De aanval van Koen Vink op de Internationale Socialisten (IS) in het blad van Milieudefensie richtte zich vooral op de houding van de IS tegenover Islamistische organisaties. We zagen in een eerder stuk op dit weblog al dat die aanval rammelde.
Vooral de solidariteit met Palestijns verzet tegen Israël blijkt Vink ernstig te steken. Zo zegt hij: "in 2004 organiseerde de IS samen met met de Arabische Europese Liga (AEL) een herdenkingsbijeenkomst van de door Israël gedode Hamas-leider Sjeik Yassin." Vervolgens gaat hij verder dat de ideologie van Hamas "geen vreedzame aangelegenheid" is.
Alsof de IS dat beweerd heeft. Maar de ideologie van de moordenaars-van-staatswege van Yassin plus de negen andere mensen die gedood werden bij de raketbeschieting waar deze 75-jarige vrijwel blinde man in zijn rolstoel werd afgemaakt , lijkt me nu ook niet zeer vreedzaam.
Maar Vinks ziet vooral de wanhoopsdaden van een onderdrukte die zich weert, niet die van de onderdrukker wiens terreur mensen tot wanhoopsdaden brengt. Dat zelfmoordaanslagen keer op keer het antwoord zijn van groepen Palestijnen op[ eerderere moorddadigheid van de kant van Israël negeert hij ook. Steve Niva gaf in Counterpunch kort na de moord op Yassin echter voorbeeld na voorbeeld hiervan.
Yassin is eerder opgepakt door de staat Israël, en in een gevangenenruil vrijgelaten. Arrestatie, als de man dan zo vreselijk akelig was, was dus gewoon mogelijk als Israël serieus juridisch verhaal wilde halen. Maar Israël wilde geen serieus juridisch verhaal halen op iemand die ze van strafbare feiten beschuldigden. Israël wilde een leider van een geduchte verzetsgroepering vermoorden, en nam het afmaken van negen anderen, waaronder de zoon van Yassin, op de koop toe.
Ronnie Naftaniel, van het pro-Israël-gezelschap CIDI, kwam destijds nog met de smoes dat arrestatie onmogelijk was: "Een arrestatie zou hebben geleid tot gijzelingsacties voor zijn vrijlating." En daarom koos de staat Israël dus voor moord op hem en zeven anderen. En afzien van arrestatie wegens de mogelijke reactie: is dat niet bij voorbaat wijken voor terreur, mijnheer Naftaniel? Daar was u toch zo tegen?
Tegen die laffe moord dus, en tegen de orgie van geweld waar die moord onderdeel van was, wilden zowel de AEL als de IS protesteren. Voor allen was het de afkeer van Israëls moordpolitiek, en de solidariteit met de Palestijnen die de centrale motivatie was. Voor sommigen had de manifestatie tevens het karakter van een herdenking van de man zelf, en van het uiten van waardering van diens ideologie. Daarom zag je op de actie zowel herdenkers/ demonstranten met Hamas-sympathie als betogers voor wie dat niet gold. In de IS bestaat respect voor de verzetshouding die Hamas uitstraalt. Met de ideologie heeft de IS geen verwantschap. Maar dat is geen reden om niet zij aan zij te protesteren tegen misdaden van de staat Israël. Helaas kon ik er zelf niet bij zijn destijds, ik was ziek. Maar ik ben trots te behoren bij een organisatie die deelnam aan dat protest.
Ja, in de beeldvorming domineerde de pro-Hamas-uitstraling. De media hebben we als actievoerders nu eenmaal niet in de hand. Belangrijker: als er veel méér mensen zoals de IS-ers aan dit soort protest meededen - net zo openlijk links als dat de AEL openlijk pro-Hamas kon zijn - dan had de media een veel zwaardere klus gehad in haar verdraaiing. Dat het Nederlands Palestina Komitee op het laatste moment afhaakte, hielp niet echt mee.
De AEL was zich van het probleem terdege bewust, en klaagde achteraf naar aanleiding van bijvoorbeeld het RTL 4 Journaal : "Geen van de 4 sprekers kwam tijdens het journaal in beeld en de bijdrage van de Internationale Socialisten werd volledig genegeerd. Het is typerend voor de opruiiende politiek die sommige media voeren.: het negeren van de multi-etnische elementen in de organisatie en het voorstellen van een ordelijke demonstratie als een wilde bende."
De IS zelf, die als reactie onder dit bericht een verslag plaatste, sprak van een "Palestina Manifestatie" waarin geprotesteerd werd "tegen de staatsterreur van Israël". Hoe Vink in dit alles een goedkeuring van de ideologie van Hamas kan zien is een raadsel.
Verder met de ontrafeling van de door Vink aangerichte warboel. Hij citeert Miryiam Aouragh (IS): "Verzet tegen bezetting is legitiem en noodzakelijk en verdient alle steun uit Nederland" en vervolgt: "in die context komt dat neer op het goedpraten van zelfmoordaanslagen op gewone burgers, die nog verwerpelijker zijn dan het staatsgeweld van Israël", vervolgt Vink. Welke "context" maakt een principiële ondersteuning van het recht op verzet tegen bezetting tot het "goedpraten van zelfmoordaanslagen"? Het feit dat we zij aan zij met mensen met wie we op allerlei punten van mening verschillen, net als met opvattingen en daden van de vermoorde man, maar met wie we onze afkeer van bezetting tot uiting brengen, ?
En dan dat "nog verwerpelijker", wat heeft dat te betekenen? Ik ben eens naar aantallen gaan zoeken. Volgens het Ministerie van Buitenlandse zaken van de staat Israël heeft geweld van Palestijnse kant 1133 Israëli's het leven gekost sinds september 2000 Hierbij zijn zowel burgers als Israëlische soldaten begrepen. Het aantal burgerslachtoffers ligt dus lager. Alleen al één zomer Libanon bombarderen in de zomer van 2006 door Israëls legermacht kost meer burgers het leven.
Ook het aantal zelfmoordaanslagen, en het aantal slachtoffers ervan, staat in dit overzicht uit Israëlische regeringsbron. In die jaren 2000 tot en met 2006 vonden in totaal 152 zelfmoordaanslagen plaats . Die kostten aan 545 Israëli's het leven. Het aantal stijgt van 4 aanslagen in 2000 naar 60 in 2002, om dan weer vrij snel te dalen tot 5 in 2006. Het aantal slachtoffers vertoont dezelfde ontwikkeling: nul in 2000, 220 in 2002, nog maar 15 in 2006. Alweer: dit omvat zowel burgers als militairen.
Een Palestijnse bron, Mustapha Barghouti, te vinden op Electronic Intifada, komt met cijfers die daar in de buurt liggen: 1008 doden aan Israëlische kant in de eerste vier jaar vanaf 2004. Het aantal Palestijnse doden dat hij noemt is echter veel hoger: 3334. En het zijn voor 83 procent burgers. Waarom is het doden van van 1133 Israëli's "nog verwerpelijker" dan het doden van 3334 Palestijnen, mijnheer Vink? Zijn Palestijnen minder waard? Is dat het?
(Er komt nog meer. Maar eerst straks (zaterdag 14 juli is het inmiddels)tegen de nazi's demonstreren, in Den Haag. See you there: 12 uur, Malieveld)
vrijdag 13 juli 2007
donderdag 12 juli 2007
Rebellie in de SP: terecht maar oppervlakkig
Het moest er eens van komen: revolte in de Socialistische Partij (SP). Dat is de reactie van talloze leden en zelfs afdelingen tegen een partijbestuur dat kritische geluiden met nogal botte disciplinaire maatregelen beantwoordt. Dat die kritiek nu naar boven komt is gezond, en wijze waarop partijbestuurders erop reageren is kwalijk en zorgwekkend. Maar heel erg inspirerend en inhoudelijk sterk vind ik de democratische opponenten tot nu toe bepaald niet.
Vanmorgen trad de opstandigheid aan het daglicht.De Volkskrant schrijft er uitgebreid over, en de NRC blijft niet achter. We lezen onder meer dat de partijleiding Elma Verhey, hoofdredacteur van SP-partijblad De Tribune, heeft geschorst. Dat was het autoritaire antwoord op het voornemen van de hoofdredacteur om een kritisch artikel te publiceren, onder meer over een afdelingsvergadering in Zwolle. Op die vergadering uitten veel leden hun woede en frustratie over de zaak-Yildirim.
Wat is de zaak Yildirim? Het gaat om kandidaat-Eerste Kamerlid Düzgün Yildirim die via voorkeursstemmen in de Eerste Kamer is gekozen. Maar het partijbestuur zegt dat de op de partijraad vastgestelde lijstvolgorde moet worden aangehouden, en dat Yildirin zijn zetel zou moeten afstaan. Heel veel leden vinden dat ondemocratisch. Wat daarbij vooral kwaad bloed heeft gezet is de manier waarmee partijbestuurders met deze kritiek omsprongen. Het weblog van Yildirin werd door de SP off-line gehaald. Ook klaagden mensen dat de partij de Statenleden die de Eerste Kamer moesten kiezen niet duidelijk heeft ingelicht over wat er van ze verwacht werd, wat de afspraken waren. En er was kritiek op de gang van zaken op de partijraad die daar achteraf over heeft gesproken, maar waarin critici erg kort werden gehouden.
Het artikel (hier via de NRC-website), geschreven door Marijn Schrijver, geeft een aantal uitspraken. "Wij zijn geschrokken van de manier waarop de partij met mensen omgaat. Hoe Düzgün en andere statenleden zijn behandeld, staat haaks op onze eigengrondbeginselen", zegt bijvoorbeeld afdelingsvoorzitter Joris de Koning. "Statenleden werden gebeld met de mededeling dat ze hun excuses moesten asturen naar de partijtop en Düzgün moesten laten weten afstand te doen van hun stem. Ze kregen zelfs voorgehouden dat ze anders hun zetel konden kwijtraken." Statenlid Jelma Wiegersma kreeg mail van fractievoorzitters. "Ik zou geen politiek inzicht hebben en stront aan de partij." Ze is heeft zowel haar zetel als haar lidmaatschap van de SP opgezegd: "Voor dit soort politieke spelletjes ben ik niet geschikt." En Elisabeth Bakker, lid uit Amsterdam: "Het lijkt soms alsof de partij maar weinig vertrouwen heeft in haar kiezers en leden. Op deze manier worden we vanzelf weer klein." Daarmee sluit het artikel, waarin overigens ook staat dat partijbestuurders erkennen fouten gemaakt te hebben en waarin ook mensen aan het woord komen die opstappen geen goede reactie vinden, af.
Natuurlijk kan ik niet beoordelen of alle aantijgingen kloppen. Het artikel komt echter niet van SP-haters maar uit de partij zelf. Datzelfde geldt voor andere kritische geluiden. SP-afdeling Emmen vult haar website enkel nog met een protestboodschap. Daarin onder meer: "Wij staken. Dit doen wij uit protest tegen de steeds verder toenemende censuur vanuit de SP. Zaken als het blokkeren van de persoonlijke weblog van Düzgün Yildirim en het schorsen van Tribune-hoofdredacteur Elma Verhey vinden wij niet toelaatbaar." Dit alles is niet af te doen als deel van een 'aanval' op de partij; het is eerder een zeer gezonde reactie op wat daarbinnen scheef is gegroeid en verder scheef groeit. Ik geef ze daarin groot gelijk.
En het excuus dat de partijleiding aanvoert voor het sluiten van Yirdirin's weblog rammelt. Yildirin heeft inmiddels een nieuw weblog en zegt erover: "Het landelijk SPP-bestuur heeft onlangs mijn weblog van SP Overijsel afgesloten met de mededeling per e-mail ; 'er zijn maar een paar mensen die de weblog bezoeken en er wordt niet opgetreden tegen laster en smaad jegens personen.'" Wat dat eerste betreft komt Yildirin met cijfers die anders uitwijzen; wat het tweede betreft: ga eens kijken tussen de reacties op de weblogs van Harry van Bommel en Jan Marijnissen zelf. Smaad en laster daar te over. Het siert die twee overigens dat ze daar niet meteen van de kook van raken. Maar dat dit argument tegen Yildirin in stelling wordt gebracht, dat is ver beneden peil.
