, zoals altijd gebeurt. Dat levert dan weer een Parlementaire Enquete op, ongetwijfeld.
En als die polder er dan ligt, met dank aan die projectontwikkelaars, gelooft de SP dan dat aanleg van natuur in die polder voorrang gaat krijgen boven de favoriete activiteit van diezelfde projectontwikkelaars: woningen, bedrijven, prestigeprojecten? Het hele idee om de Markerwaaard aan te leggen versterkt juist die belangen die natuur en milieu bedreigen, en die aan de al te grootschalige aanleg van natuur weerstand zullen bieden – vanuit een versterkte machtspositie, met dank aan dit SP-plan dat de deur voor zoiets open zet.
Kennelijk is de SP vergeten dat mensen die zich druk maakten over het milieu in de late twintigste eeuw stelling genomen hebben tegen de inpoldering van het Markermeer. Die stellingname blijkt uit berichtgeving uit 1997 van de Vereniging Milieudefensie. En er is, neem ik aan, niet voor niets een Vereniging tot Behoud van het IJsselmeer. Is de SP daar te rade gegaan voor advies, voor ze met dit absurde vorstel kwam? Het is te hopen dat de partij snel op haar schreden terugkeert en vanuit haar eerdere, antikapitalistische en activistische invalshoek, de resterende natuur helpt verdedigen en het milieu helpt redden – tegen allerlei plannen en ideetjes ten gunste van projectontwikkelaars in.
maandag 11 september 2006
Loose Change, rammelende claims
Eindelijk heb ook ik 'Loose Change' bekeken, de documentaire over 9/11 waarin de theorie dat de aanslagen van die dag een 'inside job' waren vanuit (mensen in) de Bush-regering en/of het inlichtengenapparaat van de VS. De film cirkuleert al maanden op internet en via doorgekopieerde CD's en heeft een soort cultstatus bereikt.
Ik was al een tijdje van plan om hem te gaan bekijken, op zoek als ik was en ben naar een bevredigend antwoord op de vraag of er iets in zit, in die theorie van 'ze hebben het zelf gedaan'. Gisteren zond BNN hem uit, en dank zij het weblog van Jan Marijnissen waar een stukje over aan 9/11 gewijde TVprogramma's stond, kwam ik daar nog net op tijd achter Zo, toch eens wat aardigs over de SP-aanvoerder gezegd, na mijn welgemeende onvriendelijkheden over het SP-programma van de afgelopen tijd. Bedankt, Jan...
De film is meeslepend kijkvoer. In hoog tempo krijgen we de aanloop - met de waarschuwingen dat er iets op handen was, de aanval op het Pentagon - een kruisraket, geen vliegtuig, volgens Loose Change; het instorten van de WTC-gebouwen (kwestie van een van te voren voorbereide 'controlled demolition', aldus de film); de crash van het vierde vliegtuig in Pennsylvania (dat vliegtuig is veilig elders geland, zegt de film), de aandelenhandel-met-voorkennis vlak voor de aanslagen; de Bin Lade-video van novembder, een overduidelijke fake zoals de film probeert aan te tonen.
Het gaat in een zodanig tempo dat de kijker weinig tijd krijgt om argumenten te wegen, ritmisch-pompende achtergronddeun voert de spanning op, de stem die het ene verdachte feit na het andere voordraagt, klinkt onderkoeld-dreigend, op een bepaalde manier meeslepend. Vooral daardoor deed de film denken aan Oliver Stone's film JFK, vooral de scene waarom Kevin Kostner, in zijn rol als advocaat, zijn slotpleidooi houdt waarin hij de hele samenzwering die Kennedy het leven kostte, uit de doeken doet.
Maar JFK is een speelfilm en claimt geen historische waarheid weer te geven. Loose Change wel. De film is onderdeel van wat door aanhangers, niet zonder arrogantie, de '9/11 Truth Movement' genoemd wordt: de kringen van mensen die zeggen dat het type samenwzering zoals Loose Change dat schetst, de realiteit weergeven. De film, en andere documentatie waarmee die'Waarheidsbeweging' mee komt, dienen dan ook niet allereerst als artistiek product ('meeslepend, goed gemaakt') gewogen te worden, maar getest op hun aantoonbare waarheidsgehalte. En op die gronden vallen ze toch op allerlei punten door de mand.
Dat bleek al toen ik zelf eens op de website van Loose Change ging rondneuzen. Daarom staat keurig aangegeven waarop de filmmakers hun beweringen baseren. Zo ook de uitspraak dat de brugemeester van Los Angeles een tip had gekregen om op 9/11 niet per vliegtuig naar New York te komen. En volgens een bericht zou die tiop afkomstig zijn van niemand minder dan van Condoleeza Rice, destijds veiligheidsadviseur van Bush. Een toch wel spectaculaire onthulling, leek me zo.
Welnu, ik klik door en beland op 'Action Report on-line', een mij totaal onbekende website. Recht, in een grijs kaderjre, zie ik staan: 'David Irving comments' - waarna Irving vertelt dat hij op Pacifica radio deze onthulling heeft gehoord. Irving is iemand die keer op keer in het nieuws omdat hij de massamoord op Joden keer op keer gerelativeerd heeft, tiwijfel zaait over de gaskamers en dergelijke. een Holocaust-ontkenner dus, en in Oostenrijk ook veroordeeld. Natuurlijk kan ook een nazi-sympathisant af en toe per ongeluk iets zeggen dat feitelijk klopt. Maar als onderbouwing van een belangrijke onthulling moet verlopen via een kwalijk ruikend iemand als Irving dan slaat dat voor mij een grote deuk in de geloofwaardigheid van een film. Als zoiets al gebeurt na een eerste check van een enkele bewering, dan voorspelt dat niet zo veel goeds.
En ik was nu net zo opgelucht dat Loose Change niet ontsierd werd door het, door delen van de 'Truth movement' verspreide spookverhaal van de 4000 Israeli's (later zeklfs: 4000 joden), die vanwege een waarschuwing uit de Twin Towers gered zoiuden zijn - een element het idee dat er ook hier sprake zou zijn van een 'joods complot', een wijze van denken waar delen van de Trutch movement vatbaar voior zijn en op zichzelf al een reden voor grote terughoudendheid voor linkse mensen jegens die 'waarheidsbeweging'.
Hoe zwak Loose Change staat in veel van de daarin gedane beweringen staan, maakte bijvoorbeeld de uitzending van Zembla, gisteravond uitgezonden door de VARA, pal voor Loose Change, duidelijk. Daarin kwam een zeker C.Vermeeren. docent vliegtuigbouwkunde in Delft, aan het woord. Die kreeg van studenten steeds meer vragen over 9/11, en hij besloot studenten de gelegenheid te geven het eens uit te zoeken. De theorie dat de instorting van de Twin Towers niet vanwege de vliegtuigcrash maar enkel vanwege aangebrachte explosieven kan hebben plaatsgevonden, houdt volgtens die studenten geen stand. Ook de bewering dat alleen een raket, geen vliegtuig, het Pentagon kan hebben getroffen, overleeft hun onderzoek niet.
Zembla komt ook met D. Jowenko, een Nederlandse expert in 'controlled demolition'. Hij bekijkt video's van de instirtende Twin Towers en zegt dat duidelijk te zien is dat die niet door controlled demolition zijn neergehaald. Probleem bij zoiets is wel dat hier de experts elkaar doodgewoon tegenspreken. in de VS zijn veel deskundigen van hetzelfde overtuigd, maar Loose Change weet ook mensen aan te voeren die de ;'controlled demolition'-theorie ondersteunen. Als niet-bouwkundig expert is zoiets voor de kijker onmogelijk goed te beoordelen.
Ik ga bij zoiets af om de vraag: wat is waarschijnlijk. En dan voel ik erg veel voor wat Stephen Solz op zijn weblog betoogt: de theorie dat de gebouwen door mensen vana uit de Bush-regering zelf zijn opgeblazen, en dat de kapingen en de vliegtuigcrash in scene gezet zouden zijn, vraagt van ons om te geloven dat de klunzen die nog geen invasie van Irak enigszins effectieve follow-up wisten te geven, tegelijk zo'n perfecte operatie op 9/11 konden klaarspelen. En vervolgens slagen ze erin om zo ongeveer iedereen stil te houden, vijf jaar lang. Een waarschijnlijke theorie, die van de 'inside job'? Nee, een hoogst absurde, en om dat te zien hoef ik geen bouwkunde te hebben gestudeerd. Het idee dat de gebouwen echt zijn neergehaald door gekaapte vliegtuigen is dan toch een flink stuk minder onwaarschijnlijk.
Geen inside job dus - maar de theorie van de 'inside knowledge', het idee dat in hoge kringen bekend was dat er iets op handen was, staat een stuk sterker. Het derde ingestorte gebouw - WTC-7 - is al een ander geval. Jowenko - kennelijk niet op de hoogte dat er nog een derde gebouw naar beneden was gekomen - bekijkt daarvan ook de beelden en is resoluut: dat moet controlled demolition geweest zijn. Daarmee krijgt een onderdeel van de theorie van Loose Change wel steun. Juist in WTC 7 zaten kantoren van CIA, Secret Service - maar ook van de SEC, belast met toezicht op de beurs, en dus ook van handel in voorkennis. In WTC 7 was dus nogal wat te verbergen.
Want juist het verhaal dat er oop grote schaal met voorkennis is gehandeld wordt ook door Zembla niet onderuitgehaald. Integendeel, daarvan vindt het programma nogal wat aanwijzingen. En dat betekent dat er van te voren wel degelijk iets bekend was over de komende aanslagen, dat invloedrijke mensen dat nieuws doorspeelden aan rijke mensen die er hun voordeel mee deden. Loose Change, gecombineerd met de Zembla-uitzending van gisterenavond - ze versterken wel degelijk mijn indruk dat 9/11, althans elementen eruit, van tevoren bekend waren hoog in de Amerikaanse top - en dat ze niet adequaat hebben ingegrepen. Dat daarbij de overweging dat een spectaculaire aanslag het de neoconservatieven extra makkelijk zou maken om de voorgenomen politiek van buitenlandse agressie en binnenlandse agressie met grote voortvarendheid ten uitvoer te leggen, kan helemaal niet worden uitgesloten.
Maar dat 9/11 de machthebbers goed uitkwam, dat ze er heel handig gebruik van wisten te maken, dat ze zoiets nodig hadden voor hun plannen - dat is op zich geen enkel bewijs voor de bewering dat ze het zelf bewust hebben toegelaten, laat staan dat ze het zelf zouden hebben gedaan. Loose Change is een hip vormgegeven hypothese over 9/11, die met dezelfde scepsis dient te worden benaderd als de, terecht in discrediet geraakte, regeringsversie van 9/11. Niet minder maar ook niet meer.
Ik was al een tijdje van plan om hem te gaan bekijken, op zoek als ik was en ben naar een bevredigend antwoord op de vraag of er iets in zit, in die theorie van 'ze hebben het zelf gedaan'. Gisteren zond BNN hem uit, en dank zij het weblog van Jan Marijnissen waar een stukje over aan 9/11 gewijde TVprogramma's stond, kwam ik daar nog net op tijd achter Zo, toch eens wat aardigs over de SP-aanvoerder gezegd, na mijn welgemeende onvriendelijkheden over het SP-programma van de afgelopen tijd. Bedankt, Jan...
De film is meeslepend kijkvoer. In hoog tempo krijgen we de aanloop - met de waarschuwingen dat er iets op handen was, de aanval op het Pentagon - een kruisraket, geen vliegtuig, volgens Loose Change; het instorten van de WTC-gebouwen (kwestie van een van te voren voorbereide 'controlled demolition', aldus de film); de crash van het vierde vliegtuig in Pennsylvania (dat vliegtuig is veilig elders geland, zegt de film), de aandelenhandel-met-voorkennis vlak voor de aanslagen; de Bin Lade-video van novembder, een overduidelijke fake zoals de film probeert aan te tonen.
