Israelische terreurgolf op Gaza

Soms spreken cijfers een duidelijker taal dan woorden. Dat geldt bijvoorbeeld voor het recente bloedbad dat Israëlische troepen de laatste weken aanrichten op de Gazastrook.

Een kort bericht uit de NRC laat de verhoudingen glashelder zien – voor wie de moeite neemt te lezen, te tellen en na te denken. Op één dag doodden Israëlische troepen ruim 60 Palestijnen – strijders van Hamas, maar ook burgers. Sinds afgelopen woensdag, toen de Israëlische aanvalsgolf begon, brachten Israelische soldaten zeker 100 Palestijnen om. In de afgelopen 2 jaren kwamen op soortgelijke wijze 2000 Palestijnen om het leven op de Gazastrook.

Nu de slachtoffers aan de andere kant. Op de dag dat Israël 50 Palestijnen afmaakte, doodden Pelestijnen twee Israelische regeringssoldaten. Een raketbeschieting van Palestijnse kant kostte één Israelisch burger het leven. Sinds 2001 kwamen bij dit type raketbeschietingen 14 Israëli's om.

Veertien Israëli’s in zeven jaar. Tweeduizend Palestijnen in twee jaar. Twee Israelische soldaten op de dag. Vijftig Palestijnen op een dag. Dat laat de absurd ongelijke strijd zien. Daartegen helpt geen onpartijdigheid. Integendeel, dat vraagt om een keihard stellingnemen aan Palestijnse kant.

Israël verpakt haar aanvallen als reactie op die raketbeschietingen van Palestijnse kant. Die beschietingen zijn echter weinig meer dan het vrijwel machteloze geluid van Palestijnse kant dat de strijd tegen de bezetting doorgaat, hoe dat ook. Het zijn reacties op uitzichtloosheid, hongerblokkades en eindeloos Israëlisch staatsgeweld. Niet Israël verdedigt zich tegen raketten. Palestijnse raketten vormen een vrij ineffectief antwoord op voortdurende Israelische agressie. Het Israëlische geweld is dus niet slechts "disproportioneel" zoals zelfs de EU nu hardop meent te moeten zeggen. Het recht staat in deze confrontatie sowieso niet aan Israëlische, maar aan Palestijnse kant.

Inmiddels trekt het Israëlische leger vrijwel al haar troepen terug uit Gaza, zo meldt De Volkskrant. "De vijand is verslagen", zo beweert een Israëlische woordvoerder. Het artikel laat ook een achterliggend doel van het Israelische offensief zien. "Het offensief was bedoeld om de aanvallen met Qassem-raketten te stoppen – al is ok door Israëlische kabinetsleden gesuggereerd dat het islamitische Hamas-bestuur in Gaza uit het zadel geworpen zou moeten worden." Dat Hamas-bestuur ontleent zijn positie – ik zeg het er maar eventjes bij voor vergeetachtige mensen – aan een overtuigende verkiezingsoverwinning in 2006. Gewelddadige omverwerping ervan door Israël is een aanval op democratie.

De volgende Israelische terreurgolf is slechts een kwestie van tijd – en de taal die vanuit Israelische politici klinkt, groeit in gruwelijkheid. Het weblog Lenin’s Tomb citeert een stuk uit The Guardian waarin Matan Vilnai, een Israelische onderminister van Defensie wordt aangehaald. "Naarmate het Qassem-(raket)-vuur intensiever wordt en het bereik ervan groter, zullen ze een grotere Shoah over zichzelf afroepen omdat we al onze macht zullen gebruiken om zichzelf te verdedigen." The Guardian legt uit: "Shoah is het Hebreeuwse woord dat normaal gesproken gereserveerd wordt voor de joodse Holocaust. Het wordt in Israël zelden gebruikt buiten het bespreken van de uitroeiing van joden door de nazi’s, en veel Israeli’s deinzen ervoopr terug om het woord voor andere gebeurtenissen te gebruiken."

Dat een Israeelische onderminister uitgerekend dit woord gebruikt om Palestijnen met nieuw geweld te bedreigen, is wel zeer onheilspellend. Wanneer verbreekt Nederland met schurkenstaat Israël nu eens alle officiële politieke, economische en vooral ook militaire betrekkingen?