Maar daarmee zijn we er helaas niet. Hoe kwalijk de methoden waarop partijbestuurders op critici reageren ook zijn, en hoe nodeloos lomp en bot ze Yildirin ook behandelen, in de kern van de kwestie van de voorkeursstemmen heeft de partijleiding wel een sterk punt. Iemand die kandidaat staat namens de SP, heeft te maken met de spelregels die daarbinnen gelden. daar hoort bij dat de partij, via de partijraad die daartoe voor de verkiezingen bijeenkomt, de lijstvolgorde vaststelt. Over die volgorde dient te worden gediscussieerd, en vervolgens komt er een besluit. En daar hou je je als lid dan aan. En het zijn SP-leden - namelijk de Statenleden die de Eerste Kamer kiezen - die nu via voorkeursstemmen de binnen de partij afgesproken lijstvolgorde doorkruisen.
Dat ligt dus anders dan bij Tweede Kamerverkiezingen. Daar zijn het kiezers die rechtstreeks via voorkeursstemmen door de lijstvolgorde heen kunnen fietsen. Dat is democratisch gezien gezond: de rechtstreekse democratie van kiezers aan het woord weegt zwaarder dan de, vaak heel indirecte en te vaak afwezige, democratie binnen een partij als de SP. Maar bij Eerste Kamerverkiezingen betekent voorkeursstemmen accepteren dat je de stem van een handvol Statenleden meer gewicht toekent dan de uitspraak die de partij als geheel via haar partijraad doet. En dat is niet democratisch.
Alleen als die Statenleden zelf gekozen zouden zijn met de belofte aan kiezers dat zij een voorkeursstem van plan waren uit te brengen op Yildirin, dàn zou hun voorkeursstem - net als bij Tweede Kamerverkiezingen - democratisch gezien meer gewicht in de schaal leggen. Maar daarvan heb ik nergens iets gelezen. Dus sluit ik me hier in principe aan bij Anja Meulenbelt, Eerste Kamerlid voor de SP, waar ze zegt: "wanneer bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer voorkeursstemmen worden uitgebracht, is het duidelijk dat de Nederlandse bevolking een partij wil laten weten voorkeur te hebben voor een kandidaat (...). Datzelfde geldt niet bij de verkiezingen voor de EK, waar de statenleden fungeren als kiesman -of- vrouw. Bij de Tweede kamerverkiezingen vinden we voorkeursstemmen dus wel democratisch, bij de Eerste Kamer dus niet."
Maar nog zijn we niet klaar! De redenering van Anja Meulenbelt is geldig - maar alleen als het dan binnen de partij echt democratisch toe gaat, als zo'n partijraad bijvoorbeeld democratisch verloopt. En hier wijkt het idyllische beeld dat Anja Meulenbelt schetst, in haar stuk waar ik zojuist uit citeer, toch wel erg af van het veel grimmiger beeld uit het Tribune-stuk dat tot schorsing van de hoofdredacteur aanleiding gaf. De indruk dat Anja Meulenbelt de gang van zaken binnen de SP netter en democratische voorstelt dan gerechtvaardigd is, is toch wel vrij stevig. Dat betekent dat een formeel gelijk van de partijleiding rond de voorkeurskwestie niet opweegt tegen het democratische gelijk dat de critici wat mij betreft hebben, en dat ze dienen te krijgen ook.
Democratische oppositie binnen de SP verdient dan ook sympathie en steun. Maar die moet gepaard gaan met kritiek. Waar staan de diverse critici van de partijleiding war het om de politieke inhoud gaat. Gat hun kritiek dieper dan alleen de wijze van besluitvorming en de omgangsvormen binnen de SP? We hebben eerder gezien - in de geschiedenis van de Communistische Partij van Nederland bijvoorbeeld, in de jaren zeventig en tachtig - hoe terechte democratische kritiek makkelijk samen ging met druk om van zo'n partij een 'normale' parlementaire partij. Het breken met stalinistische erfenissen sloeg al snel om in het breken met alles wat de CPN buiten de politieke hoofdstrook plaatste. Klassenstrijd, het idee van socialisme als een maatschappij die het kapitalisme niet bijschaafde maar afschafte, iedere hint dat daar een revolutie voor nodig was - die rode kinderen verdwenen al snel met het stalinistische badwater.
Dreigt in de SP nu hetzelfde? Ik kan dat nog niet inschatten, maar ik ben niet gerust. Daarom lijkt mij dat het zaak is dat de democratische opponenten het ook over politieke inhoud gaan hebben - en zich bijvoorbeeld tegen iedere inbreuk op democratische rechten juist ook buiten de SP uitspreken. Geen aanpassing aan de liberale hoofdstroom, geen gezeur meer bijvoorbeeld tegen dubbele paspoorten, om maar iets te noemen, geen enkele zweem van sympathie voor iets dat ook maar lijkt op een burkaverbod. Alleen door democratische vormen van partijleven met democratische inhoud van politiek te combineren, wordt de ontluikende democratische oppositie in de SP ook werkelijk de benodigde linkse oppositie daarbinnen.
Vanmorgen trad de opstandigheid aan het daglicht.De Volkskrant schrijft er uitgebreid over, en de NRC blijft niet achter. We lezen onder meer dat de partijleiding Elma Verhey, hoofdredacteur van SP-partijblad De Tribune, heeft geschorst. Dat was het autoritaire antwoord op het voornemen van de hoofdredacteur om een kritisch artikel te publiceren, onder meer over een afdelingsvergadering in Zwolle. Op die vergadering uitten veel leden hun woede en frustratie over de zaak-Yildirim.
Wat is de zaak Yildirim? Het gaat om kandidaat-Eerste Kamerlid Düzgün Yildirim die via voorkeursstemmen in de Eerste Kamer is gekozen. Maar het partijbestuur zegt dat de op de partijraad vastgestelde lijstvolgorde moet worden aangehouden, en dat Yildirin zijn zetel zou moeten afstaan. Heel veel leden vinden dat ondemocratisch. Wat daarbij vooral kwaad bloed heeft gezet is de manier waarmee partijbestuurders met deze kritiek omsprongen. Het weblog van Yildirin werd door de SP off-line gehaald. Ook klaagden mensen dat de partij de Statenleden die de Eerste Kamer moesten kiezen niet duidelijk heeft ingelicht over wat er van ze verwacht werd, wat de afspraken waren. En er was kritiek op de gang van zaken op de partijraad die daar achteraf over heeft gesproken, maar waarin critici erg kort werden gehouden.
Het artikel (hier via de NRC-website), geschreven door Marijn Schrijver, geeft een aantal uitspraken. "Wij zijn geschrokken van de manier waarop de partij met mensen omgaat. Hoe Düzgün en andere statenleden zijn behandeld, staat haaks op onze eigengrondbeginselen", zegt bijvoorbeeld afdelingsvoorzitter Joris de Koning. "Statenleden werden gebeld met de mededeling dat ze hun excuses moesten asturen naar de partijtop en Düzgün moesten laten weten afstand te doen van hun stem. Ze kregen zelfs voorgehouden dat ze anders hun zetel konden kwijtraken." Statenlid Jelma Wiegersma kreeg mail van fractievoorzitters. "Ik zou geen politiek inzicht hebben en stront aan de partij." Ze is heeft zowel haar zetel als haar lidmaatschap van de SP opgezegd: "Voor dit soort politieke spelletjes ben ik niet geschikt." En Elisabeth Bakker, lid uit Amsterdam: "Het lijkt soms alsof de partij maar weinig vertrouwen heeft in haar kiezers en leden. Op deze manier worden we vanzelf weer klein." Daarmee sluit het artikel, waarin overigens ook staat dat partijbestuurders erkennen fouten gemaakt te hebben en waarin ook mensen aan het woord komen die opstappen geen goede reactie vinden, af.
Natuurlijk kan ik niet beoordelen of alle aantijgingen kloppen. Het artikel komt echter niet van SP-haters maar uit de partij zelf. Datzelfde geldt voor andere kritische geluiden. SP-afdeling Emmen vult haar website enkel nog met een protestboodschap. Daarin onder meer: "Wij staken. Dit doen wij uit protest tegen de steeds verder toenemende censuur vanuit de SP. Zaken als het blokkeren van de persoonlijke weblog van Düzgün Yildirim en het schorsen van Tribune-hoofdredacteur Elma Verhey vinden wij niet toelaatbaar." Dit alles is niet af te doen als deel van een 'aanval' op de partij; het is eerder een zeer gezonde reactie op wat daarbinnen scheef is gegroeid en verder scheef groeit. Ik geef ze daarin groot gelijk.
En het excuus dat de partijleiding aanvoert voor het sluiten van Yirdirin's weblog rammelt. Yildirin heeft inmiddels een nieuw weblog en zegt erover: "Het landelijk SPP-bestuur heeft onlangs mijn weblog van SP Overijsel afgesloten met de mededeling per e-mail ; 'er zijn maar een paar mensen die de weblog bezoeken en er wordt niet opgetreden tegen laster en smaad jegens personen.'" Wat dat eerste betreft komt Yildirin met cijfers die anders uitwijzen; wat het tweede betreft: ga eens kijken tussen de reacties op de weblogs van Harry van Bommel en Jan Marijnissen zelf. Smaad en laster daar te over. Het siert die twee overigens dat ze daar niet meteen van de kook van raken. Maar dat dit argument tegen Yildirin in stelling wordt gebracht, dat is ver beneden peil.
Maar daarmee zijn we er helaas niet. Hoe kwalijk de methoden waarop partijbestuurders op critici reageren ook zijn, en hoe nodeloos lomp en bot ze Yildirin ook behandelen, in de kern van de kwestie van de voorkeursstemmen heeft de partijleiding wel een sterk punt. Iemand die kandidaat staat namens de SP, heeft te maken met de spelregels die daarbinnen gelden. daar hoort bij dat de partij, via de partijraad die daartoe voor de verkiezingen bijeenkomt, de lijstvolgorde vaststelt. Over die volgorde dient te worden gediscussieerd, en vervolgens komt er een besluit. En daar hou je je als lid dan aan. En het zijn SP-leden - namelijk de Statenleden die de Eerste Kamer kiezen - die nu via voorkeursstemmen de binnen de partij afgesproken lijstvolgorde doorkruisen.
Dat ligt dus anders dan bij Tweede Kamerverkiezingen. Daar zijn het kiezers die rechtstreeks via voorkeursstemmen door de lijstvolgorde heen kunnen fietsen. Dat is democratisch gezien gezond: de rechtstreekse democratie van kiezers aan het woord weegt zwaarder dan de, vaak heel indirecte en te vaak afwezige, democratie binnen een partij als de SP. Maar bij Eerste Kamerverkiezingen betekent voorkeursstemmen accepteren dat je de stem van een handvol Statenleden meer gewicht toekent dan de uitspraak die de partij als geheel via haar partijraad doet. En dat is niet democratisch.
Alleen als die Statenleden zelf gekozen zouden zijn met de belofte aan kiezers dat zij een voorkeursstem van plan waren uit te brengen op Yildirin, dàn zou hun voorkeursstem - net als bij Tweede Kamerverkiezingen - democratisch gezien meer gewicht in de schaal leggen. Maar daarvan heb ik nergens iets gelezen. Dus sluit ik me hier in principe aan bij Anja Meulenbelt, Eerste Kamerlid voor de SP, waar ze zegt: "wanneer bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer voorkeursstemmen worden uitgebracht, is het duidelijk dat de Nederlandse bevolking een partij wil laten weten voorkeur te hebben voor een kandidaat (...). Datzelfde geldt niet bij de verkiezingen voor de EK, waar de statenleden fungeren als kiesman -of- vrouw. Bij de Tweede kamerverkiezingen vinden we voorkeursstemmen dus wel democratisch, bij de Eerste Kamer dus niet."
Maar nog zijn we niet klaar! De redenering van Anja Meulenbelt is geldig - maar alleen als het dan binnen de partij echt democratisch toe gaat, als zo'n partijraad bijvoorbeeld democratisch verloopt. En hier wijkt het idyllische beeld dat Anja Meulenbelt schetst, in haar stuk waar ik zojuist uit citeer, toch wel erg af van het veel grimmiger beeld uit het Tribune-stuk dat tot schorsing van de hoofdredacteur aanleiding gaf. De indruk dat Anja Meulenbelt de gang van zaken binnen de SP netter en democratische voorstelt dan gerechtvaardigd is, is toch wel vrij stevig. Dat betekent dat een formeel gelijk van de partijleiding rond de voorkeurskwestie niet opweegt tegen het democratische gelijk dat de critici wat mij betreft hebben, en dat ze dienen te krijgen ook.