Het gaat in een zodanig tempo dat de kijker weinig tijd krijgt om argumenten te wegen, ritmisch-pompende achtergronddeun voert de spanning op, de stem die het ene verdachte feit na het andere voordraagt, klinkt onderkoeld-dreigend, op een bepaalde manier meeslepend. Vooral daardoor deed de film denken aan Oliver Stone's film JFK, vooral de scene waarom Kevin Kostner, in zijn rol als advocaat, zijn slotpleidooi houdt waarin hij de hele samenzwering die Kennedy het leven kostte, uit de doeken doet.
Maar JFK is een speelfilm en claimt geen historische waarheid weer te geven. Loose Change wel. De film is onderdeel van wat door aanhangers, niet zonder arrogantie, de '9/11 Truth Movement' genoemd wordt: de kringen van mensen die zeggen dat het type samenwzering zoals Loose Change dat schetst, de realiteit weergeven. De film, en andere documentatie waarmee die'Waarheidsbeweging' mee komt, dienen dan ook niet allereerst als artistiek product ('meeslepend, goed gemaakt') gewogen te worden, maar getest op hun aantoonbare waarheidsgehalte. En op die gronden vallen ze toch op allerlei punten door de mand.
Dat bleek al toen ik zelf eens op de website van Loose Change ging rondneuzen. Daarom staat keurig aangegeven waarop de filmmakers hun beweringen baseren. Zo ook de uitspraak dat de brugemeester van Los Angeles een tip had gekregen om op 9/11 niet per vliegtuig naar New York te komen. En volgens een bericht zou die tiop afkomstig zijn van niemand minder dan van Condoleeza Rice, destijds veiligheidsadviseur van Bush. Een toch wel spectaculaire onthulling, leek me zo.
Welnu, ik klik door en beland op 'Action Report on-line', een mij totaal onbekende website. Recht, in een grijs kaderjre, zie ik staan: 'David Irving comments' - waarna Irving vertelt dat hij op Pacifica radio deze onthulling heeft gehoord. Irving is iemand die keer op keer in het nieuws omdat hij de massamoord op Joden keer op keer gerelativeerd heeft, tiwijfel zaait over de gaskamers en dergelijke. een Holocaust-ontkenner dus, en in Oostenrijk ook veroordeeld. Natuurlijk kan ook een nazi-sympathisant af en toe per ongeluk iets zeggen dat feitelijk klopt. Maar als onderbouwing van een belangrijke onthulling moet verlopen via een kwalijk ruikend iemand als Irving dan slaat dat voor mij een grote deuk in de geloofwaardigheid van een film. Als zoiets al gebeurt na een eerste check van een enkele bewering, dan voorspelt dat niet zo veel goeds.
En ik was nu net zo opgelucht dat Loose Change niet ontsierd werd door het, door delen van de 'Truth movement' verspreide spookverhaal van de 4000 Israeli's (later zeklfs: 4000 joden), die vanwege een waarschuwing uit de Twin Towers gered zoiuden zijn - een element het idee dat er ook hier sprake zou zijn van een 'joods complot', een wijze van denken waar delen van de Trutch movement vatbaar voior zijn en op zichzelf al een reden voor grote terughoudendheid voor linkse mensen jegens die 'waarheidsbeweging'.
Hoe zwak Loose Change staat in veel van de daarin gedane beweringen staan, maakte bijvoorbeeld de uitzending van Zembla, gisteravond uitgezonden door de VARA, pal voor Loose Change, duidelijk. Daarin kwam een zeker C.Vermeeren. docent vliegtuigbouwkunde in Delft, aan het woord. Die kreeg van studenten steeds meer vragen over 9/11, en hij besloot studenten de gelegenheid te geven het eens uit te zoeken. De theorie dat de instorting van de Twin Towers niet vanwege de vliegtuigcrash maar enkel vanwege aangebrachte explosieven kan hebben plaatsgevonden, houdt volgtens die studenten geen stand. Ook de bewering dat alleen een raket, geen vliegtuig, het Pentagon kan hebben getroffen, overleeft hun onderzoek niet.
Zembla komt ook met D. Jowenko, een Nederlandse expert in 'controlled demolition'. Hij bekijkt video's van de instirtende Twin Towers en zegt dat duidelijk te zien is dat die niet door controlled demolition zijn neergehaald. Probleem bij zoiets is wel dat hier de experts elkaar doodgewoon tegenspreken. in de VS zijn veel deskundigen van hetzelfde overtuigd, maar Loose Change weet ook mensen aan te voeren die de ;'controlled demolition'-theorie ondersteunen. Als niet-bouwkundig expert is zoiets voor de kijker onmogelijk goed te beoordelen.
Ik ga bij zoiets af om de vraag: wat is waarschijnlijk. En dan voel ik erg veel voor wat Stephen Solz op zijn weblog betoogt: de theorie dat de gebouwen door mensen vana uit de Bush-regering zelf zijn opgeblazen, en dat de kapingen en de vliegtuigcrash in scene gezet zouden zijn, vraagt van ons om te geloven dat de klunzen die nog geen invasie van Irak enigszins effectieve follow-up wisten te geven, tegelijk zo'n perfecte operatie op 9/11 konden klaarspelen. En vervolgens slagen ze erin om zo ongeveer iedereen stil te houden, vijf jaar lang. Een waarschijnlijke theorie, die van de 'inside job'? Nee, een hoogst absurde, en om dat te zien hoef ik geen bouwkunde te hebben gestudeerd. Het idee dat de gebouwen echt zijn neergehaald door gekaapte vliegtuigen is dan toch een flink stuk minder onwaarschijnlijk.
Geen inside job dus - maar de theorie van de 'inside knowledge', het idee dat in hoge kringen bekend was dat er iets op handen was, staat een stuk sterker. Het derde ingestorte gebouw - WTC-7 - is al een ander geval. Jowenko - kennelijk niet op de hoogte dat er nog een derde gebouw naar beneden was gekomen - bekijkt daarvan ook de beelden en is resoluut: dat moet controlled demolition geweest zijn. Daarmee krijgt een onderdeel van de theorie van Loose Change wel steun. Juist in WTC 7 zaten kantoren van CIA, Secret Service - maar ook van de SEC, belast met toezicht op de beurs, en dus ook van handel in voorkennis. In WTC 7 was dus nogal wat te verbergen.
Want juist het verhaal dat er oop grote schaal met voorkennis is gehandeld wordt ook door Zembla niet onderuitgehaald. Integendeel, daarvan vindt het programma nogal wat aanwijzingen. En dat betekent dat er van te voren wel degelijk iets bekend was over de komende aanslagen, dat invloedrijke mensen dat nieuws doorspeelden aan rijke mensen die er hun voordeel mee deden. Loose Change, gecombineerd met de Zembla-uitzending van gisterenavond - ze versterken wel degelijk mijn indruk dat 9/11, althans elementen eruit, van tevoren bekend waren hoog in de Amerikaanse top - en dat ze niet adequaat hebben ingegrepen. Dat daarbij de overweging dat een spectaculaire aanslag het de neoconservatieven extra makkelijk zou maken om de voorgenomen politiek van buitenlandse agressie en binnenlandse agressie met grote voortvarendheid ten uitvoer te leggen, kan helemaal niet worden uitgesloten.
Maar dat 9/11 de machthebbers goed uitkwam, dat ze er heel handig gebruik van wisten te maken, dat ze zoiets nodig hadden voor hun plannen - dat is op zich geen enkel bewijs voor de bewering dat ze het zelf bewust hebben toegelaten, laat staan dat ze het zelf zouden hebben gedaan. Loose Change is een hip vormgegeven hypothese over 9/11, die met dezelfde scepsis dient te worden benaderd als de, terecht in discrediet geraakte, regeringsversie van 9/11. Niet minder maar ook niet meer.
zaterdag 9 september 2006
Voorzichtigheden en verontrustende zaken: meer over het SP-programma
Het concept-verkiezingsprogramma van de SP vertoont deels voorspelbare, deels ook zeer verontrustende elementen. Voorspelbaar waar het een reeks beleidsvoorstellen betreft die goed zijn, maar voor wie de SP volgt weinig wereldschokkend. Verontrustend, waar het om wezenlijke breuken gaat met werkelijk linkse opvattingen.
Voorzichtigheid troef
Van een Socialistische Partij vind ik het niet meer dan vanzelfsprekend dat die zegt: "goede kinderopvang is een basisvoorziening en wordt gratis", en "het sociaal minimum wordt in 4 jaar tijd met 10 procent verhoogd." Volledige werkgelegenheid als beleidsdoelstelling, arbeidsbemiddeling die uit handen van de commercie wordt gehaald en bij de gemeenten komt, verhoging van WAO en WIA van 70 naar 75 procent, een wetteklijk recht op betaald ouderschapsverlof - allemaal uit hoofdstuk twee van het programma,Beter delen, - het is de goeie richting. In hoofdstuk drie, Beter zorgen, valt veel goeds te lezen over de noodzaak om markt en bureaucratie terug te dringen uit de zorg en patienten en personeel centraal te stellen. Hoofdstuk vijf, Beter leren, die iets soortgelijks voor onderwijs. beide hoofdstukken dringen er ook op aan de doorgeslagen schaalvergroting in gezondheidszorg en onderwijs terug te dringen. Weinig op aan te merken allemaal, op zichzelf.
En toch bevalt het me niet, dat programma. Deels komt dat door de dingen die er niet in staan, en deels door de halfslachtigheid van veel van wat er wel staat. Zo lezen we wel over de afschaffing van eigen bijdrage in de zorg en van de no-claim-korting. Maar het nieuwe zorgstelsel, waar deze zaken deel van uitmaken en waar de SP zo fel en zo terecht protest tegen heeft geprotesteerd, blijft als zodanig intact. We lezen wel, in hoofdstuk 6, Beter wonen: "gratis openbaar vervoer wordt mogelijk voor jongeren onder de 12 jaar, met begeleiding, en ouderen boven de 65 jaar." Prima - maar waarom niet het beleidsdoel naar voren gebracht wordt om op termijn het openbaar vervoer als zodanig tot basisvoorziening, gratis voor eenieder beschikbaar gemaakt, is mij onduidelijk. Sociaaldemocraten in de Vlaamse stad Hasselt halen hier de SP links in. Waarom reclame en sponsoring in het onderwijs wat de SP betreft slechts moeten worden beperkt, en niet gewoon worden afgeschaft, is me een raadsel.
Het is allemaal een beetje alsof we hier niet een principieel verkiezingsprogramma van een socialistische partij lezen, maar het resultaat van onderhandelingen van de SP met de partij van Wouter Bos. Ik heb nieuws voor de SP-programmamakers: die onderhandelingen, als ze komen, zullen van dit al veel te tamme programma nog veel meer afschrapen.
Maar bij dit alles gaat het nog om beleid dat de goede kant op wijst. Voor hele stukken van dit programma geldt echter iets geheel anders: de passage over criminaliteit zou zo in een VVD-beleidstekst kunnen staan. En de passages over 'maatschappelijke verantwoord ondernemen' hoort in een socialistisch partijprogramma evenmin thuis, net zomin als de lofzang op de kleine ondernemers en hun rol.
Ondernemers te vriend
Om met dat laatste te beginnen. 'Kleine ondernemers meer waarderen', heet een paragraaf uit hoofdstuk twee. Die worden immers "terecht de motor van de economie" genoemd en vormen "de plek waar de meeste banen worden gemaakt." Dus moeten zij tegemoet worden gekomen door minder regelgeving en krijgen ze verhoging van belastingaftrek in het vooruitzicht gesteld. Nu is er niks mis met inkomenssteun aan piepkleine ondernemers op of onder het bestaansminimum. Maar die dient dan echt inkomenssteun te zijn aan de mens die onderneemt, geen steun aan de onderneming op zich. Immers, hoe klein die onderneming ook mag zijn - de dynamiek van concurrentie en groei os ook hen eigen. Een partij die echt wil breken met de markt gaan niet de kleine ondernemers tegen de grotere steunen.