Nogmaals over Vinks zuiveringspleidooi

We slepen ons nog even verder door het nare stuk van Koen Vink in het blad van Milieudefensie heen. We zagen in een eerder stuk dat het verwijt aan de Internationale Socialisten (IS) als onkritische supporters van bloedige islamisten geen stand houdt voor wie zorgvuldig leest. We zagen in een tweede stuk dat voor Vink Israëlische slachtoffers van Palestijns geweld zwaarder wegen dan de veel talrijker Palestijnse slachtoffers van Israëlisch geweld. Maar Vink gaat nog verder in zijn stellingname ten gunste van de staat Israël.

Hij zegt: "Aouragh wil 'één democratische staat' voor Joden, arabieren en moslims: exit Israël dus." Ja, inderdaad! Exit het Israël van landroof en apartheid! Zij geeft namelijk de voorkeur aan democratie boven landroof en apartheid. Want Israël is géén democratische staat waar die bevolkingsgroepen als gelijkberechtigden kunnen leven. Israël is gebouwd op verdrijving van Palestijnen en voortdurende onderdrukking en achterstelling van de Palestijnen die onder Israëlisch staatsgezag terecht zijn gekomen. Door zo verontwaardig te zijn over de democratische oplossing die Miryam Aouragh bepleit, laat Vink zien waar hij staat: aan de kant van apartheid, landroof en onderdrukking als methoden om tot iedere prijs zijn voorkeursstaat Israël overeind te houden.

Grappig is nog dat uit het citaat ook blijkt hoe onzinnig het is om de IS en bijvoorbeeld Hamas als vrijwel geestverwanten af te schilderen. De ene democratische staat met gelijke rechten voor alle bevolkingsgroepen waar IS-ers voor pleiten is toch wel tamelijk iets anders dan de Islamitische staat met slechts beperkte rechten voor Joden en Christenen die Hamas voorstaat. Zelfs in de onzin die Vink beweert demonstreert hij indirect dàt het onzin is wat hij beweert.

Zo gaat het verder. "Minister Ben Bot noemde ze, volgens Elsevier, vorig jaar een massamoordenaar." Een poging om uit te leggen waarom hij dat niet is laat Vink achterwege. Dat is maar beter ook, want zowel Miryam Aouragh als ik zou geen moeite ermee hebben om zo'n poging effectief te demonteren. Maar aangezien Vink niet de moeite neemt om te laten zien dat die uitspraak onzin is, spaar ik me even de moeite om te laten zien dat die uitspraak volstrekt terzake is.

"De Deense cartoonrellen waren het gevolg van racisme tegen moslims, stelt de IS", Was dat dan niet zo? Heeft Vink de cartoons bekeken? Is hem ontgaan hoe daar een klassieke stereotype beeldvorming jegens Arabieren werd gehanteerd, ongeveer op een manier zoals nazi-blad Der Stürmer dat destijds tegen joden deed? Maar alweer: Vink neemt geeneens de moeite om zijn op hoge toon gedane verwijten van argumenten te voorzien. Ik heb overigens destijds op mijn vorige weblog een paar stukken over de zaak geschreven: "Recht op vuilspuiterij bestaat niet" , gevolgd door "Commotie rond cartoons" en "verpletterende weerleggingen".

Aan het eind maakt hij duidelijk waar het hem om gaat. Hij wil de IS en andere "extremistische" groepen, buiten spel zetten in de andersglobalistische beweging. Hij verwijst daarvoor n aar het handvest van het Wereld Sociaal Forum. "Groepen en individuen die geweld niet afwijzen, zoals de IS, kunnen dan buiten de organisatie van andersglobalistische protesten worden gehouden." En hij sluit af met zijn pleidooi voor zuivering: "De andersglobaliseringsbeweging kan een veel positiever imago krijgen van geweldloze grass roots initiatieven die gezamenlijk de wereld er beter op maken. Dan kan ze een vruchtbare massabeweging vormen. Maar dat zal alleen gebeuren als we de extremisten buiten spel zetten."

Als alleen principieel geweldloze individuen en groepen aan de beweging mee mochten organiseren, dan kan in ieder geval Koen Vink zijn biezen pakken. Hetzelfde zou gelden voor iedereen die de staat Israël en haar gewelddadige apartheidspolitiek de hand boven het hoofd wenst te houden, tegenover degenen die daar vanuit geheel verschillende inspiratiebronnen tegen vechten.