Democratische oppositie binnen de SP verdient dan ook sympathie en steun. Maar die moet gepaard gaan met kritiek. Waar staan de diverse critici van de partijleiding war het om de politieke inhoud gaat. Gat hun kritiek dieper dan alleen de wijze van besluitvorming en de omgangsvormen binnen de SP? We hebben eerder gezien - in de geschiedenis van de Communistische Partij van Nederland bijvoorbeeld, in de jaren zeventig en tachtig - hoe terechte democratische kritiek makkelijk samen ging met druk om van zo'n partij een 'normale' parlementaire partij. Het breken met stalinistische erfenissen sloeg al snel om in het breken met alles wat de CPN buiten de politieke hoofdstrook plaatste. Klassenstrijd, het idee van socialisme als een maatschappij die het kapitalisme niet bijschaafde maar afschafte, iedere hint dat daar een revolutie voor nodig was - die rode kinderen verdwenen al snel met het stalinistische badwater.
Dreigt in de SP nu hetzelfde? Ik kan dat nog niet inschatten, maar ik ben niet gerust. Daarom lijkt mij dat het zaak is dat de democratische opponenten het ook over politieke inhoud gaan hebben - en zich bijvoorbeeld tegen iedere inbreuk op democratische rechten juist ook buiten de SP uitspreken. Geen aanpassing aan de liberale hoofdstroom, geen gezeur meer bijvoorbeeld tegen dubbele paspoorten, om maar iets te noemen, geen enkele zweem van sympathie voor iets dat ook maar lijkt op een burkaverbod. Alleen door democratische vormen van partijleven met democratische inhoud van politiek te combineren, wordt de ontluikende democratische oppositie in de SP ook werkelijk de benodigde linkse oppositie daarbinnen.
woensdag 11 juli 2007
Milieudefensie-redacteur bepleit zuivering tegen "extremisten"
Uit diverse hoeken is de afgelopen weken kritiek tot uiting gebracht jegens de Internationale Socialisten (IS). Te vaak was die kritiek niet alleen onaangenaam van toonzetting, maar vooral ook onjuist van onderbouwing. Wat de zaak extra kwalijk maakt is dat een enkele criticus - de gangmaker in de discussie, om preciezer te zijn - de IS zelfs uit de andersglobaliseringsrijen zou willen verdrijven. Meningsverschil is welkom en gezond, maar wie daar verbanning uit de progressieve gelederen aan wil koppelen, die gaat wel ver.
Toch is dat onmiskenbaar wat Koen Vink bepleit, in een opiniestuk in het blad van Milieudefensie. Alleen al de titel is dreigend: "Andersglobalisten moeten schoon schip maken" - door niets met de IS te maken te willen hebben. Hij wil "de extremisten buiten spel zetten", en onder die extremisten rekent hij de IS. Dat is niet de taal van het debat. Dat is de taal van een op handen zijnde zuivering, onderbouwd met gelegenheidsargumenten die aan alle kanten rammelen.
Het stuk begint aldus: "in deze tijd van terrorisme moet de andersglobaliseringsbeweging zich verre houden van geweld, vindt Koen Vink. En dus ook van clubjes zoals de Internationale Socialisten...". De andersglobaliseringsbeweging moet zich dus verre houden van een groep die, volgens dezelfde Vink verderop in dezelfde zin "een van de drijvende krachten is achter het Nederlands Sociaal Forum, de Nederlandse tak van de andersglobaliseringsbeweging." Hier staat dus dat de andersglobaliseringsbeweging in Nederland afstand moet houden van een wezenlijk bestanddeel van zichzelf. Dat is op zijn minst al een aardig tegenstrijdig standpunt.
Maar het wordt nog beter als Vink gaat uitleggen waarom de andersglobalisering een flink aantal ribben uit haar eigen lijf moet trekken. We krijgen eerst een schets van de rellen op de openingsdemonstratie tegen de G8 in Rostock. We krijgen breed uitgemeten hoe in de marge van de anti-G8-campagne geluiden ruimte kregen die sympathiseerden met de RAF, de stadsguerillagroep die in het Duitsland van de jaren zestig en zeventig een reeks aanslagen pleegde. Omdat gematigde groepen als Attac samenwerkten met groeperingen die dit soort geluiden naar buiten brachten, "maken gematigde actiegroepen (...) terreur salonfähig."
Dat de acties zelf, met het hoogte punt op 6 en 7 juni toen duizenden ongewapende en vreedzame actievoerders de G8 blokkeerden en op traangas, waterkanonnen en pepperspray getrakteerd werden, daarover bij Vink geen woord. Dat past niet in zijn plaatje. Geen nood, op mijn weblog valt over de glorieuze dag van 6 juni gewoon rustig een verslag na te lezen.
Intussen over de IS nog niets, maar dat komt. "Ook in Nederland is het opletten", spreekt Vink waarschuwend. En dan begint hij over de Top van Onderop en het samenwerken van keurige clubs als Oxfam en Milieudefensie met volgens hem griezelige organisaties zoals daar zijn de "extreemlinkse Anti Fascistische Actie" en de "Internationale Kommunistische Stroming die via een 'wereldrevolutie' het kapitalisme wil 'vernietigen'." Dat wil ik trouwens ook, mag ik nu ook niet meer op de Top van Onderop komen? Maar hoe dan ook: de standpunten van Anti Fascistische Actie en Internationale Kommunistische Stroming kun je delen of niet, maar met het verheerlijken van geweld en terreur heeft dit allemaal toch buitengewoon weinig te maken, lijkt me.
Maar dan komt het, de echte kwade pier zijn die duivelse Internationale Socialisten. Hij opent de aanval met een hele korte opmerking dat we Stalin als bad guy zien en Lenin als good guy, "ondanks de talloze slachtoffers die hij op zijn geweten heeft als goodguy." Dat beargumenteert Vink verder niet dus dat ga ik hier niet eens weerleggen. Het zwaartepunt van zijn aanval is ook actueler. Daar komt-ie, hou je vast.
"De IS heeft ook nauwelijks kritiek op terroristische organisaties als Hezbollah en Hamas." Waaruit het terrorisme van deze organisaties blijkt, dat vertelt Vink niet. Dat zou ook niet meevallen: zowel voor Hezbollah als voor Hamas is het systematisch plegen van aanslagen tegen burgers geruime tijd geleden. Hezbollah heeft vorig jaar een succesvolle verdedigingsoorlog tegen een Israëlische invasie gevoerd, is dat terrorisme? Hamas heeft vorig jaar verkiezingen gewonnen waar juist Westerse staten op hadden aangedrongen, is dat ook terrorisme? De staat Israël voerde die invasie met bombardementen van burgers. De Hamas-verkiezingsoverwinning kreeg van Israël een economische blokkade van Gaza als antwoord, waardoor het leven van gewone Palestijnen helemaal ondraaglijk wordt. Wie is hier nu vooral terroristisch bezig?
Maar dan de uitspraak dat de IS "nauwelijks kritiek" naar voren brengt op deze groeperingen. Die is wel zeer oppervlakkig. Ja, als Israël bommen gooit op Libanon, en Hezbollah vecht terug, dan is bij mij de behoefte om kritiek te hebben op Hezbollah-acties uit 1984 niet overweldigend. Alles op zijn tijd is toch wel een goed idee, vind ik. Maar kritiekloos tegenover islasmitische stromingen? Ik dacht toch echt van niet. Keer op keer brengen we, naast onze solidariteit met Islamisten-in-verzet, onze kritische afstand naar voren.
De kern van onze benadering: "Islamisme is een uiting van verzet van onderdrukte groepen tegen het systeem. Dit verzet is ook in staat het imperialisme rake klappen toe te brengen, ook al biedt het geen oplossing. Maar islamisme is ook niet 'progressief', zoals een groot deel van links tijdens de Iraanse revolutie van 1979 dacht. Islamisme wil immers dit verzet combineren met een andere vorm van kapitalisme. daarbij komen de reactionaire ideeën over bijvoorbeeld vrouwen en minderheden", aldus Peyman Jafari van de IS, in een achtergrondstuk uit 2005. Islamisme is trouwens het woord dat hier gebruikt wordt voor de ideologie van groeperingen als Hamas en Hezbollah, de ideologie die doorgaans met het woord 'fundamentalisme' wordt aangeduid.
In een door Chris Harman geschreven en door de IS vertaalde en uitgegeven brochure, "De Profeet en het Proletariaat", wordt de benadering uitgewerkt. De tekst is, denk ik, de belangrijkste uitwerking van de analyse die de politieke stroming waartoe de IS behoort op dit vlak gemaakt heeft. De IS houdt het ding bepaald niet geheim, van verkoop-onder-de-toonbank is toch echt geen sprake.
In de conclusie van de brochure wordt aangegeven dat socialisten niet de kant van de staat kunnen kiezen van de staat tegen islamisten. "Maar socialisten kunnen de islamisten ook niet steunen. Dan zouden we alleen vragen om het vervangen van de ene vorm van onderdrukking door de andere, en op het geweld van de staat reageren door te stoppen met het verdedigen van etnische en godsdienstige minderheden, vrouwen en homo's. Dan zouden we meewerken aan het aanwijzen van zondebokken, waardoor de kapitalistische uitbuiting door kan gaan in een 'islamitische' vorm." (pag. 56).
En verderop: "Op sommige punten zullen wij aan dezelfde kant staan als de islamisten tegenover het imperialisme en de staat. Dit gold bijvoorbeeld in veel landen tijdens de tweede Golfoorlog in 1991. Het is nodig in landen als Frankrijk, Engeland en Nederland in de strijd tegen racisme." En, zo voeg ik er aan toe, het is nodig in de strijd tegen de bezetting van Afghanistan, Irak en Palestina. "Wanneer de islamisten in de oppositie zitten, moet onze regel zijn: 'wij staan soms aan de kant van de islamisten, maar nooit aan de kant van de staat.'"
Maar zelfs als we soms aan de zelfde kant staan, blijven we onafhankelijk en kritisch: "Bovenal zijn we tegen elke daad die de uitgebuite en onderdrukte groepen tegen elkaar opzet op godsdienstige of etnische gronden. Dat betekent dat we niet alleen de islamisten verdedigen tegen de staat, maar ook dat we vrouwen, homo's, Berbers of Kopten verdedigen tegen sommige islamisten." (pag. 59). Vertaald naar Hezbollah en Hamas: zij aan zij tegen de bezettings- en agressiepolitiek van de VS en Israël; maar elke repressieve stap tegen vrouwen- en homorechten scherp kritiseren. De brochure is via de IS-website te bestellen trouwens, wel een goed idee voor mijnheer Vink misschien.
Dat dit laatste minder aandacht trekt, en dat daardoor mensen als Vink de IS neer kunnen zetten als nauwelijks kritisch tegenover islamisme, is niet vreemd. Op het moment bijvoorbeeld dat Israël Libanon bombardeert, en Hezbollah het verzet aanvoert - en daarbij trouwens samenwerkt met zowel christelijke als communistische groeperingen - krijgt solidariteit met dat verzet het volle gewicht.
Kritiek en solidariteit zijn beiden nodig, maar niet op elk moment in dezelfde combinatie. Maar voordat Vink de IS beschuldigt "nauwelijks kritisch" op dit thema te zijn, zou hij zich beter eerst kunnen verdiepen in de werkelijke standpunten van de organisatie - standpunten die bij elk evenement waaraan de IS deelneemt, dus ook op de Top van Onderop, gewoon beschikbaar zijn. Bijvoorbeeld in de vorm van de geciteerde brochure, waarvan de Engelse tekst nog online te lezen is ook.
Wordt vervolgd. Lees intussen ook de helder geformuleerde onderbouwde woede van Jelle Schuurman over de hele zaak: "De leugen regeert! Bash de IS!", deel één en deel twee. Spannende discussie daar ook :-)
Toch is dat onmiskenbaar wat Koen Vink bepleit, in een opiniestuk in het blad van Milieudefensie. Alleen al de titel is dreigend: "Andersglobalisten moeten schoon schip maken" - door niets met de IS te maken te willen hebben. Hij wil "de extremisten buiten spel zetten", en onder die extremisten rekent hij de IS. Dat is niet de taal van het debat. Dat is de taal van een op handen zijnde zuivering, onderbouwd met gelegenheidsargumenten die aan alle kanten rammelen.