Deze houding hangt met een dieper probleem in het SP-programma samen: de houding tegen ondernemers en tegen het winstmotief als zodanig. Ik citeer uit hoofdstuk twee, uit de de passage getiteld 'Verantwoord ondernemen bevorderen': "Ondernemers hebben naast vakbonden een belangrijke stem in de politiek." Het wordt als feit vermeld, zonder kritiek op dat feit. Blijkbaar vindt de SP die "belangrijke stem van ondernemers" op zich geen probleem. Dat serieuze socialistische politiek de macht van ondernemers als probleem ziet, als macht die teniet gedaan moet worden of op zijn minst flink teruggedrongen - geen spoor daarvan, geen hint in die richting in deze passage.
Ik citeer verder: "Dat geeft hen ook een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Veel ondernemers laten zich te eenzijdig leiden door winstmaximalisatie en hebben te weinig ook voor andere functies van het ondernemen, zoals het creeren en instandhouden van werk." Vervolgens pleit de SP voor overheidssteun aan 'maatschappelijk verantwoorde' vormen van ondernemen, zij "die er met de pet naar gooien, mogen worden aangepakt."
Hier doet de SP alsof een eenzijdig streven naar winstmaximalisatie een kwestie is van onvoldoende maatschappelijk besef of verantwoordelijkheidsgevoel, van een asociale mentaliteit. Dat gaat er aan voorbij dat in een markteconomie, in het werkelijk bestaande kapitalisme. winstbejag aan ondernemerskant levensnoodzaak is voor een ondernemer die zich staande moet houden in de concurrentieslag. Aandacht voor werkgelegenheid, arbeidsomstandigheden, voor bestrijding van discriminatie en van milieubederf - het kost geld. Wie daarop bezuinigt behaalt kostenvoordeel en komt in de concurrentie op voorsprong.
Ondernemers zullen niet vrijwillig een achterstand riskeren door van dit soort bezuinigingen af te zien en zelfs extra aandacht voor sociale- en milieudoelstellingen te hebben. Slechts bindend opgelegd beleid, opgelegd aan de ondernemers, kan voorrang voor zulke beleidsdoelen afdwingen. Er is nog nooit een lammetje gered door de leeuw op te roepen zich van zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid voor schapen bewust te worden.
In de passages die ik zojuist aanhalade blijkt duidelijk: de SP heeft het idee om een markteconomie, met wist als hoofddoel, om te vormen in een democratisch gestuurde economie met menselijke behoeften als hoofddoel, feitelijk losgelaten. Aanpassing van het huidige kapitalisme, daarmee neemt de SP steeds openlijker genoegen.
Ook SP doet mee aan criminaliteitshype
Kwalijk zijn de passages die de SP wijdt aan criminaliteit en terrorisme. Ik ga citeren, deze keer uit hoofdstuk 4: "Betere veiligheid". "Criminaliteit is volgens veel mensen een van de grootste maatschappelijke problemen. de cijfers bevestigen dat: in de laatste veertig jaa vertienvoudigde het aantal bij de politie bekende misdrijven. Vernielingen diefstal en geweld vormen het grootste deel van de 4,6 miljoen delicten waarvan burgers elk jaar het slachtoffer worden."
Een paar vragen: is het aantal delicten echt zo gegroeid - of komen delicten eerder onder de aandacht? Al;s er van echte groei sprake is, zou dat misschien te maken kunnen hebben met de bestaansopnzekerheid waar miljoenen mensen na dertig jaar van bezuinigingen en na een, door massale ontslagen en flexibele banen (uitzendwerk, losvaste contracten) steeds grotere onzekerheid voor veel mensen? Juist van de SP verwacht ik dat die samenhang tussen sociale afbraak en groeiende criminaliteit naar voren gehaald wordt. Verkeerde verwachting, helaas.
Even verderop: "Mensen willen meer veiligheid, terwijl politie en justitie weinig mogelijkheden hebben om daders op te sporen en te bestraffen." Dat is feitelijk een pleidooi voor een sterker en machtiger politie- en justitie-apparaat. En ja hoor, ook de SP pleit voor meer blauw op straat: "1500 extra agenten op strata, door te investeren in wijkagenten, wijkteams en toezichthouders (...) camera's kunnen helpen, maar zijn geen volwaardig alternatief voor de agent." Ik merk op dat het oprukkende camera-toezicht - een aantasting van privacy, een gevaarlijke versterking van de staatsmacht - niet principieel wordt afgewezen. En ik constateer een naief geloof in de agent als boevenvanger. - of een bereidheid om de VVD en de Telegraaf-redactie op dit thema naar de mond te praten.
Dat heel veel van de angst bij mensenvoor criminaliteit waar ook dit programma naar verwijst, een product is van gecalculeerde media-aandacht en misleidende retoriek van rechtse politici - niets blijkt daarvan in deze passages. Zelfs twee mensen op een cel - nog niet zo lang geleden terecht taboe bij de meeste politieke partijen - mag van de SP, zij het alleen voor zeer kort gestraften. maar hiermee overschrijdt de SP weer een principiele grens.
Allerlei zinnige ideen over resocialisatie, onderwijs in de cel, het inzicht dat psychiatrische patienten niet in een cel horen - het staat er allemaal ook wel. Maar het weegt niet op tegen de keus die de SP hier maakt om ook op dit thema de agende van rechts te beantwoorden met in essentie rechts beleid. Dat is niet waar de SP ooit voor is opgericht, en het is ook niet de manier om een groeiend aantal mensen dat linkse alternatieven zoekt rechts beleid, echt hoop en inspiratie te blijven bieden. Het is dat andere partijen ruimschoots erger zijn dan zelfs tegenover deze SP - anders was ik ook als kiezer allang op weg naar de uitgang. Hopelijk steekt er ook binnen de SP een storm van protest op tegen de hierboven geschetste zijweg naar rechts.
Zie over het SP-programma ook:
*"Afschaffen NAVO hoort in SP-programma", van de Internationale Socialisten;
*"SP gaat de NAVO veranderen!" , op het weblog "Goed-Fout" - goed om te zien dat dit weblog, van de onvolprezen Noke Wan, ook nieuw leven is ingeblazen met een digitale verhuizing!
*Zelf schreef ik onlangs: "SP en VVD: stuitende overeenkomst over 'onze democratie' ".
Voorzichtigheid troef
Van een Socialistische Partij vind ik het niet meer dan vanzelfsprekend dat die zegt: "goede kinderopvang is een basisvoorziening en wordt gratis", en "het sociaal minimum wordt in 4 jaar tijd met 10 procent verhoogd." Volledige werkgelegenheid als beleidsdoelstelling, arbeidsbemiddeling die uit handen van de commercie wordt gehaald en bij de gemeenten komt, verhoging van WAO en WIA van 70 naar 75 procent, een wetteklijk recht op betaald ouderschapsverlof - allemaal uit hoofdstuk twee van het programma,Beter delen, - het is de goeie richting. In hoofdstuk drie, Beter zorgen, valt veel goeds te lezen over de noodzaak om markt en bureaucratie terug te dringen uit de zorg en patienten en personeel centraal te stellen. Hoofdstuk vijf, Beter leren, die iets soortgelijks voor onderwijs. beide hoofdstukken dringen er ook op aan de doorgeslagen schaalvergroting in gezondheidszorg en onderwijs terug te dringen. Weinig op aan te merken allemaal, op zichzelf.
En toch bevalt het me niet, dat programma. Deels komt dat door de dingen die er niet in staan, en deels door de halfslachtigheid van veel van wat er wel staat. Zo lezen we wel over de afschaffing van eigen bijdrage in de zorg en van de no-claim-korting. Maar het nieuwe zorgstelsel, waar deze zaken deel van uitmaken en waar de SP zo fel en zo terecht protest tegen heeft geprotesteerd, blijft als zodanig intact. We lezen wel, in hoofdstuk 6, Beter wonen: "gratis openbaar vervoer wordt mogelijk voor jongeren onder de 12 jaar, met begeleiding, en ouderen boven de 65 jaar." Prima - maar waarom niet het beleidsdoel naar voren gebracht wordt om op termijn het openbaar vervoer als zodanig tot basisvoorziening, gratis voor eenieder beschikbaar gemaakt, is mij onduidelijk. Sociaaldemocraten in de Vlaamse stad Hasselt halen hier de SP links in. Waarom reclame en sponsoring in het onderwijs wat de SP betreft slechts moeten worden beperkt, en niet gewoon worden afgeschaft, is me een raadsel.
Het is allemaal een beetje alsof we hier niet een principieel verkiezingsprogramma van een socialistische partij lezen, maar het resultaat van onderhandelingen van de SP met de partij van Wouter Bos. Ik heb nieuws voor de SP-programmamakers: die onderhandelingen, als ze komen, zullen van dit al veel te tamme programma nog veel meer afschrapen.
Maar bij dit alles gaat het nog om beleid dat de goede kant op wijst. Voor hele stukken van dit programma geldt echter iets geheel anders: de passage over criminaliteit zou zo in een VVD-beleidstekst kunnen staan. En de passages over 'maatschappelijke verantwoord ondernemen' hoort in een socialistisch partijprogramma evenmin thuis, net zomin als de lofzang op de kleine ondernemers en hun rol.
Ondernemers te vriend
Om met dat laatste te beginnen. 'Kleine ondernemers meer waarderen', heet een paragraaf uit hoofdstuk twee. Die worden immers "terecht de motor van de economie" genoemd en vormen "de plek waar de meeste banen worden gemaakt." Dus moeten zij tegemoet worden gekomen door minder regelgeving en krijgen ze verhoging van belastingaftrek in het vooruitzicht gesteld. Nu is er niks mis met inkomenssteun aan piepkleine ondernemers op of onder het bestaansminimum. Maar die dient dan echt inkomenssteun te zijn aan de mens die onderneemt, geen steun aan de onderneming op zich. Immers, hoe klein die onderneming ook mag zijn - de dynamiek van concurrentie en groei os ook hen eigen. Een partij die echt wil breken met de markt gaan niet de kleine ondernemers tegen de grotere steunen.
Deze houding hangt met een dieper probleem in het SP-programma samen: de houding tegen ondernemers en tegen het winstmotief als zodanig. Ik citeer uit hoofdstuk twee, uit de de passage getiteld 'Verantwoord ondernemen bevorderen': "Ondernemers hebben naast vakbonden een belangrijke stem in de politiek." Het wordt als feit vermeld, zonder kritiek op dat feit. Blijkbaar vindt de SP die "belangrijke stem van ondernemers" op zich geen probleem. Dat serieuze socialistische politiek de macht van ondernemers als probleem ziet, als macht die teniet gedaan moet worden of op zijn minst flink teruggedrongen - geen spoor daarvan, geen hint in die richting in deze passage.
Ik citeer verder: "Dat geeft hen ook een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Veel ondernemers laten zich te eenzijdig leiden door winstmaximalisatie en hebben te weinig ook voor andere functies van het ondernemen, zoals het creeren en instandhouden van werk." Vervolgens pleit de SP voor overheidssteun aan 'maatschappelijk verantwoorde' vormen van ondernemen, zij "die er met de pet naar gooien, mogen worden aangepakt."
Hier doet de SP alsof een eenzijdig streven naar winstmaximalisatie een kwestie is van onvoldoende maatschappelijk besef of verantwoordelijkheidsgevoel, van een asociale mentaliteit. Dat gaat er aan voorbij dat in een markteconomie, in het werkelijk bestaande kapitalisme. winstbejag aan ondernemerskant levensnoodzaak is voor een ondernemer die zich staande moet houden in de concurrentieslag. Aandacht voor werkgelegenheid, arbeidsomstandigheden, voor bestrijding van discriminatie en van milieubederf - het kost geld. Wie daarop bezuinigt behaalt kostenvoordeel en komt in de concurrentie op voorsprong.
Ondernemers zullen niet vrijwillig een achterstand riskeren door van dit soort bezuinigingen af te zien en zelfs extra aandacht voor sociale- en milieudoelstellingen te hebben. Slechts bindend opgelegd beleid, opgelegd aan de ondernemers, kan voorrang voor zulke beleidsdoelen afdwingen. Er is nog nooit een lammetje gered door de leeuw op te roepen zich van zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid voor schapen bewust te worden.