Maar ik ben niet van plan om voor het vertrek van Vink te pleiten. We zullen er juist mee om moeten leren gaan dat we over allerlei zaken, juist ook gevoelige thema's als het Midden-oosten, heel verschillende meningen en strategieën voorstaan. De discussie daarover is belangrijk, de manier waarop andersglobalisten en vredesactivisten aankijken tegen Palestina/ Israël, de rol van al dan niet terroristisch gewapend verzet, tegen Islamisme als politieke stroming, verschilt sterk, en we moeten die discussie ook helemaal niet willen ontwijken.

Niet de verdraaiingen van Vink op zelf, hoe kwalijk ook, baren de grootste zorg - maar het feit dat hij er een argument tot zuivering aan meent te mogen ontlenen. Want zodra een persoon uit een deel van wat we 'de beweging' noemen - en niet het meest dynamische waar het gaat om het bouwen van massaprotesten, ook dat nog... - een andere deel - dat wèl keer op keer behoorlijke aantallen mensen in beweging krijgt - probeert te verdrijven, loopt héél die beweging schade op.

(extra correctie op 24 juli; Maarten wees me erop dat er in mijn tekst "Minister Elsevier" stond in plaats van "Minister Ben Bot". Hoe bot Elsevier ook schrijft, dat heb ik toch maar eventjes gewijzigd...)

Verdere verdraaiingen rond Israelisch en Palestijns geweld

De aanval van Koen Vink op de Internationale Socialisten (IS) in het blad van Milieudefensie richtte zich vooral op de houding van de IS tegenover Islamistische organisaties. We zagen in een eerder stuk op dit weblog al dat die aanval rammelde.

Vooral de solidariteit met Palestijns verzet tegen Israël blijkt Vink ernstig te steken. Zo zegt hij: "in 2004 organiseerde de IS samen met met de Arabische Europese Liga (AEL) een herdenkingsbijeenkomst van de door Israël gedode Hamas-leider Sjeik Yassin." Vervolgens gaat hij verder dat de ideologie van Hamas "geen vreedzame aangelegenheid" is.

Alsof de IS dat beweerd heeft. Maar de ideologie van de moordenaars-van-staatswege van Yassin plus de negen andere mensen die gedood werden bij de raketbeschieting waar deze 75-jarige vrijwel blinde man in zijn rolstoel werd afgemaakt , lijkt me nu ook niet zeer vreedzaam.

Maar Vinks ziet vooral de wanhoopsdaden van een onderdrukte die zich weert, niet die van de onderdrukker wiens terreur mensen tot wanhoopsdaden brengt. Dat zelfmoordaanslagen keer op keer het antwoord zijn van groepen Palestijnen op[ eerderere moorddadigheid van de kant van Israël negeert hij ook. Steve Niva gaf in Counterpunch kort na de moord op Yassin echter voorbeeld na voorbeeld hiervan.

Yassin is eerder opgepakt door de staat Israël, en in een gevangenenruil vrijgelaten. Arrestatie, als de man dan zo vreselijk akelig was, was dus gewoon mogelijk als Israël serieus juridisch verhaal wilde halen. Maar Israël wilde geen serieus juridisch verhaal halen op iemand die ze van strafbare feiten beschuldigden. Israël wilde een leider van een geduchte verzetsgroepering vermoorden, en nam het afmaken van negen anderen, waaronder de zoon van Yassin, op de koop toe.

Ronnie Naftaniel, van het pro-Israël-gezelschap CIDI, kwam destijds nog met de smoes dat arrestatie onmogelijk was: "Een arrestatie zou hebben geleid tot gijzelingsacties voor zijn vrijlating." En daarom koos de staat Israël dus voor moord op hem en zeven anderen. En afzien van arrestatie wegens de mogelijke reactie: is dat niet bij voorbaat wijken voor terreur, mijnheer Naftaniel? Daar was u toch zo tegen?

Tegen die laffe moord dus, en tegen de orgie van geweld waar die moord onderdeel van was, wilden zowel de AEL als de IS protesteren. Voor allen was het de afkeer van Israëls moordpolitiek, en de solidariteit met de Palestijnen die de centrale motivatie was. Voor sommigen had de manifestatie tevens het karakter van een herdenking van de man zelf, en van het uiten van waardering van diens ideologie. Daarom zag je op de actie zowel herdenkers/ demonstranten met Hamas-sympathie als betogers voor wie dat niet gold. In de IS bestaat respect voor de verzetshouding die Hamas uitstraalt. Met de ideologie heeft de IS geen verwantschap. Maar dat is geen reden om niet zij aan zij te protesteren tegen misdaden van de staat Israël. Helaas kon ik er zelf niet bij zijn destijds, ik was ziek. Maar ik ben trots te behoren bij een organisatie die deelnam aan dat protest.