Het stuk begint aldus: "in deze tijd van terrorisme moet de andersglobaliseringsbeweging zich verre houden van geweld, vindt Koen Vink. En dus ook van clubjes zoals de Internationale Socialisten...". De andersglobaliseringsbeweging moet zich dus verre houden van een groep die, volgens dezelfde Vink verderop in dezelfde zin "een van de drijvende krachten is achter het Nederlands Sociaal Forum, de Nederlandse tak van de andersglobaliseringsbeweging." Hier staat dus dat de andersglobaliseringsbeweging in Nederland afstand moet houden van een wezenlijk bestanddeel van zichzelf. Dat is op zijn minst al een aardig tegenstrijdig standpunt.
Maar het wordt nog beter als Vink gaat uitleggen waarom de andersglobalisering een flink aantal ribben uit haar eigen lijf moet trekken. We krijgen eerst een schets van de rellen op de openingsdemonstratie tegen de G8 in Rostock. We krijgen breed uitgemeten hoe in de marge van de anti-G8-campagne geluiden ruimte kregen die sympathiseerden met de RAF, de stadsguerillagroep die in het Duitsland van de jaren zestig en zeventig een reeks aanslagen pleegde. Omdat gematigde groepen als Attac samenwerkten met groeperingen die dit soort geluiden naar buiten brachten, "maken gematigde actiegroepen (...) terreur salonfähig."
Dat de acties zelf, met het hoogte punt op 6 en 7 juni toen duizenden ongewapende en vreedzame actievoerders de G8 blokkeerden en op traangas, waterkanonnen en pepperspray getrakteerd werden, daarover bij Vink geen woord. Dat past niet in zijn plaatje. Geen nood, op mijn weblog valt over de glorieuze dag van 6 juni gewoon rustig een verslag na te lezen.
Intussen over de IS nog niets, maar dat komt. "Ook in Nederland is het opletten", spreekt Vink waarschuwend. En dan begint hij over de Top van Onderop en het samenwerken van keurige clubs als Oxfam en Milieudefensie met volgens hem griezelige organisaties zoals daar zijn de "extreemlinkse Anti Fascistische Actie" en de "Internationale Kommunistische Stroming die via een 'wereldrevolutie' het kapitalisme wil 'vernietigen'." Dat wil ik trouwens ook, mag ik nu ook niet meer op de Top van Onderop komen? Maar hoe dan ook: de standpunten van Anti Fascistische Actie en Internationale Kommunistische Stroming kun je delen of niet, maar met het verheerlijken van geweld en terreur heeft dit allemaal toch buitengewoon weinig te maken, lijkt me.
Maar dan komt het, de echte kwade pier zijn die duivelse Internationale Socialisten. Hij opent de aanval met een hele korte opmerking dat we Stalin als bad guy zien en Lenin als good guy, "ondanks de talloze slachtoffers die hij op zijn geweten heeft als goodguy." Dat beargumenteert Vink verder niet dus dat ga ik hier niet eens weerleggen. Het zwaartepunt van zijn aanval is ook actueler. Daar komt-ie, hou je vast.
"De IS heeft ook nauwelijks kritiek op terroristische organisaties als Hezbollah en Hamas." Waaruit het terrorisme van deze organisaties blijkt, dat vertelt Vink niet. Dat zou ook niet meevallen: zowel voor Hezbollah als voor Hamas is het systematisch plegen van aanslagen tegen burgers geruime tijd geleden. Hezbollah heeft vorig jaar een succesvolle verdedigingsoorlog tegen een Israëlische invasie gevoerd, is dat terrorisme? Hamas heeft vorig jaar verkiezingen gewonnen waar juist Westerse staten op hadden aangedrongen, is dat ook terrorisme? De staat Israël voerde die invasie met bombardementen van burgers. De Hamas-verkiezingsoverwinning kreeg van Israël een economische blokkade van Gaza als antwoord, waardoor het leven van gewone Palestijnen helemaal ondraaglijk wordt. Wie is hier nu vooral terroristisch bezig?
Maar dan de uitspraak dat de IS "nauwelijks kritiek" naar voren brengt op deze groeperingen. Die is wel zeer oppervlakkig. Ja, als Israël bommen gooit op Libanon, en Hezbollah vecht terug, dan is bij mij de behoefte om kritiek te hebben op Hezbollah-acties uit 1984 niet overweldigend. Alles op zijn tijd is toch wel een goed idee, vind ik. Maar kritiekloos tegenover islasmitische stromingen? Ik dacht toch echt van niet. Keer op keer brengen we, naast onze solidariteit met Islamisten-in-verzet, onze kritische afstand naar voren.
De kern van onze benadering: "Islamisme is een uiting van verzet van onderdrukte groepen tegen het systeem. Dit verzet is ook in staat het imperialisme rake klappen toe te brengen, ook al biedt het geen oplossing. Maar islamisme is ook niet 'progressief', zoals een groot deel van links tijdens de Iraanse revolutie van 1979 dacht. Islamisme wil immers dit verzet combineren met een andere vorm van kapitalisme. daarbij komen de reactionaire ideeën over bijvoorbeeld vrouwen en minderheden", aldus Peyman Jafari van de IS, in een achtergrondstuk uit 2005. Islamisme is trouwens het woord dat hier gebruikt wordt voor de ideologie van groeperingen als Hamas en Hezbollah, de ideologie die doorgaans met het woord 'fundamentalisme' wordt aangeduid.
In een door Chris Harman geschreven en door de IS vertaalde en uitgegeven brochure, "De Profeet en het Proletariaat", wordt de benadering uitgewerkt. De tekst is, denk ik, de belangrijkste uitwerking van de analyse die de politieke stroming waartoe de IS behoort op dit vlak gemaakt heeft. De IS houdt het ding bepaald niet geheim, van verkoop-onder-de-toonbank is toch echt geen sprake.
In de conclusie van de brochure wordt aangegeven dat socialisten niet de kant van de staat kunnen kiezen van de staat tegen islamisten. "Maar socialisten kunnen de islamisten ook niet steunen. Dan zouden we alleen vragen om het vervangen van de ene vorm van onderdrukking door de andere, en op het geweld van de staat reageren door te stoppen met het verdedigen van etnische en godsdienstige minderheden, vrouwen en homo's. Dan zouden we meewerken aan het aanwijzen van zondebokken, waardoor de kapitalistische uitbuiting door kan gaan in een 'islamitische' vorm." (pag. 56).
En verderop: "Op sommige punten zullen wij aan dezelfde kant staan als de islamisten tegenover het imperialisme en de staat. Dit gold bijvoorbeeld in veel landen tijdens de tweede Golfoorlog in 1991. Het is nodig in landen als Frankrijk, Engeland en Nederland in de strijd tegen racisme." En, zo voeg ik er aan toe, het is nodig in de strijd tegen de bezetting van Afghanistan, Irak en Palestina. "Wanneer de islamisten in de oppositie zitten, moet onze regel zijn: 'wij staan soms aan de kant van de islamisten, maar nooit aan de kant van de staat.'"
Maar zelfs als we soms aan de zelfde kant staan, blijven we onafhankelijk en kritisch: "Bovenal zijn we tegen elke daad die de uitgebuite en onderdrukte groepen tegen elkaar opzet op godsdienstige of etnische gronden. Dat betekent dat we niet alleen de islamisten verdedigen tegen de staat, maar ook dat we vrouwen, homo's, Berbers of Kopten verdedigen tegen sommige islamisten." (pag. 59). Vertaald naar Hezbollah en Hamas: zij aan zij tegen de bezettings- en agressiepolitiek van de VS en Israël; maar elke repressieve stap tegen vrouwen- en homorechten scherp kritiseren. De brochure is via de IS-website te bestellen trouwens, wel een goed idee voor mijnheer Vink misschien.
Dat dit laatste minder aandacht trekt, en dat daardoor mensen als Vink de IS neer kunnen zetten als nauwelijks kritisch tegenover islamisme, is niet vreemd. Op het moment bijvoorbeeld dat Israël Libanon bombardeert, en Hezbollah het verzet aanvoert - en daarbij trouwens samenwerkt met zowel christelijke als communistische groeperingen - krijgt solidariteit met dat verzet het volle gewicht.
Kritiek en solidariteit zijn beiden nodig, maar niet op elk moment in dezelfde combinatie. Maar voordat Vink de IS beschuldigt "nauwelijks kritisch" op dit thema te zijn, zou hij zich beter eerst kunnen verdiepen in de werkelijke standpunten van de organisatie - standpunten die bij elk evenement waaraan de IS deelneemt, dus ook op de Top van Onderop, gewoon beschikbaar zijn. Bijvoorbeeld in de vorm van de geciteerde brochure, waarvan de Engelse tekst nog online te lezen is ook.
Wordt vervolgd. Lees intussen ook de helder geformuleerde onderbouwde woede van Jelle Schuurman over de hele zaak: "De leugen regeert! Bash de IS!", deel één en deel twee. Spannende discussie daar ook :-)
Labels:
Internationale Socialisten,
Islamisme
maandag 9 juli 2007
Clowns, streetravers, bejaarden en kinderen die zorg behoeven...
Heeft de woede ook vakantie? Is de solidariteit op reces? Je gaat het je haast afvragen. Een aantal kleine berichten her en der maken mij kwaad en ongerust, en de nogal magere reacties buiten zeer kleine kring maken dat erger. De berichten vallen in twee rubrieken uiteen. Maar ze horen bij elkaar - net als de benodigde reactie erop.
Karigheid in de zorg
Zo lees ik het volgende op de website van De Volkskrant: "De instantie die bepaalt welke hulp de ouders van een gehandicapt of chronisch ziek kind krijgen, motiveert haar beslissingen onvoldoende. Teveel zaken worden telefonisch afgehandeld. Bovendien negeert de Commissie Indicatiestelling (CIZ) rechterlijke uitspreken." Vaststelling of een kind ondersteuning behoeft, en op welke wijze - per telefoon! Wat komt hierna? Digitale blindedarmoperaties? Kaakchirurgie via je mobieltje? En rechtelijke uitspraken negeren? Dat zouden jij en ik eens moeten proberen, kijken hoe lang de dwangbevelen en het politiebezoek op zich laten wachten...
De reden voor deze wantoestand, die door CIZ-voorzitter Arjan Vermeulen gewoon wordt toegegeven? Achterstanden, wachtlijsten dus in feite. Dat ru8imt naar een niet verholpen effect van eerdere bezuinigingen. "We kijken nu wat minder naar de inhoud dan we zouden willen", zegt de voorzitter droogjes. Waar kijken "we" dan wel naar, vraag je je af?
Nog zoiets. "Staatssecretaris Jet Bussemaker moet volgend jaar flink snijden in de ouderenzorg", zo meldt eveneens De Volkskrant. Er is namelijk geldtekort in de AWBZ. "Om de kostenoverschrijding van enkele honderden miljoenen te lijf gaan wil Bussemaker ook toezien dat de AWBZ-hulp terecht komt bij degenen die het geld echt nodig hebben." Ik zou het juist wel eens willen hebben over mensen die geen hulp krijgen terwijl ze die wèl; nodig hebben. Met een bezuiniging van enkele honderden miljoenen mensen die kennelijk dreigt, zal het aantal daarvan, en het leed dat dit meebrengt, toenemen.
En terwijl steeds duidelijker wordt hoe karig de zorg voor veel kwetsbare mensen is, en hoe dit land volgens dit kabinet nog zoveel kariger kan, stelt 'onze' oorlogsminister voor om meer geld aan wapens en soldaten uit te geven. "Het budget voor het ministerie van Defensie moet meestijgen met de economische groei. Minister Eimert van Middelkoop oppert dat zondag in een interview met De Telegraaf." Dat meldt de NRC. Anders dreigen we "terecht te komen in een situatie waarin de Nederlandse krijgsmacht dezelfde allure heeft als de Belgische", zo laat de minister blijken. het percentage van het nationaal product dat nederland aan oorlogsvoorbereiding uitgeeft, daalt, en "dat moet echt een keer stoppen" , zo zegt de excellentie ernstig.