In de passages die ik zojuist aanhalade blijkt duidelijk: de SP heeft het idee om een markteconomie, met wist als hoofddoel, om te vormen in een democratisch gestuurde economie met menselijke behoeften als hoofddoel, feitelijk losgelaten. Aanpassing van het huidige kapitalisme, daarmee neemt de SP steeds openlijker genoegen.
Ook SP doet mee aan criminaliteitshype
Kwalijk zijn de passages die de SP wijdt aan criminaliteit en terrorisme. Ik ga citeren, deze keer uit hoofdstuk 4: "Betere veiligheid". "Criminaliteit is volgens veel mensen een van de grootste maatschappelijke problemen. de cijfers bevestigen dat: in de laatste veertig jaa vertienvoudigde het aantal bij de politie bekende misdrijven. Vernielingen diefstal en geweld vormen het grootste deel van de 4,6 miljoen delicten waarvan burgers elk jaar het slachtoffer worden."
Een paar vragen: is het aantal delicten echt zo gegroeid - of komen delicten eerder onder de aandacht? Al;s er van echte groei sprake is, zou dat misschien te maken kunnen hebben met de bestaansopnzekerheid waar miljoenen mensen na dertig jaar van bezuinigingen en na een, door massale ontslagen en flexibele banen (uitzendwerk, losvaste contracten) steeds grotere onzekerheid voor veel mensen? Juist van de SP verwacht ik dat die samenhang tussen sociale afbraak en groeiende criminaliteit naar voren gehaald wordt. Verkeerde verwachting, helaas.
Even verderop: "Mensen willen meer veiligheid, terwijl politie en justitie weinig mogelijkheden hebben om daders op te sporen en te bestraffen." Dat is feitelijk een pleidooi voor een sterker en machtiger politie- en justitie-apparaat. En ja hoor, ook de SP pleit voor meer blauw op straat: "1500 extra agenten op strata, door te investeren in wijkagenten, wijkteams en toezichthouders (...) camera's kunnen helpen, maar zijn geen volwaardig alternatief voor de agent." Ik merk op dat het oprukkende camera-toezicht - een aantasting van privacy, een gevaarlijke versterking van de staatsmacht - niet principieel wordt afgewezen. En ik constateer een naief geloof in de agent als boevenvanger. - of een bereidheid om de VVD en de Telegraaf-redactie op dit thema naar de mond te praten.
Dat heel veel van de angst bij mensenvoor criminaliteit waar ook dit programma naar verwijst, een product is van gecalculeerde media-aandacht en misleidende retoriek van rechtse politici - niets blijkt daarvan in deze passages. Zelfs twee mensen op een cel - nog niet zo lang geleden terecht taboe bij de meeste politieke partijen - mag van de SP, zij het alleen voor zeer kort gestraften. maar hiermee overschrijdt de SP weer een principiele grens.
Allerlei zinnige ideen over resocialisatie, onderwijs in de cel, het inzicht dat psychiatrische patienten niet in een cel horen - het staat er allemaal ook wel. Maar het weegt niet op tegen de keus die de SP hier maakt om ook op dit thema de agende van rechts te beantwoorden met in essentie rechts beleid. Dat is niet waar de SP ooit voor is opgericht, en het is ook niet de manier om een groeiend aantal mensen dat linkse alternatieven zoekt rechts beleid, echt hoop en inspiratie te blijven bieden. Het is dat andere partijen ruimschoots erger zijn dan zelfs tegenover deze SP - anders was ik ook als kiezer allang op weg naar de uitgang. Hopelijk steekt er ook binnen de SP een storm van protest op tegen de hierboven geschetste zijweg naar rechts.
Zie over het SP-programma ook:
*"Afschaffen NAVO hoort in SP-programma", van de Internationale Socialisten;
*"SP gaat de NAVO veranderen!" , op het weblog "Goed-Fout" - goed om te zien dat dit weblog, van de onvolprezen Noke Wan, ook nieuw leven is ingeblazen met een digitale verhuizing!
*Zelf schreef ik onlangs: "SP en VVD: stuitende overeenkomst over 'onze democratie' ".
vrijdag 8 september 2006
Random reading matters, no. 2
This week, the spotlight on a few shorter acticles, stretching several continents...
Southern Africa
Southern Africa has experienced a thirty years struggle against colonial domination and white minority rule. In the end, both apartheid and Portuguese colonialism was overthrown. However, contrary to claims and ambitions by movements who waged the anticolonial struggle, the end of colonialism and apartheid did not usher in a society of social equality, nor did it bring a democracy that went beyond the usual, once-in-4-years-you-may-elect-your-oppressors variety. Socialism was the goal of many of the participants, but that goal was not achieved, not by a long stretch. That will need another hard struggle.
This is the subject of 'The Next Liberation Struggle', a collection of essays by John Saul, a Cabnadian scholar and one who has folewd African liberation struggles closely through the years. Jeffery R. Webber has written a review article about the book: "Liberation, Then What?", published in International Viewpoint, a magizine published by the United Secretariat of the Fourth International, an organisation in the Trotskyist tradition. Judging from that article, which summarises Saul's arguments nicely, the book adds seriously to our insight on that region and its inspiring but as yet unfinished struggle for justice.
China
China these days is the dream country for many big entrepeneurs. Not only can they make a very andy profit there by exploiting low-wage workers - an exploitation assisted by severe government repression. "Communist" dictatorship is coming to the rescue of capitalist enterprise.
Not only that: by threatening to move their factories to low-wage China, capitalists in Western countries effectivily blackmail workers into waccepting low wages. And, by importing chep-ply-produced goods forom China, they offset the pressure to raise weges in the West: cheap comsumer goods mean that workers can buy some of them, even with their meagre wages.
Rick Wollf, in "China Shapes/ Shakes World's Economies" (MR zine) explains that this capitalist low wage/ high profit dream is threatened. Part of the reason is the rise of prices of those consumer goods from China. And part of the reason of those rising prices is the upward pressure on wages. To put it differently: workers' struggles in China are spoiling capitalism's festivities, although this is not the way Wolff puts it. He sketches the tendency towards inflation, further destabilising an already very imbalanced world economy. The mechanism he sketches is another proof that the modern economy is an interconnected whole - as is the struggle against the masters in that economy.
Steve Irwin
Finaly, a rather dissident article on the tragic end of Steve Irwin, the man whose televised adventures with dangerous animals turned him into a celebrity. The first halfof this week, media broadcasters like CNN went over the top with stories about the man, his accident, the danger stingrays pose. Not everyone, however, sees him as a heroe who has to be uncritically, if posthumously, praised. Binoy Kampmark, for instance, writes: "The story of his life(...) will conclude that he was a good conservationist, a global ambassador for ptotecting 'dangerous' animals. But can an owner or manager of a zoo ever claim such a title? Zoos: spaces cordoned of, celebrating the subjugation of nature. They demonstrate a cruel pecking order: you are on show, it tells animals, because you are in captivity, because you are not free, and yoiur ancestors were exterminated. You must sing for your supper; you must perform for the public." Of course, these days, zoos are somewhat different than just upgraded circuses that Kampmark describes, and their educational value cannot be, I think, reasonably denied. Still, Kampmark's observations seem relevant to me.
He ends his article in a provacative way: "Germaine Greer was perhaps callous to mock his death as nature' s 'revenge', but hte point was well made. It was the retaliation of a caged subject towards its captor. He may well have succumbed to his own fantasies, seeing the wild as eminently tameable. An otherwise placid stingray took issue with this approach." Not literally true, no - but in a deeper sense, a sharp and sensible observation. Read and judge for yourself: "Politics of the Zoo - the Death of Stve Irwin", in Counterpunch - and where else does one find articles like this?
Southern Africa
Southern Africa has experienced a thirty years struggle against colonial domination and white minority rule. In the end, both apartheid and Portuguese colonialism was overthrown. However, contrary to claims and ambitions by movements who waged the anticolonial struggle, the end of colonialism and apartheid did not usher in a society of social equality, nor did it bring a democracy that went beyond the usual, once-in-4-years-you-may-elect-your-oppressors variety. Socialism was the goal of many of the participants, but that goal was not achieved, not by a long stretch. That will need another hard struggle.
This is the subject of 'The Next Liberation Struggle', a collection of essays by John Saul, a Cabnadian scholar and one who has folewd African liberation struggles closely through the years. Jeffery R. Webber has written a review article about the book: "Liberation, Then What?", published in International Viewpoint, a magizine published by the United Secretariat of the Fourth International, an organisation in the Trotskyist tradition. Judging from that article, which summarises Saul's arguments nicely, the book adds seriously to our insight on that region and its inspiring but as yet unfinished struggle for justice.
China
China these days is the dream country for many big entrepeneurs. Not only can they make a very andy profit there by exploiting low-wage workers - an exploitation assisted by severe government repression. "Communist" dictatorship is coming to the rescue of capitalist enterprise.
Not only that: by threatening to move their factories to low-wage China, capitalists in Western countries effectivily blackmail workers into waccepting low wages. And, by importing chep-ply-produced goods forom China, they offset the pressure to raise weges in the West: cheap comsumer goods mean that workers can buy some of them, even with their meagre wages.
Rick Wollf, in "China Shapes/ Shakes World's Economies" (MR zine) explains that this capitalist low wage/ high profit dream is threatened. Part of the reason is the rise of prices of those consumer goods from China. And part of the reason of those rising prices is the upward pressure on wages. To put it differently: workers' struggles in China are spoiling capitalism's festivities, although this is not the way Wolff puts it. He sketches the tendency towards inflation, further destabilising an already very imbalanced world economy. The mechanism he sketches is another proof that the modern economy is an interconnected whole - as is the struggle against the masters in that economy.
Steve Irwin
Finaly, a rather dissident article on the tragic end of Steve Irwin, the man whose televised adventures with dangerous animals turned him into a celebrity. The first halfof this week, media broadcasters like CNN went over the top with stories about the man, his accident, the danger stingrays pose. Not everyone, however, sees him as a heroe who has to be uncritically, if posthumously, praised. Binoy Kampmark, for instance, writes: "The story of his life(...) will conclude that he was a good conservationist, a global ambassador for ptotecting 'dangerous' animals. But can an owner or manager of a zoo ever claim such a title? Zoos: spaces cordoned of, celebrating the subjugation of nature. They demonstrate a cruel pecking order: you are on show, it tells animals, because you are in captivity, because you are not free, and yoiur ancestors were exterminated. You must sing for your supper; you must perform for the public." Of course, these days, zoos are somewhat different than just upgraded circuses that Kampmark describes, and their educational value cannot be, I think, reasonably denied. Still, Kampmark's observations seem relevant to me.
He ends his article in a provacative way: "Germaine Greer was perhaps callous to mock his death as nature' s 'revenge', but hte point was well made. It was the retaliation of a caged subject towards its captor. He may well have succumbed to his own fantasies, seeing the wild as eminently tameable. An otherwise placid stingray took issue with this approach." Not literally true, no - but in a deeper sense, a sharp and sensible observation. Read and judge for yourself: "Politics of the Zoo - the Death of Stve Irwin", in Counterpunch - and where else does one find articles like this?
donderdag 7 september 2006
Van Baalen: Bot, wees eens boos op Condi
Nederlandse politici zijn boos op president Bush en op minister Condoleeza Rice : na maandenlang ontkennen heeft Bush nu bevestigd dat er inderdaad geheime CIA-gevangenissen in Europa waren waar van terrorisme verdachte mensen werden vastgehouden. Anders gezegd: Bush en Rice hebben met de brave Nederlandse politici gedaan wat ze al sinds jaar en dag met vrijwel de hele wereldbevolking gedaan hebben: ze systematisch voorliegen.