Ja, in de beeldvorming domineerde de pro-Hamas-uitstraling. De media hebben we als actievoerders nu eenmaal niet in de hand. Belangrijker: als er veel méér mensen zoals de IS-ers aan dit soort protest meededen - net zo openlijk links als dat de AEL openlijk pro-Hamas kon zijn - dan had de media een veel zwaardere klus gehad in haar verdraaiing. Dat het Nederlands Palestina Komitee op het laatste moment afhaakte, hielp niet echt mee.

De AEL was zich van het probleem terdege bewust, en klaagde achteraf naar aanleiding van bijvoorbeeld het RTL 4 Journaal : "Geen van de 4 sprekers kwam tijdens het journaal in beeld en de bijdrage van de Internationale Socialisten werd volledig genegeerd. Het is typerend voor de opruiiende politiek die sommige media voeren.: het negeren van de multi-etnische elementen in de organisatie en het voorstellen van een ordelijke demonstratie als een wilde bende."

De IS zelf, die als reactie onder dit bericht een verslag plaatste, sprak van een "Palestina Manifestatie" waarin geprotesteerd werd "tegen de staatsterreur van Israël". Hoe Vink in dit alles een goedkeuring van de ideologie van Hamas kan zien is een raadsel.

Verder met de ontrafeling van de door Vink aangerichte warboel. Hij citeert Miryiam Aouragh (IS): "Verzet tegen bezetting is legitiem en noodzakelijk en verdient alle steun uit Nederland" en vervolgt: "in die context komt dat neer op het goedpraten van zelfmoordaanslagen op gewone burgers, die nog verwerpelijker zijn dan het staatsgeweld van Israël", vervolgt Vink. Welke "context" maakt een principiële ondersteuning van het recht op verzet tegen bezetting tot het "goedpraten van zelfmoordaanslagen"? Het feit dat we zij aan zij met mensen met wie we op allerlei punten van mening verschillen, net als met opvattingen en daden van de vermoorde man, maar met wie we onze afkeer van bezetting tot uiting brengen, ?

En dan dat "nog verwerpelijker", wat heeft dat te betekenen? Ik ben eens naar aantallen gaan zoeken. Volgens het Ministerie van Buitenlandse zaken van de staat Israël heeft geweld van Palestijnse kant 1133 Israëli's het leven gekost sinds september 2000 Hierbij zijn zowel burgers als Israëlische soldaten begrepen. Het aantal burgerslachtoffers ligt dus lager. Alleen al één zomer Libanon bombarderen in de zomer van 2006 door Israëls legermacht kost meer burgers het leven.

Ook het aantal zelfmoordaanslagen, en het aantal slachtoffers ervan, staat in dit overzicht uit Israëlische regeringsbron. In die jaren 2000 tot en met 2006 vonden in totaal 152 zelfmoordaanslagen plaats . Die kostten aan 545 Israëli's het leven. Het aantal stijgt van 4 aanslagen in 2000 naar 60 in 2002, om dan weer vrij snel te dalen tot 5 in 2006. Het aantal slachtoffers vertoont dezelfde ontwikkeling: nul in 2000, 220 in 2002, nog maar 15 in 2006. Alweer: dit omvat zowel burgers als militairen.

Een Palestijnse bron, Mustapha Barghouti, te vinden op Electronic Intifada, komt met cijfers die daar in de buurt liggen: 1008 doden aan Israëlische kant in de eerste vier jaar vanaf 2004. Het aantal Palestijnse doden dat hij noemt is echter veel hoger: 3334. En het zijn voor 83 procent burgers. Waarom is het doden van van 1133 Israëli's "nog verwerpelijker" dan het doden van 3334 Palestijnen, mijnheer Vink? Zijn Palestijnen minder waard? Is dat het?

(Er komt nog meer. Maar eerst straks (zaterdag 14 juli is het inmiddels)tegen de nazi's demonstreren, in Den Haag. See you there: 12 uur, Malieveld)