Nou lijkt mij de "allure" van de Belgische krijgsmacht te prefereren boven die van Nederland: ik hoor tenminste niet van 1600 Belgische soldaten die meehelpen met het beulswerk van NAVO en VS in Afghanistan. Maar belangrijker in dit verband is de antisociale onbeschaamdheid van de regering: knibbelen op ouderenzorg, en de geldstroom naar oorlogstuig en bijbehorend personeel opvoeren. Dit land kan zoveel bloediger, nietwaar mijnheer Bos?
Onderdrukking van vrolijke actie
Maar grof geweld is niet het monopolie voor de oorlogstent die minister Van Middelkoop in het kabinet runt. De politie kan er ook wat van. Dat brengt me op de tweede reeks berichten.
Indymedia, een paar dagen geleden: "UTRECHT: ludieke clownactie mondt (weer) uit op arrestatie". Mensen van het zogeheten Clownelijk Loslopend Nederlands Leger (CloLoNel) kwamen op voor de Weggeefwinkel in Utrecht, die met ontruiming bedreigd wordt. In die weggeefwinkel worden spullen die anders weggegooid zouden worden (of erger, verkocht voor winst...) gegeven aan wie ze kan gebruiken.
Uit de berichtgeving in de eerste reactie onder het stuk: "Dus wij togen met z'n zessen met een heeeeeeel grote tas naar het winkelcentrum om daar papiertjes met tekst over onze goede bedoelingen (...) weg te geven. (...) Mensen waren inderdaad heel blij en verrast door ons initiatief. Verschillende spullen kregen een nieuw baasje en veel mensen waren geinteresseerd in onze papiertjes."
Hoe het precies verder ging volgens één van de deelnemers deelnemers mag je zelf lezen in het hilarisch geschreven verslag, maar ik kan alvast verklappen dat er "mooie zilveren armbandjes" aan te pas kwamen. En daarmee kwam te midden van de vrolijkheid een flinke kwaadheid opzetten. Gearresteerde actieclowns werden vervolgens in vreemdelingendetentie geplaatst om achter hun identiteit te komen! Ook daarover berichtte Indymedia. Dit alles vond plaats op en vanaf donderdag 5 juli.
Dit was niet het enige grof-repressieve optreden van bestuur en politie de laatste dagen. Gisteren wilden mensen in Breda een streetrave houden, een vrolijke creatieve activistische optocht met luide muziek. Niet alleen verbood de burgemeester dit, volstrekt vreedzaam bedoelde, evenement. Politie arresteerde op grote schaal mensen die er als kraker uitzagen, en joeg anderen de stad uit.
"Politie verhindert streetrave in Breda", meldt De Volkskrant in een kort bericht. De krant legt uit: "In andere steden hebben streetraves behalve tot verkeershinder ook geleid tot overlast door onder meer drankmisbruik en vandalisme." Drankmisbruik vindt elke uitgaansavond op grote schaal plaats, het is hypocrisie om dat argument tegen een streetrave in stelling te brengen, en het is machtsmisbruik om de politie tegen vreedzame feestvierders in te zetten.
Hoe ver dat politieoptreden ging, lees je trouwens in De Volkskrant weer niet. Daarvoor kun je, alweer, bij Indymedia terecht dat de gebeurtenissen op de voet volgde. Daarin lezen we ook dat de plaatselijke SP vragen stelt in de gemeenteraad. Gelukkig maar, zo staan de ravers er niet helemaal alleen voor. Van te voren stond al op de plaatselijke SP-site te lezen: "Streetrave verboden - grondrechten aangetast?" Goede vragen, en goed om ze de SP te zien stellen.
Samen staan we sterker
We zien beleid waar kwetsbare mensen verder mee in de narigheid geduwd worden. tegelijk zien we onderdrukking van vooral speelse vormen van protest en verzet. Samen is dat een hele nare combinatie, die een samenhangend antwoord vergt. Mensen in de knel verder duperen maakt die mensen, hun vrienden en familieleden, vroeg of laat kwaad. Protest komt er echt wel. En juist dan is het feit dat er elders op protest zo grof wordt gereageerd door bestuur en politie, verontrustend.
Wat vandaag actieclowns en streetravers overkomt, dat kan morgen ouders van kinderen met een handicap overkomen, of ouderen die samen met verzorgers en familie actie voeren tegen een bezuinigende minister. Daarom is protest, juist ook vanuit mensen die de humor en het nut van actieclowns op zich niet inzien (wat jammer is trouwens, een echt gemis...), en die niet van streetrave-muziek houden (en hier beken ik wèl schuld...), nodig. Democratische rechten zijn er niet alleen voor mensen wiens uitingen ons bij voorbaat bevallen. De politie heeft gewoon met hun klauwen en hun handboeien van deze mensen met dit soort acties af te blijven, anders is het eind helemaal zoek..
Het geldt echter ook de andere kant op. Clowns en streetravers hebben belang bij goede zorg: ook zij hebben ouders (gehad), ook zij worden ooit oud, ook zij hebben familieleden die AWBZ-zorg nodig kunnen hebben, of doen er wellicht zelf een beroep op. Van belang hebben bij zorg naar solidariteit tegen bezuinigingen en deelname aan actie ertegen - het zijn op zich geen grote stappen, zou je denken. Maar ze zijn essentieel.
Protest en verzet tegen datgene wat ons kleinhoudt en verminkt kent vele vormen, vele dimensies, en vele fronten. Maar uiteindelijk is het één groot gevecht. Samen in verset, van bejaardenverzorgers tot clowns, daar kan zelfs het hele leger van van Middelkoop en zijn bloedige "allure" niet tegenop. Maar aan die eenheid moeten we dan wel werken, want vanzelf komt die niet.
Karigheid in de zorg
Zo lees ik het volgende op de website van De Volkskrant: "De instantie die bepaalt welke hulp de ouders van een gehandicapt of chronisch ziek kind krijgen, motiveert haar beslissingen onvoldoende. Teveel zaken worden telefonisch afgehandeld. Bovendien negeert de Commissie Indicatiestelling (CIZ) rechterlijke uitspreken." Vaststelling of een kind ondersteuning behoeft, en op welke wijze - per telefoon! Wat komt hierna? Digitale blindedarmoperaties? Kaakchirurgie via je mobieltje? En rechtelijke uitspraken negeren? Dat zouden jij en ik eens moeten proberen, kijken hoe lang de dwangbevelen en het politiebezoek op zich laten wachten...
De reden voor deze wantoestand, die door CIZ-voorzitter Arjan Vermeulen gewoon wordt toegegeven? Achterstanden, wachtlijsten dus in feite. Dat ru8imt naar een niet verholpen effect van eerdere bezuinigingen. "We kijken nu wat minder naar de inhoud dan we zouden willen", zegt de voorzitter droogjes. Waar kijken "we" dan wel naar, vraag je je af?
Nog zoiets. "Staatssecretaris Jet Bussemaker moet volgend jaar flink snijden in de ouderenzorg", zo meldt eveneens De Volkskrant. Er is namelijk geldtekort in de AWBZ. "Om de kostenoverschrijding van enkele honderden miljoenen te lijf gaan wil Bussemaker ook toezien dat de AWBZ-hulp terecht komt bij degenen die het geld echt nodig hebben." Ik zou het juist wel eens willen hebben over mensen die geen hulp krijgen terwijl ze die wèl; nodig hebben. Met een bezuiniging van enkele honderden miljoenen mensen die kennelijk dreigt, zal het aantal daarvan, en het leed dat dit meebrengt, toenemen.
En terwijl steeds duidelijker wordt hoe karig de zorg voor veel kwetsbare mensen is, en hoe dit land volgens dit kabinet nog zoveel kariger kan, stelt 'onze' oorlogsminister voor om meer geld aan wapens en soldaten uit te geven. "Het budget voor het ministerie van Defensie moet meestijgen met de economische groei. Minister Eimert van Middelkoop oppert dat zondag in een interview met De Telegraaf." Dat meldt de NRC. Anders dreigen we "terecht te komen in een situatie waarin de Nederlandse krijgsmacht dezelfde allure heeft als de Belgische", zo laat de minister blijken. het percentage van het nationaal product dat nederland aan oorlogsvoorbereiding uitgeeft, daalt, en "dat moet echt een keer stoppen" , zo zegt de excellentie ernstig.
Nou lijkt mij de "allure" van de Belgische krijgsmacht te prefereren boven die van Nederland: ik hoor tenminste niet van 1600 Belgische soldaten die meehelpen met het beulswerk van NAVO en VS in Afghanistan. Maar belangrijker in dit verband is de antisociale onbeschaamdheid van de regering: knibbelen op ouderenzorg, en de geldstroom naar oorlogstuig en bijbehorend personeel opvoeren. Dit land kan zoveel bloediger, nietwaar mijnheer Bos?
Onderdrukking van vrolijke actie
Maar grof geweld is niet het monopolie voor de oorlogstent die minister Van Middelkoop in het kabinet runt. De politie kan er ook wat van. Dat brengt me op de tweede reeks berichten.
Indymedia, een paar dagen geleden: "UTRECHT: ludieke clownactie mondt (weer) uit op arrestatie". Mensen van het zogeheten Clownelijk Loslopend Nederlands Leger (CloLoNel) kwamen op voor de Weggeefwinkel in Utrecht, die met ontruiming bedreigd wordt. In die weggeefwinkel worden spullen die anders weggegooid zouden worden (of erger, verkocht voor winst...) gegeven aan wie ze kan gebruiken.
Uit de berichtgeving in de eerste reactie onder het stuk: "Dus wij togen met z'n zessen met een heeeeeeel grote tas naar het winkelcentrum om daar papiertjes met tekst over onze goede bedoelingen (...) weg te geven. (...) Mensen waren inderdaad heel blij en verrast door ons initiatief. Verschillende spullen kregen een nieuw baasje en veel mensen waren geinteresseerd in onze papiertjes."
Hoe het precies verder ging volgens één van de deelnemers deelnemers mag je zelf lezen in het hilarisch geschreven verslag, maar ik kan alvast verklappen dat er "mooie zilveren armbandjes" aan te pas kwamen. En daarmee kwam te midden van de vrolijkheid een flinke kwaadheid opzetten. Gearresteerde actieclowns werden vervolgens in vreemdelingendetentie geplaatst om achter hun identiteit te komen! Ook daarover berichtte Indymedia. Dit alles vond plaats op en vanaf donderdag 5 juli.
Dit was niet het enige grof-repressieve optreden van bestuur en politie de laatste dagen. Gisteren wilden mensen in Breda een streetrave houden, een vrolijke creatieve activistische optocht met luide muziek. Niet alleen verbood de burgemeester dit, volstrekt vreedzaam bedoelde, evenement. Politie arresteerde op grote schaal mensen die er als kraker uitzagen, en joeg anderen de stad uit.
"Politie verhindert streetrave in Breda", meldt De Volkskrant in een kort bericht. De krant legt uit: "In andere steden hebben streetraves behalve tot verkeershinder ook geleid tot overlast door onder meer drankmisbruik en vandalisme." Drankmisbruik vindt elke uitgaansavond op grote schaal plaats, het is hypocrisie om dat argument tegen een streetrave in stelling te brengen, en het is machtsmisbruik om de politie tegen vreedzame feestvierders in te zetten.
Hoe ver dat politieoptreden ging, lees je trouwens in De Volkskrant weer niet. Daarvoor kun je, alweer, bij Indymedia terecht dat de gebeurtenissen op de voet volgde. Daarin lezen we ook dat de plaatselijke SP vragen stelt in de gemeenteraad. Gelukkig maar, zo staan de ravers er niet helemaal alleen voor. Van te voren stond al op de plaatselijke SP-site te lezen: "Streetrave verboden - grondrechten aangetast?" Goede vragen, en goed om ze de SP te zien stellen.
Samen staan we sterker
We zien beleid waar kwetsbare mensen verder mee in de narigheid geduwd worden. tegelijk zien we onderdrukking van vooral speelse vormen van protest en verzet. Samen is dat een hele nare combinatie, die een samenhangend antwoord vergt. Mensen in de knel verder duperen maakt die mensen, hun vrienden en familieleden, vroeg of laat kwaad. Protest komt er echt wel. En juist dan is het feit dat er elders op protest zo grof wordt gereageerd door bestuur en politie, verontrustend.