Het voorliegen van de bevolking, daar hebben veel politici weinig moeite mee. Wat Bush en dergelijke deden verschilt immers hooguit gradueel en kwantitatief, maar niet wezenlijk, van wat ze zelf doen. Heeft de regering-Balkenende II de Amerikaanse aanval op Irak politiek gesteund, en daarmee feitelijk de leugens over massavernietigingswapens die als argument werden aangevoerd, mede gedekt? Om over alle keren dat minister Verdonk de Tweede Kamer onwaarheden had verteld maar te zwijgen.
Maar nu is niet de bevolking van Amerika en Nederland, en zelfs niet alleen het parlement, maar de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Bot "op het verkeerde been gezet", in de nogal eufemistische woorden van VVD-kamerlid Van Baalen. En nu moet arme mijnheer Bot genoegdoening gaan halen in Washington... Zien we het voor ons? Bot gaat naar Condi: "wij eisen genoegdoening!" Condi: "U bedoelt..?" Bot:" uhmmmmm"... En wat denkt de Nederlandse regering te ondernemen, als straf voor het Amerikaanse vergrijp? Sancties tegen de VS? Een heus bommentapijt, gevolgd door een invasie van 'onze jongens', gevolgd door het hernoemen van New York in Nieuw Amsterdam? Operation Enduring Ridicule wordt dat, denk ik zo.
De hele verontwaardiging in de Nederlandse politiek is naar mijn idee nogal potsierlijk. En de reden ervan is ook nogal doorzichtig: het herstellen van het geschonden vertrouwen tussen de VS en Nederland, zodat beide regeringen zij aan zijn verder kunnen gaan met hun agressieve, als 'antiterrorisme' verpakte, oorlogspolitiek. Nogmaals Van Baalen: "Als de VS de bondgenoten in het ongewisse laten, ondergraaft dat de samenwerking in de strijd tegen het terrorisme." Die gezamenlijke politiek moet gered worden, en daarom is Van Baalen nu boos. Intussen gaat de zaak waar het echt om zou moeten gaan - de schandalige behandeling van mensen die langdurig en in grote onzekerheid worden vastgehouden en waarvan we maar moeten raden hoe grof er bij verhoren wordt opgetreden - al bijna weer schuil achter het rookgordijn van parlementaire boosheid.
Er is nog een kant die naar voren gehaald moet worden: Wist Bot echt wel zo weinig? Hebben alle Europese regeringen zitten slapen? Hebben Europese staten dan geen enkel zicht op wat er aan CIA-faciliteiten en geheimzinnige vluchten heeft plaatsgevonden, niet slechts incidenteel maar jarenlang? Volgens onderzoeker Marty van het Europese parlement is het "zeer onwaarschijnlijk dat Europese regeringen, of op zijn minst hun inlichtingendiensten, van niet wisten."
Zo vraagt althans D66 -europarlementarier Sophie in 't Veld - ere wie ere toekomt - zich ook iets dergelijks af. "De belangrijkste vraag die nu natuurlijk overblijft is in hoeverre de Europese regeringen wisten dat deze CIA kampen bestonden", zo zegt ze. D66 was tot voor kort deel van een van die "Europese regeringen", de kritiek die ze uit slaat daarmee ook terug op haar eigen partijgenoten.
En ook voor haar blijft de rechtmatigheid van de 'strijd tegen terrorisme', dat eindeloze excuus voor oorlogen overzee en inperking van rechten aan het thuisfront, recht overeind, ook voor haar is het gebrek aan openheid binnen het bondgenootschap de reden om zich druk te maken - niet het bestaan van CIA-gevangenissen zelf. 'Raadpleeg ons voortaan netjes, dan werken wij mee aan wat u wilt' - dat is feitelijk de treurige boodschap van Nederlandse en Europese politici aan hun Amerikaanse collega's.
Het voorliegen van de bevolking, daar hebben veel politici weinig moeite mee. Wat Bush en dergelijke deden verschilt immers hooguit gradueel en kwantitatief, maar niet wezenlijk, van wat ze zelf doen. Heeft de regering-Balkenende II de Amerikaanse aanval op Irak politiek gesteund, en daarmee feitelijk de leugens over massavernietigingswapens die als argument werden aangevoerd, mede gedekt? Om over alle keren dat minister Verdonk de Tweede Kamer onwaarheden had verteld maar te zwijgen.
Maar nu is niet de bevolking van Amerika en Nederland, en zelfs niet alleen het parlement, maar de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Bot "op het verkeerde been gezet", in de nogal eufemistische woorden van VVD-kamerlid Van Baalen. En nu moet arme mijnheer Bot genoegdoening gaan halen in Washington... Zien we het voor ons? Bot gaat naar Condi: "wij eisen genoegdoening!" Condi: "U bedoelt..?" Bot:" uhmmmmm"... En wat denkt de Nederlandse regering te ondernemen, als straf voor het Amerikaanse vergrijp? Sancties tegen de VS? Een heus bommentapijt, gevolgd door een invasie van 'onze jongens', gevolgd door het hernoemen van New York in Nieuw Amsterdam? Operation Enduring Ridicule wordt dat, denk ik zo.
De hele verontwaardiging in de Nederlandse politiek is naar mijn idee nogal potsierlijk. En de reden ervan is ook nogal doorzichtig: het herstellen van het geschonden vertrouwen tussen de VS en Nederland, zodat beide regeringen zij aan zijn verder kunnen gaan met hun agressieve, als 'antiterrorisme' verpakte, oorlogspolitiek. Nogmaals Van Baalen: "Als de VS de bondgenoten in het ongewisse laten, ondergraaft dat de samenwerking in de strijd tegen het terrorisme." Die gezamenlijke politiek moet gered worden, en daarom is Van Baalen nu boos. Intussen gaat de zaak waar het echt om zou moeten gaan - de schandalige behandeling van mensen die langdurig en in grote onzekerheid worden vastgehouden en waarvan we maar moeten raden hoe grof er bij verhoren wordt opgetreden - al bijna weer schuil achter het rookgordijn van parlementaire boosheid.
Er is nog een kant die naar voren gehaald moet worden: Wist Bot echt wel zo weinig? Hebben alle Europese regeringen zitten slapen? Hebben Europese staten dan geen enkel zicht op wat er aan CIA-faciliteiten en geheimzinnige vluchten heeft plaatsgevonden, niet slechts incidenteel maar jarenlang? Volgens onderzoeker Marty van het Europese parlement is het "zeer onwaarschijnlijk dat Europese regeringen, of op zijn minst hun inlichtingendiensten, van niet wisten."
Zo vraagt althans D66 -europarlementarier Sophie in 't Veld - ere wie ere toekomt - zich ook iets dergelijks af. "De belangrijkste vraag die nu natuurlijk overblijft is in hoeverre de Europese regeringen wisten dat deze CIA kampen bestonden", zo zegt ze. D66 was tot voor kort deel van een van die "Europese regeringen", de kritiek die ze uit slaat daarmee ook terug op haar eigen partijgenoten.
En ook voor haar blijft de rechtmatigheid van de 'strijd tegen terrorisme', dat eindeloze excuus voor oorlogen overzee en inperking van rechten aan het thuisfront, recht overeind, ook voor haar is het gebrek aan openheid binnen het bondgenootschap de reden om zich druk te maken - niet het bestaan van CIA-gevangenissen zelf. 'Raadpleeg ons voortaan netjes, dan werken wij mee aan wat u wilt' - dat is feitelijk de treurige boodschap van Nederlandse en Europese politici aan hun Amerikaanse collega's.
Ivoorkust: bevolking geeft lesje democratie in actie
Bedrijft dumpt giftige olie rond hoofdstad van een land. Mensen worden beroerd van de stank, 1500 mensen worden ziek, drie kinderen overlijden. Mensen gaan woedend de straat op en roepen de regering - die hen immers niet heeft weten te beschermen tegen de vervuiling, en ook niet tijdig heeft gewaarschuwd - ter verantwoording. De regering treedt af.
Deze opmerkelijke reeks van gebeurtenissen voltrok zich deze week in het West-Afrikaanse land Ivoorkust. het bedrijf heet Trafigura Beheer B.V., gevestigd in Nederland. Blijkbaar specialiseert Nederland zich in toenemende mate niet alleen meer in de export van hypocrisie en de leverantie van soldaten om Afhanistan te helpen bezetten, maar ook in giftig afval. Hollands glorie yes indeed. Maar ik dwaal af.
Nu zijn gif- afval-, en aanverwante rampen niet onbekend in tal van landen - ook in Nederland hadden we een vuurwerkramp in Enschede in 2000, en een vliegtuigramp in de Bijlmermeer in 1992. Opmerkelijk anders is echter het vervolg. Waar mensen zich in Nederland beperken tot het eisen van eindeloos lang duurende 'diepgaande' (en vaak weinig onthullende) onderzoeken, afgewisseld met waardige, maar voor het gezag nauwelijks bedreigende stille tochten, daar reageerde de bevolking in Ivoorkust veel scherper. In een hoogst prijzenswaardig blijk van doortastend democratisch besef wachtten mensen niet, maar gingen meteen protesteren. Barricaden verschenen in de straten van de hoofdstad Abidjan.
Een beetje dictatuur, en zelfs menig 'democratie' had dit volksprotest beantwoord met rubber kogels, traangas, wellicht tanks. Zo niet de Ivoriaanse regering. Eerst riep ze via de omroep de actievoerders nederig op om ruimte te maken op straat om hulpverlening door te laten. Vervolgens trad de regering en bloc af. De gang van zaken laat democratie-in-actie zien, democratie in de praktijk, waarin mensen de regering op het matje weten te roepen en daar nog resultaat mee boeken ook. Daar moet je in Nederland om komen. Hier blijven ministers op hun zetels kleven totdat er zich een vliegtuig in het Catshuis zelf boort, of totdat exploderend vuurwerk letterlijk de regeringsgebouwen treft.
Betekent dit dat Ivoriaanse politici democratischer zijn dan Nederlandse? Dat lijkt me nu ook weer niet. Het is eerder de houding van de bevoilking die verschilt. Een gezond wantrouwen van onderaf, dat zich meteen uit in straatprotest - dat gaf de doorslag. Waar de staat ons negeert wordt het tijd dat de straat regeert - dat is het lesje democratie dat we van mensen in Ivoorkust kunnen leren.
***
Informatie uit: "Ivorian cabinet quits over toxic waste" (Aljazeera, 7 september) en "Cote d'Ivoire: Hundres Hospitalised After Breathing Toxic Fumes" (allAfrica.com, 6 september).
Deze opmerkelijke reeks van gebeurtenissen voltrok zich deze week in het West-Afrikaanse land Ivoorkust. het bedrijf heet Trafigura Beheer B.V., gevestigd in Nederland. Blijkbaar specialiseert Nederland zich in toenemende mate niet alleen meer in de export van hypocrisie en de leverantie van soldaten om Afhanistan te helpen bezetten, maar ook in giftig afval. Hollands glorie yes indeed. Maar ik dwaal af.
Nu zijn gif- afval-, en aanverwante rampen niet onbekend in tal van landen - ook in Nederland hadden we een vuurwerkramp in Enschede in 2000, en een vliegtuigramp in de Bijlmermeer in 1992. Opmerkelijk anders is echter het vervolg. Waar mensen zich in Nederland beperken tot het eisen van eindeloos lang duurende 'diepgaande' (en vaak weinig onthullende) onderzoeken, afgewisseld met waardige, maar voor het gezag nauwelijks bedreigende stille tochten, daar reageerde de bevolking in Ivoorkust veel scherper. In een hoogst prijzenswaardig blijk van doortastend democratisch besef wachtten mensen niet, maar gingen meteen protesteren. Barricaden verschenen in de straten van de hoofdstad Abidjan.
Een beetje dictatuur, en zelfs menig 'democratie' had dit volksprotest beantwoord met rubber kogels, traangas, wellicht tanks. Zo niet de Ivoriaanse regering. Eerst riep ze via de omroep de actievoerders nederig op om ruimte te maken op straat om hulpverlening door te laten. Vervolgens trad de regering en bloc af. De gang van zaken laat democratie-in-actie zien, democratie in de praktijk, waarin mensen de regering op het matje weten te roepen en daar nog resultaat mee boeken ook. Daar moet je in Nederland om komen. Hier blijven ministers op hun zetels kleven totdat er zich een vliegtuig in het Catshuis zelf boort, of totdat exploderend vuurwerk letterlijk de regeringsgebouwen treft.