Wat vandaag actieclowns en streetravers overkomt, dat kan morgen ouders van kinderen met een handicap overkomen, of ouderen die samen met verzorgers en familie actie voeren tegen een bezuinigende minister. Daarom is protest, juist ook vanuit mensen die de humor en het nut van actieclowns op zich niet inzien (wat jammer is trouwens, een echt gemis...), en die niet van streetrave-muziek houden (en hier beken ik wèl schuld...), nodig. Democratische rechten zijn er niet alleen voor mensen wiens uitingen ons bij voorbaat bevallen. De politie heeft gewoon met hun klauwen en hun handboeien van deze mensen met dit soort acties af te blijven, anders is het eind helemaal zoek..
Het geldt echter ook de andere kant op. Clowns en streetravers hebben belang bij goede zorg: ook zij hebben ouders (gehad), ook zij worden ooit oud, ook zij hebben familieleden die AWBZ-zorg nodig kunnen hebben, of doen er wellicht zelf een beroep op. Van belang hebben bij zorg naar solidariteit tegen bezuinigingen en deelname aan actie ertegen - het zijn op zich geen grote stappen, zou je denken. Maar ze zijn essentieel.
Protest en verzet tegen datgene wat ons kleinhoudt en verminkt kent vele vormen, vele dimensies, en vele fronten. Maar uiteindelijk is het één groot gevecht. Samen in verset, van bejaardenverzorgers tot clowns, daar kan zelfs het hele leger van van Middelkoop en zijn bloedige "allure" niet tegenop. Maar aan die eenheid moeten we dan wel werken, want vanzelf komt die niet.
zondag 8 juli 2007
Tegen die NVU-mars 14 juli: waarom en hoe
Over zes dagen, op 14 juli, verzamelen zich hopelijk een groot aantal mensen op het Malieveld om tegen de aangekondigde optocht van de NVU te demonstreren. De NVU, de Nederlandse Volksunie, is één van de meerdere neo-nazi-partijtjes die Nederland 'rijk' is. Tegenactie tegen dit soort clubs, keer op keer op keer, is nodig - zodat het een mini-partij blijft, van steeds verder afbrokkelend formaat, tot de club en soortgenoten ervan gereduceerd zijn tot minder dan niets.
Nu houden NVU en andere nazi-groepjes wel vaker acties en bijeenkomsten. Lang niet altijd beantwoorden linkse mensen dit met een tegenactie. Waarom deze keer dan wel zoveel energie steken in een tegendemonstratie? Waarin verschilt de veertiende juli van bijvoorbeeld de zevende april, toen dezelfde NVU marcheerde in Oss maar de AFA besloot geen tegenactie op touw te zetten?
Dat zijn belangrijke vragen voor iedere antifascist - en in het verlengde daarvan voor iedereen die door een groeiend fascisme in haar of zijn rechten, vrijheden en zelfs gezondheid en leven bedreigd wordt. Laat ik beginnen met een grote lijn: elke georganiseerde nazi-uiting verdient principieel een krachtige, openlijke tegenactie. Die in Oss in april niet minder dan die in Den Haag komende zaterdag. Ik heb destijds al geschreven dat ik het oneens was met de keus van diverse linkse groepen - AFA, maar ook de SP, om destijds niets (of in het geval van de SP: schoonmaakmosterd na de gifmaaltijd) op touw te zetten.
Waarom is het organiseren van tegenactie zo'n principezaak? Allereerst omdat het georganiseerd spuien van bedreigingen en beledigingen, en de geweldsdreiging die daar van uit gaat, onverteerbaar is. De nazi's die marcheren beledigen en bedreigen migranten, mensen die en concentratiekamp hebben overleefd of nabestaanden van mensen die daar zijn vermoord, linkse activisten van krakers tot vakbondsmensen. Zoiets dient domweg niet ongehinderd plaats te vinden.
De dreiging die nazi-acties met zich meebrengen gaat echter verder. Het zou niet voor het eerst zijn dat nazi's, in het kielzog van één van hun optochten, 's avonds de stad onveilig maken, linkse actievoerders aanvallen maar bijvoorbeeld ook een Turkse winkel in de brand steken. Optochten van nazi's versterken het zelfvertrouwen van hun aanhangers, verlagen de drempel voor sympathisanten om een volgende keer ook mee te lopen. Als dit ongestoord kan plaatsvinden - met politiebescherming, en zonder een zo krachtig mogelijk tegengeluid, dan dreigt er een normalisering van het fascisme, en dat heeft een akelige impact op het leven van migranten, vanlinkse mensen maar uiteindelijk van iedereen die voor haar of zijn democratische rechten op wil komen.
En als fascistische groepen zich kunnen versterken, dan komen hun verder gelegen doelen - het vestigen van een ultrakapitalistische dictatuur, van een keiharde politiestaat - dichterbij. Als nazi-groepen een serieuze omvang en slagkracht krijgen, dan worden ze aantrekkelijke hulptroepen van bijvoorbeeld huisjesmelkers die krakers uit hun woningen willen hebben, van ondernemers die niet willen wachten tot een rechter hun stakingen verbiedt, van rechtse politici wiens ambities verder reiken dan een parlemenszeteltje meer of minder.
Kleine tekenen in die richting zijn er: in februari eerder dit jaar verdreef een knokploeg van 15 mensen met nazi-inslag (ik zeg het maar voorzichtig), voorzien van knuppels en kettingen, een achttal bewoners uit het door de bewoners gekraakte pand (zie berichtgeving in Ravage Digitaal en op Indymedia). We hebben al eens gezien hoe Mussolini's fascistenbendes in het Italië van de jaren twintig zich bewezen in de ogen van ondernemers door bonden van arme boeren en kantoren van socialistische organisaties aan te vallen. Daarna hielpen ondernemers, rechtse politici en de koning hem in het zadel - om aan elke linkse dreiging een einde te maken via een dictatuur.
Maar om zich te bewijzen moeten fascistenbendes zich weten te groeperen, uitstraling, aanhang en ervaring op te bouwen. Dat is het achterliggende doel van nazi-marsen zoals die van de NVU - hoe potsierlijk en operette-achtig hun vertoningen er ook uitzien, en hoe weinig velen onder de NVU-meelopors zich ook bewust mogen zijn van doel en dynamiek van de beweging waarvan ze een, vaak onnadenkend, onderdeel van zijn. Om deze dynamiek in de kiem te smoren is tegenactie, militant en massaal en in alle openheid - wezenlijk. Mòcht dan de economische crisis dieper worden, mòchten ondernemers en Wildersiaanse politicie via straatterreur rechts-autoritaire oplossingen zoeken voor hun problemen - laten we er dan voor gezorgd hebben dat er geen nazi-beweging van enig formaat klaarstaat om hen te helpen die rechts-autoritaire oplossingen ook door te drukken.
Daarom dienen we alert te zijn, ook nu nazi-groepjes nog niet heel veel voorstellen. Rond de NVU-mars in Oss deed AFA volgens Nieuws.nl de uitspraak: "we verwachten niet dat de aanhang van de NVU verder groeit". Dat was reden voor AFA om de NVU destijd niet teveel aandacht e schenken, en kennelijk ook om toen geen tegenactie te organiseren. Maar het gaat niet om de NVU op zichzelf, maar om het effect dat elke openlijke nazi-actie op het hele politieke krachtenveld heeft. Dat is het argument tegen degenen die zeggen (zoals ik ook wel eens deed en doe): waarom de straat op tegen zo'n zwakke vertoning?
Dat het ledental van de NVU niet groeit, vond ik destijds geen goede reden om in Oss af te zien van een tegendemonstratie. En daarom is de gammele conditie van de NVU dat nu evenmin. Als de NVU er matig voorstaat, is dat fijn. Maar voortdurende druk moet bijdragen dat hun conditie verder verslechtert, en dat andere geestverwante clubs geen ruimte winnen ook. Ik ben blij dat de AFA rond de NVU-mars op 14 juli een andere conclusie getrokken heeft dan destijds rond de NVU-optocht in Oss.
Maar wat principieel nodig is - tegenacties tegen nazi-uitingen - is praktisch helaas niet altijd mogelijk. De organisaties en netwerken die bereid en in staat zijn om tegendemonstraties van de grond te krijgen, zijn gering van omvang en niet indrukwekkend wat slagkracht betreft. Het is geen doen om met steeds dezelfde vijftig tot tweehonderd actievoerders het hele land rond te reizen om demonstraties te houden die meer dan eens met harde politiehand gedwarsboomd worden ook.
Bovendien zijn mensen die tegen nazi's actie willen voeren, heel vaak ook tegenstanders van oorlogen, voorvechters van solidariteit van arbeiders tegen ondernemers, kortom: links. Dat betekent dat we keer op keer moeten kiezen, in welke activiteit en onderwerpen we tijd steken.
Zo was er op 22 maart 2003 een actie gepland tegen een door nazi's gekraakte kazerne in Eindhoven. Maar, nadat die aankondiging verspreid was, begon de VS haar aanvalsoorlog tegen Irak. Voor de eerste zaterdag na dat uitbreken zetten activisten een grote demonstratie daartegen op poten. Die zaterdag was echter 22 maart, de dag van de geplande actie in Eindhoven. Terecht besloten antifascisten om hun actie in Eindhoven af te blazen. "Met het uitbreken van de oorlog in Irak willen de meeste mensen hun prioriteit bij de anti oorlogs strijd leggen. Voor alle mensen die het moelijk vonden te kiezen; je bent uit je lijden verlost ", aldus het AFA-bericht op Indymedia destijds.
Ik vond en vind dat erg verstandig van AFA. Niet alleen omdat er anders op de actie in Eindhoven - op zichzelf belangrijk genoeg! - wel eens erg weinig mensen afgekomen zou zijn. Maar ook omdat grootschalig en veelkleurig tegen oorlog demonstreren, mensen vanuit allerlei achtergronden, zwart en wit, gematigd en radicaal, bijeenbrengt in solidariteit. dat doorbreekt de afstand, ook die tussen bevolkingsgroepen - precies het omgekeerde dat fascisten met hun racistische haatpraat beogen. Anders gezegd: deze vredesbetoging droeg wezenlijk bij aan antiracisme en antifascisme, ook al was dat niet het expliciete doel ervan. Keuzes als deze - wanneer wel, en wanneer niet tegen nazi's demonstreren, en zo ja in welke vorm? - zijn steeds weer nodig.
Daarbij gelden een paar criteria. Om te beginnen is er de factor 'aantallen'. Een tegendemonstratie heeft impact als het lukt om substantieel meer mensen op de been te krijgen dan de nazi's. NVU-marsen brengen 60 tot 100 mensen op de been. Het aantal antifascisten moet daarvan een veelvoud bedragen. Dat is een eis die we aan onszelf moeten stellen, een inzet waar we ons hard voor moeten maken. Als we van te voren weten dat dit er niet inzit, dan kan het verdedigbaar zijn om een keer over te slaan - mits we de gespaarde tijd benutten om sterkere en bredere beweging op te bouwen zodat we de volgende keer wèl de kracht hebben.
Daarbij komt de factor 'tijd' in het spel. Als we vandaag horen dat overmorgen de nazi's ergens gaan marcheren, dan is de tijd om grotere aantallen mensen niet alleen te bereiken, maar ook te bewegen dat ze deel moeten nemen aan een tegenactie, simpelweg te kort - tenzij de netwerken om zulke mensen te bereiken erg wijd vertakt zijn, maar dat zijn ze niet. Haastklussen en paniekvoetbal met te weinig mensen helpt de antifascistische strijd niet verder. In zo n geval moeten we misschien - knarsetandend en schuimbekkend, maar goed - volstaan met een scherp persbericht in de media, waarin schande van de nazi-activiteit wordt gesproken en mensen wordt opgeroepen zich voor een volgende gelegenheid te organiseren en op scherp te staan.
Maar veel belangrijker dan dit soort praktische afwegingen, is een politieke afweging. Het fascisme bedreigt niet alleen de AFA, de Internationale Socialisten (IS) en andere clubs die zich georganiseerd met antiracisme en antifascisme bezighouden. Het fascisme bedreigt de hele arbeidersbeweging, radicaal en gematigd. Als nazi's de macht zouden grijpen, dan belanden Wouter Bos en partijgenoten, Jan Marijnissen en Agnes Kant, Femke Halsema, de mensen van de IS en van de AFA, allemaal in hetzelfde soort kamp - net zoals communisten en sociaaldemocraten in de jaren dertig in dezelfde kampen gesmeten werden door de nazi's, en met dezelfde rode driehoek op als merkteken van de politieke gevangenen. Vanuit dat inzicht - we staan tegenover dezelfde vijand - dienen we dan ook samenwerking met de breedst mogelijke beweging te zoeken zonder dat daarmee de onderlinge, vaak fundamentele meningsverschillen verdwenen zijn of genegeerd hoeven te worden. Maar: alles op zijn tijd!