Betekent dit dat Ivoriaanse politici democratischer zijn dan Nederlandse? Dat lijkt me nu ook weer niet. Het is eerder de houding van de bevoilking die verschilt. Een gezond wantrouwen van onderaf, dat zich meteen uit in straatprotest - dat gaf de doorslag. Waar de staat ons negeert wordt het tijd dat de straat regeert - dat is het lesje democratie dat we van mensen in Ivoorkust kunnen leren.
***
Informatie uit: "Ivorian cabinet quits over toxic waste" (Aljazeera, 7 september) en "Cote d'Ivoire: Hundres Hospitalised After Breathing Toxic Fumes" (allAfrica.com, 6 september).
woensdag 6 september 2006
Misselijkmakende vreugde rond troonopvolger Japan
Grote vreugde in Japan. De keizerin heeft een kind gebaard, en het is een jongen. Daarmee komt een eind aan de nervositeit in hofkringen, en in de veel te omvangrijke fanclub van de Japanse monarchie. Volgens de regels van de erfopvolging die voor de Japanse trroon gelden, mag alleen een mannelijke nazaat van de keizer de troon ooit bestijgen. En in 40 jaar was er geen mannelijke nazaat geweest. Grote opluchting dus, de voortzetting van de dynastie is weer even geregeld.
De media kunnen intussen hun spectaculaire aandacht weer eens 36 uur ergens anders op richten dan op de spectaculaire moord op krokodillenbezweerder Steve Irwin - door een pijlstaartrog. Alles beter dan weer te moeten berichten over oorlogen en getuchten van oorlogen, tot u gebracht door de crew van George Bush en zijn secondanten Balkenende, Blair en ja, ook premier Koizumi van Japan. Vreugde en opluchting dus, ook in medialand.
Het zou nauwelijks uitleg behoeven om uit te leggen hoe schunnig de vreugde dat er een jongetje en geen meisje is geboren eigenlijk is. Feitelijk is elke vreugde-uiting in deze geest' een klap in het gezicht van elke vrouw. De voorrang van jongens boven meisjes op de Japanse troon is openlijk seksistisch, alhoewel in zijn alledaagse effecten voornamlijk een kwestie van symboliek. En de druk om de opvolgingsregels zodanig te wijzigen dat ook vrouwelijke nazaten de troon mogen bestijgen is nu ook van de ketel.
Maar wat dit alles ook laat zien, is de absurditeit van erfopvolging zelf. De regels eromheen zijn niet door enige redelijkkheid onderbouwd - tenzij iemand echt wil beweren dat mannen beter dan vrouwen in staat zijn tot het ondertekenen van decreten en het doorknippen dan linten. Maar, zelfs al zouden vrouwen en mannen gelijk recht op de troon hebben, dan nog is erfopvolging zelf de symbolische ongelijkheid van rechten ten top. Wat is er redelijk en democratisch aan het idee dat iemand staatshoofd mag worden omdat zijn of haar vader of moeder het ook was? En het in katzwijm vallen bij koninklijk vertoon is een symptoom van slaafse onvolwassenheoid - of het nu de de publiciteit rond de Japanse keizerlijke baby betreft, of de vertoning binnenkort op Prinsjesdag met Bea in de Ridderzaal. Leve de republiek, de rode.
De media kunnen intussen hun spectaculaire aandacht weer eens 36 uur ergens anders op richten dan op de spectaculaire moord op krokodillenbezweerder Steve Irwin - door een pijlstaartrog. Alles beter dan weer te moeten berichten over oorlogen en getuchten van oorlogen, tot u gebracht door de crew van George Bush en zijn secondanten Balkenende, Blair en ja, ook premier Koizumi van Japan. Vreugde en opluchting dus, ook in medialand.
Het zou nauwelijks uitleg behoeven om uit te leggen hoe schunnig de vreugde dat er een jongetje en geen meisje is geboren eigenlijk is. Feitelijk is elke vreugde-uiting in deze geest' een klap in het gezicht van elke vrouw. De voorrang van jongens boven meisjes op de Japanse troon is openlijk seksistisch, alhoewel in zijn alledaagse effecten voornamlijk een kwestie van symboliek. En de druk om de opvolgingsregels zodanig te wijzigen dat ook vrouwelijke nazaten de troon mogen bestijgen is nu ook van de ketel.
Maar wat dit alles ook laat zien, is de absurditeit van erfopvolging zelf. De regels eromheen zijn niet door enige redelijkkheid onderbouwd - tenzij iemand echt wil beweren dat mannen beter dan vrouwen in staat zijn tot het ondertekenen van decreten en het doorknippen dan linten. Maar, zelfs al zouden vrouwen en mannen gelijk recht op de troon hebben, dan nog is erfopvolging zelf de symbolische ongelijkheid van rechten ten top. Wat is er redelijk en democratisch aan het idee dat iemand staatshoofd mag worden omdat zijn of haar vader of moeder het ook was? En het in katzwijm vallen bij koninklijk vertoon is een symptoom van slaafse onvolwassenheoid - of het nu de de publiciteit rond de Japanse keizerlijke baby betreft, of de vertoning binnenkort op Prinsjesdag met Bea in de Ridderzaal. Leve de republiek, de rode.
zaterdag 2 september 2006
SP en VVD: stuitende verwantschap rond "onze democratie"
Citaat nummer een: "De burger wil goed gerepresenteerd en goed bestuurd worden.Hij wil niet overal over meepraten, maar moet wel weten dat de zaken goed geregeld zijn, dat hij niet belazerd wordt en dat bestuurders zich naar behoren verantwoorden. Bij de huidige sterke fragmentatie van publieke besluitvorming, desintegratie van de staat en onduidelijke verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden kan de burger onmogelijk nog het gevoel hebben dat zijn belangen goed worden gediend, laat staan dat hij er enig zicht op heeft.
Deze diagnose leidt tot de conclusie dat er nieuwe macht moet worden gepompt in onze bestaande politieke systemen. Ook moeten de controlemechanismen op de uitoefening van die macht worden aangescherpt. Pas als aan die beide voorwaarden is voldaan klan de burger er verzekerd van zijn dat heyt politieke systeem echt in staat is om vorm te geven aan de samenleving en dat dit gebeurt zoals hij wilde en zonder dat er ruimte is voor machtsmisbruik en bestuurlijke inefficientie."
Citaat nummer twee: "De macht gaat terug naar waar ze democratisch wordt gecontroleerd, weg uit de wirwar van ongrijpbare en oncontroleerbare bestuurdsorganen. Al deze staatsrechterlijke voorstellen (...) zijn gericht op vertrouwen. Overal in het leven gata het niet alleen over wat er moet worden gedaan, maar ook wie het doet. Ieder kiest voor de dokter, advocaat of belastingconsulent in wie hij vertrouwen heeft. FDie vertrouwenskeuze hebben de burgers in de ons omringende landen wel, maar in Nederland niet. Vertrouwen de Nederlandse oplitici hun burgers soms niet? De VVD vertrouwt de Nederlandse burger wel en wil dat de kiezer de baas wordt."
Citaat nummer drie: "De meerderheid van de burgers neemt deel aan verkiezingen, maar een aanzienlijke minderheid gebruikt zijn stemrecht niet. Zes op de tien burgers vinden bovendien dat 'mensen zoals ik' geen invloed hebben op wat de regering doet. Omnze democratie wordt gerespecteerd, maar functioneert niet optimaal. Dat moet beter. omnze democratie heeft optimaal en permanent onderhoud nodig. In de komende kabinetsperiode dient democratisering van de samenleving topprioriteit te worden.(...) Politici en politieke partijen moeten beseffen dat zij er zijn voor de burgers en niet omgekeerd. De hoge waardering vabn de bevolking voor ons democratisch bestel is vertropuwenwekkend. De forse kritiek van de burgers op de wijze waarop momenteel inhoud wordt gegeven aan de democratie moet ogevat worden als een ernstige waarschuwing. Als een ruime meerderheid van de bevolking zegt geen vertrouwen te hebben in de regering, de politieke partijen en de overheid, dan is er iets goed mis."
Citaat nummer vier: "De komende regering zal alles op alles moeten zetten om het vertrouwen in de democratie te herstellen. Daarvoor is het nodig dat de politiek van geschonden beloften plaatsmaakt voor eerlijke politiek, voor politici die staan voor hbnhun beloften. Een nieuwe regering dient een beleid te voeren dat de burgers nieuw vertrouwen geeft in de politiek. Dat kan om te beginnen door niet meer te beloven dan waargemaakt wordt. Dat kan ook door meer gebruik te maken van de bereidheid van burgers om mee te beslissen over de inrichting van de samenleving."
Citaten nummer een en twee zijn afkomstig uit het Liberaal Manifest, een achtergrondstuk dat de VVD dat in 2005 het licht zag (op de pagina staat een link naar het complete bestand, in zo'n afschuwelijk gebruiksonvriendelijk PDF-bestand). We zien , in lichtelijk plechtstatige woorden, bezorgde beschouwingen over de afstand tussen burger en bestuur, de crisis van het democratisch bestel, de noodzaak om de burger meer greep te doen krijgen om het bestuur dat namens hen regeert.
Maar waar komen citaten drie en vier vandaan? Daarin, weliswaar veel aardser en minder zwaarwichtig, een verwante zorg verwoord, een bezorgdheid om 'onze democratie' die haar gezag en aanzien in de ogen van de burgers door allerlei maatregelen dient te herwinnen. 'Onze democratie' is een hoog goed; het gaat erom de burger van dat inzicht te doordringen. Die houding kenschetst citaten drie en vier niet minder dan citaten nummers een en twee. De vier citaten staan staatrechtelijk op een nauw verwante grondslag, om maar even in de gedragen stijl van het Liberaal Manifest te spreken - de grondslag van de liberaal-democratische rechtsstaat.
Nogmaals, van wie zijn dan citaten nummer drie en vier? Antwoord: ik kwam ze tegen in het eerste hoofdstuk van het ontwerp-verkiezingsprogramma , zoals dat op het weblog van Jan Marijnissen te lezen valt (via de site van de SP kun je ook het complete programma vinden, ook in PDF, helaas). Ik vind de overeenkomst nogal stuitend en op geen enkele manier pleiten voor de Socialistische Partij.
Natuurlijk, de richting waarin de SP het beleid wil ombuigen is wezenlijk anders dan die van de VVD. En de hele tekst van de VVD ademt een heel andere sfeer dan die van de VVD. Bij de VVD is de burger altijd een "hij". Als mevrouw Kroes, volgens berichtgeving de machtigste vrouw van Nederland en prominent lid van de VVD, zich eens hard zou maken om aan dat seksistische taalgebruik een einde te maken, dan zou zijn op dat ene punt mijn krachtige bijval krijgen. Of erkent de VVD behalve mevrouw Kroes, geen vrouwelijke burgers? Ook de manier waarop de VVD-trekst de noodzaak van vertrouwen met voorbeelden illustreert, verraadt op een wel grappige manier haar achterban: je kunt je arts, advocaat en belastingconsulent kiezen...
Ja, de verschillen tussen beide documenten zijn er natuurlijk, en ze geven aan dat beide partijen tegenover elkaar staan qua achterban en richting van voorgenomen beleid. En dus, ja, ook de rooie ravotr zou erg dom bezig zijn als hij op 22 november zich niet daar dat stemhokje beweegt om daar de knop in te drukken bij een kandidaat op de lijst waarvan Jan Marijnissen de aanvoerder is.
Maar wat deze citaten - en feitelijk dit hele hoofdstuk in het verkiezingsprogramma - zo treurig maakt, is het ontbreken van zaken die ik bij een werkelijk Socialistische Partij onmisbaar vind. Het hele idee dat het socialisme een wezenlijk andere maatschappijvorm inhoudt, waarbij ook een wezenlijk andere, wezenlijk meer intense, vorm van democratie hoort, ontbreekt volledig. Dat je het wantrouwen van veel mensen in de gevestigde politiek ook vorm kunt geven, en kunt helpen omzetten in een strijd voor een drastisch ander maatschappelijk bestel, dat je dus uitgaat van wat er onderin de maatschappij beweegt en vandaaruit je rooie plan trekt - dat mis ik totaal. Zelfs geen begin van fundamentele maatschappijverandering is in het programma terug te vinden. In haar staatsrechtelijke opvattingen betoont de SP een liberaal-democratische partij, geen socialistische. Een schande vind ik het.
En dan die uitspraak over "niet meer te beloven dan waaargemaakt wordt". Het klinkt mooi, maar ik heb een erg onbehaaglijk gevoel. Steeds minder beloven, draait dat bij een partij als de SP er niet op uit dat het streven naar radicale veranderingen steeds meer naar de achtergrond verschuift - een verschuiving waar de kritiekloze omarming van de democratie als onze democratie in het verkiezingsprogramma al een symptoom is? Is dit trouwens de achtergrond van het aanvaarden van het Nederlands lidmaatschap van de NAVO als "politiek feit"? We zijn niet sterk genoeg om Nederland die NAVO uit te krijgen, dus we zetten ons er ook maar niet meer voor in?
Nogmaals, ik zal op de SP stemmen, en ik hoop dat heel veel mensen dat doen. Alleen al de beteuterde gezichten van rechts de dag na een forse overwinning van de Socialistische Partij maken dat de moeite waard. Maar het steeds verder verschuiven van de SP is geen reden tot vrolijkheid.
Als bondgenoot in de strijd tegen oorlog en neoliberale maatregelen zoals privatisering het nieuwe zorgstelsel, blijf ik zij aan zij met SP-ers staan waar enigszins mogelijk. Als uitdrukking van dat linkse geluid in het parlement speelt de SP nog steeds een positieve rol. Maar van de SP als kracht die vecht voor fundamentele maatschappelijke verandering zie ik steeds minder terug.
Gelukkig is dit verkiezingsprogramma nog maar een concept. Komende weken zullen leden zich moeten uitspreken. Hopelijk zullen heel veel van die leden krachtig en links tegengas geven. Op zijn minst moet die kapitulatie voor de NAVO "als politiek feit" er uit, ook om "het vertrouwen van mensen in de politici van de SP te herwinnen", uiteraard. Dat lijkt me wel het minste.
Deze diagnose leidt tot de conclusie dat er nieuwe macht moet worden gepompt in onze bestaande politieke systemen. Ook moeten de controlemechanismen op de uitoefening van die macht worden aangescherpt. Pas als aan die beide voorwaarden is voldaan klan de burger er verzekerd van zijn dat heyt politieke systeem echt in staat is om vorm te geven aan de samenleving en dat dit gebeurt zoals hij wilde en zonder dat er ruimte is voor machtsmisbruik en bestuurlijke inefficientie."
Citaat nummer twee: "De macht gaat terug naar waar ze democratisch wordt gecontroleerd, weg uit de wirwar van ongrijpbare en oncontroleerbare bestuurdsorganen. Al deze staatsrechterlijke voorstellen (...) zijn gericht op vertrouwen. Overal in het leven gata het niet alleen over wat er moet worden gedaan, maar ook wie het doet. Ieder kiest voor de dokter, advocaat of belastingconsulent in wie hij vertrouwen heeft. FDie vertrouwenskeuze hebben de burgers in de ons omringende landen wel, maar in Nederland niet. Vertrouwen de Nederlandse oplitici hun burgers soms niet? De VVD vertrouwt de Nederlandse burger wel en wil dat de kiezer de baas wordt."
Citaat nummer drie: "De meerderheid van de burgers neemt deel aan verkiezingen, maar een aanzienlijke minderheid gebruikt zijn stemrecht niet. Zes op de tien burgers vinden bovendien dat 'mensen zoals ik' geen invloed hebben op wat de regering doet. Omnze democratie wordt gerespecteerd, maar functioneert niet optimaal. Dat moet beter. omnze democratie heeft optimaal en permanent onderhoud nodig. In de komende kabinetsperiode dient democratisering van de samenleving topprioriteit te worden.(...) Politici en politieke partijen moeten beseffen dat zij er zijn voor de burgers en niet omgekeerd. De hoge waardering vabn de bevolking voor ons democratisch bestel is vertropuwenwekkend. De forse kritiek van de burgers op de wijze waarop momenteel inhoud wordt gegeven aan de democratie moet ogevat worden als een ernstige waarschuwing. Als een ruime meerderheid van de bevolking zegt geen vertrouwen te hebben in de regering, de politieke partijen en de overheid, dan is er iets goed mis."
Citaat nummer vier: "De komende regering zal alles op alles moeten zetten om het vertrouwen in de democratie te herstellen. Daarvoor is het nodig dat de politiek van geschonden beloften plaatsmaakt voor eerlijke politiek, voor politici die staan voor hbnhun beloften. Een nieuwe regering dient een beleid te voeren dat de burgers nieuw vertrouwen geeft in de politiek. Dat kan om te beginnen door niet meer te beloven dan waargemaakt wordt. Dat kan ook door meer gebruik te maken van de bereidheid van burgers om mee te beslissen over de inrichting van de samenleving."
Citaten nummer een en twee zijn afkomstig uit het Liberaal Manifest, een achtergrondstuk dat de VVD dat in 2005 het licht zag (op de pagina staat een link naar het complete bestand, in zo'n afschuwelijk gebruiksonvriendelijk PDF-bestand). We zien , in lichtelijk plechtstatige woorden, bezorgde beschouwingen over de afstand tussen burger en bestuur, de crisis van het democratisch bestel, de noodzaak om de burger meer greep te doen krijgen om het bestuur dat namens hen regeert.
Maar waar komen citaten drie en vier vandaan? Daarin, weliswaar veel aardser en minder zwaarwichtig, een verwante zorg verwoord, een bezorgdheid om 'onze democratie' die haar gezag en aanzien in de ogen van de burgers door allerlei maatregelen dient te herwinnen. 'Onze democratie' is een hoog goed; het gaat erom de burger van dat inzicht te doordringen. Die houding kenschetst citaten drie en vier niet minder dan citaten nummers een en twee. De vier citaten staan staatrechtelijk op een nauw verwante grondslag, om maar even in de gedragen stijl van het Liberaal Manifest te spreken - de grondslag van de liberaal-democratische rechtsstaat.
Nogmaals, van wie zijn dan citaten nummer drie en vier? Antwoord: ik kwam ze tegen in het eerste hoofdstuk van het ontwerp-verkiezingsprogramma , zoals dat op het weblog van Jan Marijnissen te lezen valt (via de site van de SP kun je ook het complete programma vinden, ook in PDF, helaas). Ik vind de overeenkomst nogal stuitend en op geen enkele manier pleiten voor de Socialistische Partij.
Natuurlijk, de richting waarin de SP het beleid wil ombuigen is wezenlijk anders dan die van de VVD. En de hele tekst van de VVD ademt een heel andere sfeer dan die van de VVD. Bij de VVD is de burger altijd een "hij". Als mevrouw Kroes, volgens berichtgeving de machtigste vrouw van Nederland en prominent lid van de VVD, zich eens hard zou maken om aan dat seksistische taalgebruik een einde te maken, dan zou zijn op dat ene punt mijn krachtige bijval krijgen. Of erkent de VVD behalve mevrouw Kroes, geen vrouwelijke burgers? Ook de manier waarop de VVD-trekst de noodzaak van vertrouwen met voorbeelden illustreert, verraadt op een wel grappige manier haar achterban: je kunt je arts, advocaat en belastingconsulent kiezen...
Ja, de verschillen tussen beide documenten zijn er natuurlijk, en ze geven aan dat beide partijen tegenover elkaar staan qua achterban en richting van voorgenomen beleid. En dus, ja, ook de rooie ravotr zou erg dom bezig zijn als hij op 22 november zich niet daar dat stemhokje beweegt om daar de knop in te drukken bij een kandidaat op de lijst waarvan Jan Marijnissen de aanvoerder is.
Maar wat deze citaten - en feitelijk dit hele hoofdstuk in het verkiezingsprogramma - zo treurig maakt, is het ontbreken van zaken die ik bij een werkelijk Socialistische Partij onmisbaar vind. Het hele idee dat het socialisme een wezenlijk andere maatschappijvorm inhoudt, waarbij ook een wezenlijk andere, wezenlijk meer intense, vorm van democratie hoort, ontbreekt volledig. Dat je het wantrouwen van veel mensen in de gevestigde politiek ook vorm kunt geven, en kunt helpen omzetten in een strijd voor een drastisch ander maatschappelijk bestel, dat je dus uitgaat van wat er onderin de maatschappij beweegt en vandaaruit je rooie plan trekt - dat mis ik totaal. Zelfs geen begin van fundamentele maatschappijverandering is in het programma terug te vinden. In haar staatsrechtelijke opvattingen betoont de SP een liberaal-democratische partij, geen socialistische. Een schande vind ik het.
En dan die uitspraak over "niet meer te beloven dan waaargemaakt wordt". Het klinkt mooi, maar ik heb een erg onbehaaglijk gevoel. Steeds minder beloven, draait dat bij een partij als de SP er niet op uit dat het streven naar radicale veranderingen steeds meer naar de achtergrond verschuift - een verschuiving waar de kritiekloze omarming van de democratie als onze democratie in het verkiezingsprogramma al een symptoom is? Is dit trouwens de achtergrond van het aanvaarden van het Nederlands lidmaatschap van de NAVO als "politiek feit"? We zijn niet sterk genoeg om Nederland die NAVO uit te krijgen, dus we zetten ons er ook maar niet meer voor in?
Nogmaals, ik zal op de SP stemmen, en ik hoop dat heel veel mensen dat doen. Alleen al de beteuterde gezichten van rechts de dag na een forse overwinning van de Socialistische Partij maken dat de moeite waard. Maar het steeds verder verschuiven van de SP is geen reden tot vrolijkheid.
Als bondgenoot in de strijd tegen oorlog en neoliberale maatregelen zoals privatisering het nieuwe zorgstelsel, blijf ik zij aan zij met SP-ers staan waar enigszins mogelijk. Als uitdrukking van dat linkse geluid in het parlement speelt de SP nog steeds een positieve rol. Maar van de SP als kracht die vecht voor fundamentele maatschappelijke verandering zie ik steeds minder terug.
Gelukkig is dit verkiezingsprogramma nog maar een concept. Komende weken zullen leden zich moeten uitspreken. Hopelijk zullen heel veel van die leden krachtig en links tegengas geven. Op zijn minst moet die kapitulatie voor de NAVO "als politiek feit" er uit, ook om "het vertrouwen van mensen in de politici van de SP te herwinnen", uiteraard. Dat lijkt me wel het minste.
vrijdag 1 september 2006
Random reading matters, no. 1.
A few, somewhat longer, articles on the internet struck me as interesting enough to draw my reader's attention to them. Here we go...
Left wing activists like me (and like part of my readership) will recognise a whole lot in "What Prevents Radicals from Acting Strategically? Ritual and Engagement", written by Matthew Smucker, and published on Znet. He distinguishes different kinds of behaviour of radical leftist, in order to make them (i.e. us...) more aware of the pitfalls that they may bring.
For instance, why do we shout certain slogans on demonstrations? Is it to influence the people around us, outside the ranks of the demonstration itself. Do we mean to shift their opinion in the direction we would like? Or is it just to comfort ourselves, to make us feel better? "Why do we chant? Why do we carry signs? Why do we march? Is it primarily communicative or expressive? Meaning, are we trying to commnicate something to someone, or are we merely expressing ourselves? If the former, then we should concern ourselves primarily with the meaning others will take from what we say and how we say it, strategizing oaround what methods, mediums and messages will
most likely persuade our target audiences. if the latter, then our protest may serve more therapeutic than instrumental purposes." Making ourselves feel better, or changing people's ideas? Both may be worthwhile - but they are not the same thing.