Het fascisme bedreigt de democratische rechten en vrijheiden waar heel links voor vecht en waar heel links belang bij heeft. Het fascisme bedreigt migranten in hun veiligheid en bestaan. het fascisme bedreigt alles wat uit het hetero-gezinskeurslijf wil breken: homo's en lesbo's en hun organisaties lopen gevaar. Het fascisme jaagt vrouwen terug naar het aanrecht en ziet ze als weinig meer dan als broedmachines om meer stoere soldaten en werkers voor het vaderland voort te brengen. Anders gezegd: het fascisme is de vijand van vrijwel iedereen, op een hand vol topondernemers, militairen en politici na (als die dan nog van de 'juiste' etnische herkomst en huidskleur zijn ook).
Dat betekent dat antifascisten in hun acties potentieel op het draagvlak van de overgrote meerderheid van mensen kunnen leunen. En dàt betekent weer dat antifascisten in hun mobilisatie tegen bijvoorbeeld de NVU, alles op alles moeten zetten om niet alleen veel mensen op de meen moeten brengen, maar vooral ook mensen uit allerlei groepen. Daarmee doorbreken we het beeld dat we keer op keer zien: extreem rechts en extreem links, allebei in grimmig uniform, gaan tegen elkaar de straat op, en de politie hield de vechterbazen uiteen. Dat beeld is sowieso unfair: door de beide groepen op één lijn te zetten, dragen media die deze beeldvorming hanteren bij aan de normalisering van het fascisme, en aan de criminalisering van de mensen die daartegen vechten. Maar zolang aan de antifascistische kant voornamelijk mensen in de standaard autonome donkere kledij staan, is het voor media wel erg makkelijk om dit misleidende beeld te laten zien.
Dit is geen pleidooi aan mensen met autonome inslag om hun outfit voor de gelegenheid te veranderen; ieder moet komen zoals zij of hij wil, en ik vind het er wel cool uitzien ook... Maar het is vooral een pleidooi om juist ook mensen met een heel andere levensstijl, uitstraling, muziekvoorkeur en kledij in de beweging te betrekken, zodat de drempel voor allerlei mensen zo laag mogelijk wordt.
Ook daarom moeten mensen die bij de mobilisatie voor antifascistische betogingen betrokken zijn, alles op alles zetten om bredere, gevarieerder, groepen mensen de straat op te helpen gaan. Volgende week hoop ik niet alleen vele honderden mensen om me heen te zien op de demonstratie. Ik hoop vooral dat er, behalve de zeer welkome en broodnodige mensen met zwarte jas, capuchon en sjaal, ook mensen zijn in spijkerbroek, spijkerjasje en vakbondspetje op; mensen in hun alledaagse kledij met de rode tomaat van de SP opgespeld; mensen die voorverzameld hebben op het COC, de roze driehoek op en de regenboogvlag mee; en vooral ook mensen uit het Turkse en Marokkaanse koffiehuis, al dan niet in traditionele kledij, baarden, hoofddoeken; en ga zo maar door.
Als de actie komende zaterdag trouwens vrijwel uitsluitend uit witte antifascisten bestaat, dan is de actie vrijwel mislukt. Daarop dienen we onszelf en elkaar minimaal af te rekenen: als de groep die het meest direct door nazi-dreiging aangevallen wordt, thuisblijft op een antinazi-actie, dan doen we als antifascisten iets verkeerd.
Niet alleen laten we, als we veelvormig en veelkleurig aanwezig zijn, zien dat we er staan als zichtbaar deel van een meerderheidsafkeer van fascisme. We maken het de autoriteiten ook veel moeilijker om hard op te treden, zoals ze juist bij antifascistische acties keer op keer, en steeds grover doen. De politie zal veel makkelijker een betrekkelijk kleine groep in alternatieve radicale outfit uiteendrijven in in de cel gooien, dan een veel grotere groep die eruitziet als doorsnee van de bevolking. En als ze dat laatste toch doen, dan zal de politieke en publicitaire tegenwind die politie en justitie daardoor over zich afroepen, veel steviger zijn. Dat die onderdrukking een serieus risico vormt, valt te leren uit een beklemmend maar daarom ook nuttig AFA-verslag van politieoptreden op 5 juni 2005 tegen antifascisten die tegen, jawel, de NVU betoogden in, jawel, Den Haag hartelijk (bedankt aan de kameraad en goede vriend die me dit onlangs onder ogen bracht:-) ). Hoe groter en vooral ook hoe breder ons protest, hoe moeilijker te onderdrukken en te isoleren van de rest van de bevolking.
Een volgend punt dat we ons ook moeten afvragen: (hoe) draagt een eventuele tegenactie bij aan de verdere versterking van linkse krachten die de strijd tegen fascisme na de actie zelf door kunnen zetten? Ook hier is openlijk mobiliseren, in allerlei verschillende groeperingen en milieus, belangrijk.
Daarbij moeten betrokken groeperingen ook de ruimte hebben om hun verschillende gezichtspunten naar voren te brengen, eigen leuzen te laten zien en horen, materiaal te verspreiden en te verkopen. Geen eenheidsworst maar eenheid in verscheidenheid, waarbinnen verschillende ideeën naar voren gebracht worden en aan de praktijk getoetst. Als de diverse deelnemende groepen sterker uit zo 'n actie komen dan ze erin gingen, dan is hunslagkracht op bij volgende acties bij te dragen ook weer groter. Bewegingen als geheel hebben van sterkere deelnemende organisaties uiteindelijk profijt.
Kijken we, met dit alles in het achterhoofd, naar de veertiende juli. Tijd voor een tegenactie was er ruimschoots en is er nog steeds. Meer dan twee weken tevoren stond de AFA-oproep op internet, en nu staat die prominent op Indymedia. Dat gaf en geeft op zichzelf mogelijkheden om flinke groepen mensen naar Den Haag te krijgen. Die tijd was er destijds rond 'Oss' trouwens ook: tussen de aankondiging op Indymedia en de NVU-mars zat ruim een week Ook dat maakte de keus om die mars niet voor een tegenactie aan te grijpen, geen goede beslissing. Zie over Oss trouwens ook mijn artikelen destijds, "Dag van schande in Oss (deel 1)" en ook "Dag van schande in Oss (deel 2)"
Veel tekenen dat de mobilisatie voor 14 juli buiten de gebruikelijke actiecircuits, kraak- en infocentra op gang komt, zie ik echter nog niet. Een enkele website hier en daar, wat opmerkingen op Indymedia, dan heb je het ongeveer gehad. Er is een poster. Die verdient grootschalige verspreiding. Maar we zullen de zes dagen die we nog hebben, goed moeten benutten om werkelijk in de buurt te komen van de benodigde uitstraling en kracht zoals ik die hierboven uiteen zet. De klok tikt ondertussen wel verder.
Daarbij is nog een element absoluut wezenlijk: plaatselijk draagvlak, plaatselijke deelname. Het georganiseerde antifascisme is nog veel te veel een zaak van handjesvol actievoerders die vanuit steden waar links activisme wat sterker is bereid zijn het hele land door te reizen om tegen nazi's te betogen. Maar juist als er vanuit de plaats zelf waar nazi s aan het wandelen slaan, mensen opduiken om hun afkeer en woede daarover te uiten, is de impact van antifascistisch protest veel groter.
Eén plaatsnaam is wat dat betreft symbolisch geworden: Doetinchem! Daar hield de NVU op 24 februari een mars. Het Comité Stop Extreem Rechts wilde een tegenbetoging houden, maar dat verbood de rechter. Maar dat weerhield veel mensen niet om actie te voeren tegen de nazi's. Die moesten wachten met hun optocht : "De demonstratie (opm. rooieravotr: de NVU-mars dus) (...) werd anderhalf uur uitgesteld vanwege de aanwezigheid van zeker 150 tegendemonstraten." Dat was meer dan de 110 mensen die de NVU volgens de politie had meegebracht. En waar de NVU haar mensen van heinde en verre bijeenhaalde, daar gold dat niet voor de tegendemonstranten. "Het is niet bekend of de tegendemonstranten tot een bepaalde groepering behoorden, maar het lijkt te gaan om lokale jongeren." De politie arresteerde veel van deze dappere actievoerders, aldus het verslag in De Volkskrant waaruit ik ook citeerde. Maar dat deed aan hun impact niets af, en evenmin aan de inspiratie die zij anderen weer bieden.
Als het mogelijk is dat in een provincieplaats als Doetinchem 150 jongeren uit die plaats en de omgeving tegen nazi s de straat op gaan, dan moet dit ook mogelijk zijn in het veel grotere Den Haag. Taak voor antifascisten is om, uit alle macht, te kijken waar zulke jongeren - en ouderen - te vinden zijn, en om deze mensen een hoofdrol toe te kennen in de actie van komende zaterdag. Daar ligt een enorme krachtbron van antifascistische strijd! Zoiets als wat in Doetinchem gebeurde moet geen toevalstreffer zijn, maar kan beter dienen als inspiratie voor een vernieuwde, op bredere groepen gerichte aanpak van antifascisme, met plaatselijke handen en voeten en hoofden en harten.
Nu houden NVU en andere nazi-groepjes wel vaker acties en bijeenkomsten. Lang niet altijd beantwoorden linkse mensen dit met een tegenactie. Waarom deze keer dan wel zoveel energie steken in een tegendemonstratie? Waarin verschilt de veertiende juli van bijvoorbeeld de zevende april, toen dezelfde NVU marcheerde in Oss maar de AFA besloot geen tegenactie op touw te zetten?
Dat zijn belangrijke vragen voor iedere antifascist - en in het verlengde daarvan voor iedereen die door een groeiend fascisme in haar of zijn rechten, vrijheden en zelfs gezondheid en leven bedreigd wordt. Laat ik beginnen met een grote lijn: elke georganiseerde nazi-uiting verdient principieel een krachtige, openlijke tegenactie. Die in Oss in april niet minder dan die in Den Haag komende zaterdag. Ik heb destijds al geschreven dat ik het oneens was met de keus van diverse linkse groepen - AFA, maar ook de SP, om destijds niets (of in het geval van de SP: schoonmaakmosterd na de gifmaaltijd) op touw te zetten.
Waarom is het organiseren van tegenactie zo'n principezaak? Allereerst omdat het georganiseerd spuien van bedreigingen en beledigingen, en de geweldsdreiging die daar van uit gaat, onverteerbaar is. De nazi's die marcheren beledigen en bedreigen migranten, mensen die en concentratiekamp hebben overleefd of nabestaanden van mensen die daar zijn vermoord, linkse activisten van krakers tot vakbondsmensen. Zoiets dient domweg niet ongehinderd plaats te vinden.
De dreiging die nazi-acties met zich meebrengen gaat echter verder. Het zou niet voor het eerst zijn dat nazi's, in het kielzog van één van hun optochten, 's avonds de stad onveilig maken, linkse actievoerders aanvallen maar bijvoorbeeld ook een Turkse winkel in de brand steken. Optochten van nazi's versterken het zelfvertrouwen van hun aanhangers, verlagen de drempel voor sympathisanten om een volgende keer ook mee te lopen. Als dit ongestoord kan plaatsvinden - met politiebescherming, en zonder een zo krachtig mogelijk tegengeluid, dan dreigt er een normalisering van het fascisme, en dat heeft een akelige impact op het leven van migranten, vanlinkse mensen maar uiteindelijk van iedereen die voor haar of zijn democratische rechten op wil komen.
En als fascistische groepen zich kunnen versterken, dan komen hun verder gelegen doelen - het vestigen van een ultrakapitalistische dictatuur, van een keiharde politiestaat - dichterbij. Als nazi-groepen een serieuze omvang en slagkracht krijgen, dan worden ze aantrekkelijke hulptroepen van bijvoorbeeld huisjesmelkers die krakers uit hun woningen willen hebben, van ondernemers die niet willen wachten tot een rechter hun stakingen verbiedt, van rechtse politici wiens ambities verder reiken dan een parlemenszeteltje meer of minder.