To keep our spirits high, we as radicals have our own rituals, our own collectieve patterns of behaviour. Nothing wrong with that! But the ritual is directed at the people who already belong to a left wing movemont - not to the people we would like to convince: "collective ritual expresses an ideal among people who already believe, long for and/ or live it; strategic engagement aims to meet everyoine else where they are. We can create opur own spaces where we speak our internal language, but we must not lose our ability to speak the ability to speak the language of the people who are around us." And, I would add, the two languages better be not too far apart...
A related matter concerns the tendency of radicals to seperate themselves off from other people by behaving like what Smuckers calls "the righeous few", the small number of people who think themselves so enlightened and radical and all, while the rest of humanity is still in the dark, in the grip of reactionary ideas, eager slaves of the system. This attitude is, to say the least, not very a fruitful way to communicate with wider groups of people. No one likes to be disdained or looked down upon.
This attitude of "the righteous few" works as follows. We, leftists, organize an action. We see that people outside our circles do not support us. So, we assume that, just becuase they do nt actively oppose the powers that be and their values, they mus accept those official valus hook, line and sinker. But people may very well doubt thes official values without actively opposing them. people may have all kind of reasons for not supporting leftist actions: they may distrust us because of the way we look, the way we talk. people might just not understand us, because we speak in an unintelligible jargon. In other words: maybe there is nothing wrong with our potential audience. Maybe there is something wrong with ourselves. The posture of "the righteous few" blinds us for that possibility; it shows arrogance towards our potential allies, and it hurts our own cause.
Smucker is to be applauded to draw attention to all this. His own experience and refenence points seem to lie in anarchist-oriented movements. But comparable counterproductive attitudes and confusions should be very familiar for people operating from other inspirations and traditions, for instance, for Trotskyists like me. There are lessons to be learned for all of us.
MR Webzine has an "Interview with Paul le Blanc" on August 28, and the result is fascinating. Le Blanc is a Marxist scholar, writing from a Trotskyist perspective. He is the author of a number of books. His "Lenin and the Revolutionary Party" is, in my opinion, a masterpiece: a clear explanation of lthe way Lenin's organisational concepts developend in close connection with his political principles, against the background of the class struggle in Russia and beyond.
Now, he has written anothe book: "Marx, Lenin and therRevolutionary experience". The interview is obviously related to the publication of that book. Michael Yates, editor of Monthly Review (the 'mother country' of MR Webzine) is the interviewer.
Le Blanc tells of the influence that the ideas of Marx and Lenin had on all kinds of radical movements in the United States. Not just in the labour movement, the explosive rise of the trade unions in the 1930s, but also in the beginnings of the Civil Right s movement, the struggle aigainst racism, activist and leoders experienced that influence. Le Blanc gives interesting examples of that submerged connection.
His attidude to non- Marxist radical traditions is very open, and refreshingly so. here is what he say about religion in politics: "It is certainly the case that organised religion incklined very much in the direction of being pillars of a very reactionary status quo in the specific national cultures wich Marx and Lenin experienced. Such "religiosity" is certainly in absolute contradiction to the orientation of Marx and Lenin, and they bluntly said so.
On the other hand, both Marx and Lenin expressed respect for religious revoplutionaries who were prepared to challenge the powers-that-be and to help mobilize the poor, the exploited and the oppressed in struggles for social justice. Secular revoplutionaries certainly have more in commonwith religious evolutionaries that with secular opponents of religion." In times when even parts of the left seem drwan to the idea that the defence of secularims against "religous obscurantism" (usually connected to "the threat of Islam" or the like), Le Blanc's attidude is even more valuable and praiseworthy.
His attududes to other traditions of the left is nuanced. He sees how distorted the Communist tradition is because of it's Stalinism. He sees how the same applies to Maoism. But he recognises that hat people active in these movements were, and otheen are, committed fighters to whom critical respect is due. Blanc refuses to throw babies out with the dirty bathwater, even thoufg his evaluation of these two traditions strikes me as e bit too positive.
Le Blanc takes a similarly nuanced approach towards anarchism. Some aspects of it he sees in a very positive light: "For a young activist today to become an anarchist today is - in some ways to accept a vibrantly "new" stance" that clearly distances him from "old" and seemingly discredited elements of the Marxist-oriented Left (whether Social-Democratic, Communist, Trotskyist, or Maoist).
This can have a positive impact, I think, by helping to create an activist space for a rising layer of youthful radicals similar to what the new left represented. Also, the actual anarchist tradition historically contains a rich accumulation of insights, concepts and ideas that can have a valuable impact."
He mentions the anarchist-oriented workers' movement of the 1880s im the US as a positive example, wit good reason, I think. But he also recognises the narrow, sectarion dimensions anarchism sometimes can have: "One of the worst examples occured in Genoa a few years back, when the irresponsible utilisation of violent tactics by a militant minority did serious damage to the work of a broader international global justice coalition. That hardly defines the practice of all today's anarchists, but it certainly represents a problem."
Near the end, Le Blanc summarises the central relevant ideas of Marx and Lenin: "Capitalism making socialims possible and necessary, the centrality of the working class and working-class democracy in replacing capitalism with socialism; the importance of internationalism; and the necessity of organisation." He then goes ont to explain these ideas somewhat more, in what is in effect a concise summary of what Marxism is about.
All this hardly does justice to the whole interview, rich in insights as it is. Very inspiring reading matter - as I expect the book to be, even more so.
(I intend to write pieces like this, onder the title "Random reading notes", every Friday, as I used to do on my old weblog. However, from now on, as in this case, I will generally write them in English).
Left wing activists like me (and like part of my readership) will recognise a whole lot in "What Prevents Radicals from Acting Strategically? Ritual and Engagement", written by Matthew Smucker, and published on Znet. He distinguishes different kinds of behaviour of radical leftist, in order to make them (i.e. us...) more aware of the pitfalls that they may bring.
For instance, why do we shout certain slogans on demonstrations? Is it to influence the people around us, outside the ranks of the demonstration itself. Do we mean to shift their opinion in the direction we would like? Or is it just to comfort ourselves, to make us feel better? "Why do we chant? Why do we carry signs? Why do we march? Is it primarily communicative or expressive? Meaning, are we trying to commnicate something to someone, or are we merely expressing ourselves? If the former, then we should concern ourselves primarily with the meaning others will take from what we say and how we say it, strategizing oaround what methods, mediums and messages will
most likely persuade our target audiences. if the latter, then our protest may serve more therapeutic than instrumental purposes." Making ourselves feel better, or changing people's ideas? Both may be worthwhile - but they are not the same thing.
To keep our spirits high, we as radicals have our own rituals, our own collectieve patterns of behaviour. Nothing wrong with that! But the ritual is directed at the people who already belong to a left wing movemont - not to the people we would like to convince: "collective ritual expresses an ideal among people who already believe, long for and/ or live it; strategic engagement aims to meet everyoine else where they are. We can create opur own spaces where we speak our internal language, but we must not lose our ability to speak the ability to speak the language of the people who are around us." And, I would add, the two languages better be not too far apart...
A related matter concerns the tendency of radicals to seperate themselves off from other people by behaving like what Smuckers calls "the righeous few", the small number of people who think themselves so enlightened and radical and all, while the rest of humanity is still in the dark, in the grip of reactionary ideas, eager slaves of the system. This attitude is, to say the least, not very a fruitful way to communicate with wider groups of people. No one likes to be disdained or looked down upon.
This attitude of "the righteous few" works as follows. We, leftists, organize an action. We see that people outside our circles do not support us. So, we assume that, just becuase they do nt actively oppose the powers that be and their values, they mus accept those official valus hook, line and sinker. But people may very well doubt thes official values without actively opposing them. people may have all kind of reasons for not supporting leftist actions: they may distrust us because of the way we look, the way we talk. people might just not understand us, because we speak in an unintelligible jargon. In other words: maybe there is nothing wrong with our potential audience. Maybe there is something wrong with ourselves. The posture of "the righteous few" blinds us for that possibility; it shows arrogance towards our potential allies, and it hurts our own cause.
Smucker is to be applauded to draw attention to all this. His own experience and refenence points seem to lie in anarchist-oriented movements. But comparable counterproductive attitudes and confusions should be very familiar for people operating from other inspirations and traditions, for instance, for Trotskyists like me. There are lessons to be learned for all of us.
MR Webzine has an "Interview with Paul le Blanc" on August 28, and the result is fascinating. Le Blanc is a Marxist scholar, writing from a Trotskyist perspective. He is the author of a number of books. His "Lenin and the Revolutionary Party" is, in my opinion, a masterpiece: a clear explanation of lthe way Lenin's organisational concepts developend in close connection with his political principles, against the background of the class struggle in Russia and beyond.
Now, he has written anothe book: "Marx, Lenin and therRevolutionary experience". The interview is obviously related to the publication of that book. Michael Yates, editor of Monthly Review (the 'mother country' of MR Webzine) is the interviewer.
Le Blanc tells of the influence that the ideas of Marx and Lenin had on all kinds of radical movements in the United States. Not just in the labour movement, the explosive rise of the trade unions in the 1930s, but also in the beginnings of the Civil Right s movement, the struggle aigainst racism, activist and leoders experienced that influence. Le Blanc gives interesting examples of that submerged connection.
His attidude to non- Marxist radical traditions is very open, and refreshingly so. here is what he say about religion in politics: "It is certainly the case that organised religion incklined very much in the direction of being pillars of a very reactionary status quo in the specific national cultures wich Marx and Lenin experienced. Such "religiosity" is certainly in absolute contradiction to the orientation of Marx and Lenin, and they bluntly said so.
On the other hand, both Marx and Lenin expressed respect for religious revoplutionaries who were prepared to challenge the powers-that-be and to help mobilize the poor, the exploited and the oppressed in struggles for social justice. Secular revoplutionaries certainly have more in commonwith religious evolutionaries that with secular opponents of religion." In times when even parts of the left seem drwan to the idea that the defence of secularims against "religous obscurantism" (usually connected to "the threat of Islam" or the like), Le Blanc's attidude is even more valuable and praiseworthy.
His attududes to other traditions of the left is nuanced. He sees how distorted the Communist tradition is because of it's Stalinism. He sees how the same applies to Maoism. But he recognises that hat people active in these movements were, and otheen are, committed fighters to whom critical respect is due. Blanc refuses to throw babies out with the dirty bathwater, even thoufg his evaluation of these two traditions strikes me as e bit too positive.
Le Blanc takes a similarly nuanced approach towards anarchism. Some aspects of it he sees in a very positive light: "For a young activist today to become an anarchist today is - in some ways to accept a vibrantly "new" stance" that clearly distances him from "old" and seemingly discredited elements of the Marxist-oriented Left (whether Social-Democratic, Communist, Trotskyist, or Maoist).
This can have a positive impact, I think, by helping to create an activist space for a rising layer of youthful radicals similar to what the new left represented. Also, the actual anarchist tradition historically contains a rich accumulation of insights, concepts and ideas that can have a valuable impact."
He mentions the anarchist-oriented workers' movement of the 1880s im the US as a positive example, wit good reason, I think. But he also recognises the narrow, sectarion dimensions anarchism sometimes can have: "One of the worst examples occured in Genoa a few years back, when the irresponsible utilisation of violent tactics by a militant minority did serious damage to the work of a broader international global justice coalition. That hardly defines the practice of all today's anarchists, but it certainly represents a problem."
Near the end, Le Blanc summarises the central relevant ideas of Marx and Lenin: "Capitalism making socialims possible and necessary, the centrality of the working class and working-class democracy in replacing capitalism with socialism; the importance of internationalism; and the necessity of organisation." He then goes ont to explain these ideas somewhat more, in what is in effect a concise summary of what Marxism is about.
All this hardly does justice to the whole interview, rich in insights as it is. Very inspiring reading matter - as I expect the book to be, even more so.
(I intend to write pieces like this, onder the title "Random reading notes", every Friday, as I used to do on my old weblog. However, from now on, as in this case, I will generally write them in English).
Abonneren op:
Posts (Atom)