Kleine tekenen in die richting zijn er: in februari eerder dit jaar verdreef een knokploeg van 15 mensen met nazi-inslag (ik zeg het maar voorzichtig), voorzien van knuppels en kettingen, een achttal bewoners uit het door de bewoners gekraakte pand (zie berichtgeving in Ravage Digitaal en op Indymedia). We hebben al eens gezien hoe Mussolini's fascistenbendes in het Italië van de jaren twintig zich bewezen in de ogen van ondernemers door bonden van arme boeren en kantoren van socialistische organisaties aan te vallen. Daarna hielpen ondernemers, rechtse politici en de koning hem in het zadel - om aan elke linkse dreiging een einde te maken via een dictatuur.
Maar om zich te bewijzen moeten fascistenbendes zich weten te groeperen, uitstraling, aanhang en ervaring op te bouwen. Dat is het achterliggende doel van nazi-marsen zoals die van de NVU - hoe potsierlijk en operette-achtig hun vertoningen er ook uitzien, en hoe weinig velen onder de NVU-meelopors zich ook bewust mogen zijn van doel en dynamiek van de beweging waarvan ze een, vaak onnadenkend, onderdeel van zijn. Om deze dynamiek in de kiem te smoren is tegenactie, militant en massaal en in alle openheid - wezenlijk. Mòcht dan de economische crisis dieper worden, mòchten ondernemers en Wildersiaanse politicie via straatterreur rechts-autoritaire oplossingen zoeken voor hun problemen - laten we er dan voor gezorgd hebben dat er geen nazi-beweging van enig formaat klaarstaat om hen te helpen die rechts-autoritaire oplossingen ook door te drukken.
Daarom dienen we alert te zijn, ook nu nazi-groepjes nog niet heel veel voorstellen. Rond de NVU-mars in Oss deed AFA volgens Nieuws.nl de uitspraak: "we verwachten niet dat de aanhang van de NVU verder groeit". Dat was reden voor AFA om de NVU destijd niet teveel aandacht e schenken, en kennelijk ook om toen geen tegenactie te organiseren. Maar het gaat niet om de NVU op zichzelf, maar om het effect dat elke openlijke nazi-actie op het hele politieke krachtenveld heeft. Dat is het argument tegen degenen die zeggen (zoals ik ook wel eens deed en doe): waarom de straat op tegen zo'n zwakke vertoning?
Dat het ledental van de NVU niet groeit, vond ik destijds geen goede reden om in Oss af te zien van een tegendemonstratie. En daarom is de gammele conditie van de NVU dat nu evenmin. Als de NVU er matig voorstaat, is dat fijn. Maar voortdurende druk moet bijdragen dat hun conditie verder verslechtert, en dat andere geestverwante clubs geen ruimte winnen ook. Ik ben blij dat de AFA rond de NVU-mars op 14 juli een andere conclusie getrokken heeft dan destijds rond de NVU-optocht in Oss.
Maar wat principieel nodig is - tegenacties tegen nazi-uitingen - is praktisch helaas niet altijd mogelijk. De organisaties en netwerken die bereid en in staat zijn om tegendemonstraties van de grond te krijgen, zijn gering van omvang en niet indrukwekkend wat slagkracht betreft. Het is geen doen om met steeds dezelfde vijftig tot tweehonderd actievoerders het hele land rond te reizen om demonstraties te houden die meer dan eens met harde politiehand gedwarsboomd worden ook.
Bovendien zijn mensen die tegen nazi's actie willen voeren, heel vaak ook tegenstanders van oorlogen, voorvechters van solidariteit van arbeiders tegen ondernemers, kortom: links. Dat betekent dat we keer op keer moeten kiezen, in welke activiteit en onderwerpen we tijd steken.
Zo was er op 22 maart 2003 een actie gepland tegen een door nazi's gekraakte kazerne in Eindhoven. Maar, nadat die aankondiging verspreid was, begon de VS haar aanvalsoorlog tegen Irak. Voor de eerste zaterdag na dat uitbreken zetten activisten een grote demonstratie daartegen op poten. Die zaterdag was echter 22 maart, de dag van de geplande actie in Eindhoven. Terecht besloten antifascisten om hun actie in Eindhoven af te blazen. "Met het uitbreken van de oorlog in Irak willen de meeste mensen hun prioriteit bij de anti oorlogs strijd leggen. Voor alle mensen die het moelijk vonden te kiezen; je bent uit je lijden verlost ", aldus het AFA-bericht op Indymedia destijds.
Ik vond en vind dat erg verstandig van AFA. Niet alleen omdat er anders op de actie in Eindhoven - op zichzelf belangrijk genoeg! - wel eens erg weinig mensen afgekomen zou zijn. Maar ook omdat grootschalig en veelkleurig tegen oorlog demonstreren, mensen vanuit allerlei achtergronden, zwart en wit, gematigd en radicaal, bijeenbrengt in solidariteit. dat doorbreekt de afstand, ook die tussen bevolkingsgroepen - precies het omgekeerde dat fascisten met hun racistische haatpraat beogen. Anders gezegd: deze vredesbetoging droeg wezenlijk bij aan antiracisme en antifascisme, ook al was dat niet het expliciete doel ervan. Keuzes als deze - wanneer wel, en wanneer niet tegen nazi's demonstreren, en zo ja in welke vorm? - zijn steeds weer nodig.
Daarbij gelden een paar criteria. Om te beginnen is er de factor 'aantallen'. Een tegendemonstratie heeft impact als het lukt om substantieel meer mensen op de been te krijgen dan de nazi's. NVU-marsen brengen 60 tot 100 mensen op de been. Het aantal antifascisten moet daarvan een veelvoud bedragen. Dat is een eis die we aan onszelf moeten stellen, een inzet waar we ons hard voor moeten maken. Als we van te voren weten dat dit er niet inzit, dan kan het verdedigbaar zijn om een keer over te slaan - mits we de gespaarde tijd benutten om sterkere en bredere beweging op te bouwen zodat we de volgende keer wèl de kracht hebben.
Daarbij komt de factor 'tijd' in het spel. Als we vandaag horen dat overmorgen de nazi's ergens gaan marcheren, dan is de tijd om grotere aantallen mensen niet alleen te bereiken, maar ook te bewegen dat ze deel moeten nemen aan een tegenactie, simpelweg te kort - tenzij de netwerken om zulke mensen te bereiken erg wijd vertakt zijn, maar dat zijn ze niet. Haastklussen en paniekvoetbal met te weinig mensen helpt de antifascistische strijd niet verder. In zo n geval moeten we misschien - knarsetandend en schuimbekkend, maar goed - volstaan met een scherp persbericht in de media, waarin schande van de nazi-activiteit wordt gesproken en mensen wordt opgeroepen zich voor een volgende gelegenheid te organiseren en op scherp te staan.
Maar veel belangrijker dan dit soort praktische afwegingen, is een politieke afweging. Het fascisme bedreigt niet alleen de AFA, de Internationale Socialisten (IS) en andere clubs die zich georganiseerd met antiracisme en antifascisme bezighouden. Het fascisme bedreigt de hele arbeidersbeweging, radicaal en gematigd. Als nazi's de macht zouden grijpen, dan belanden Wouter Bos en partijgenoten, Jan Marijnissen en Agnes Kant, Femke Halsema, de mensen van de IS en van de AFA, allemaal in hetzelfde soort kamp - net zoals communisten en sociaaldemocraten in de jaren dertig in dezelfde kampen gesmeten werden door de nazi's, en met dezelfde rode driehoek op als merkteken van de politieke gevangenen. Vanuit dat inzicht - we staan tegenover dezelfde vijand - dienen we dan ook samenwerking met de breedst mogelijke beweging te zoeken zonder dat daarmee de onderlinge, vaak fundamentele meningsverschillen verdwenen zijn of genegeerd hoeven te worden. Maar: alles op zijn tijd!
Het fascisme bedreigt de democratische rechten en vrijheiden waar heel links voor vecht en waar heel links belang bij heeft. Het fascisme bedreigt migranten in hun veiligheid en bestaan. het fascisme bedreigt alles wat uit het hetero-gezinskeurslijf wil breken: homo's en lesbo's en hun organisaties lopen gevaar. Het fascisme jaagt vrouwen terug naar het aanrecht en ziet ze als weinig meer dan als broedmachines om meer stoere soldaten en werkers voor het vaderland voort te brengen. Anders gezegd: het fascisme is de vijand van vrijwel iedereen, op een hand vol topondernemers, militairen en politici na (als die dan nog van de 'juiste' etnische herkomst en huidskleur zijn ook).
Dat betekent dat antifascisten in hun acties potentieel op het draagvlak van de overgrote meerderheid van mensen kunnen leunen. En dàt betekent weer dat antifascisten in hun mobilisatie tegen bijvoorbeeld de NVU, alles op alles moeten zetten om niet alleen veel mensen op de meen moeten brengen, maar vooral ook mensen uit allerlei groepen. Daarmee doorbreken we het beeld dat we keer op keer zien: extreem rechts en extreem links, allebei in grimmig uniform, gaan tegen elkaar de straat op, en de politie hield de vechterbazen uiteen. Dat beeld is sowieso unfair: door de beide groepen op één lijn te zetten, dragen media die deze beeldvorming hanteren bij aan de normalisering van het fascisme, en aan de criminalisering van de mensen die daartegen vechten. Maar zolang aan de antifascistische kant voornamelijk mensen in de standaard autonome donkere kledij staan, is het voor media wel erg makkelijk om dit misleidende beeld te laten zien.
Dit is geen pleidooi aan mensen met autonome inslag om hun outfit voor de gelegenheid te veranderen; ieder moet komen zoals zij of hij wil, en ik vind het er wel cool uitzien ook... Maar het is vooral een pleidooi om juist ook mensen met een heel andere levensstijl, uitstraling, muziekvoorkeur en kledij in de beweging te betrekken, zodat de drempel voor allerlei mensen zo laag mogelijk wordt.
Ook daarom moeten mensen die bij de mobilisatie voor antifascistische betogingen betrokken zijn, alles op alles zetten om bredere, gevarieerder, groepen mensen de straat op te helpen gaan. Volgende week hoop ik niet alleen vele honderden mensen om me heen te zien op de demonstratie. Ik hoop vooral dat er, behalve de zeer welkome en broodnodige mensen met zwarte jas, capuchon en sjaal, ook mensen zijn in spijkerbroek, spijkerjasje en vakbondspetje op; mensen in hun alledaagse kledij met de rode tomaat van de SP opgespeld; mensen die voorverzameld hebben op het COC, de roze driehoek op en de regenboogvlag mee; en vooral ook mensen uit het Turkse en Marokkaanse koffiehuis, al dan niet in traditionele kledij, baarden, hoofddoeken; en ga zo maar door.
Als de actie komende zaterdag trouwens vrijwel uitsluitend uit witte antifascisten bestaat, dan is de actie vrijwel mislukt. Daarop dienen we onszelf en elkaar minimaal af te rekenen: als de groep die het meest direct door nazi-dreiging aangevallen wordt, thuisblijft op een antinazi-actie, dan doen we als antifascisten iets verkeerd.
Niet alleen laten we, als we veelvormig en veelkleurig aanwezig zijn, zien dat we er staan als zichtbaar deel van een meerderheidsafkeer van fascisme. We maken het de autoriteiten ook veel moeilijker om hard op te treden, zoals ze juist bij antifascistische acties keer op keer, en steeds grover doen. De politie zal veel makkelijker een betrekkelijk kleine groep in alternatieve radicale outfit uiteendrijven in in de cel gooien, dan een veel grotere groep die eruitziet als doorsnee van de bevolking. En als ze dat laatste toch doen, dan zal de politieke en publicitaire tegenwind die politie en justitie daardoor over zich afroepen, veel steviger zijn. Dat die onderdrukking een serieus risico vormt, valt te leren uit een beklemmend maar daarom ook nuttig AFA-verslag van politieoptreden op 5 juni 2005 tegen antifascisten die tegen, jawel, de NVU betoogden in, jawel, Den Haag hartelijk (bedankt aan de kameraad en goede vriend die me dit onlangs onder ogen bracht:-) ). Hoe groter en vooral ook hoe breder ons protest, hoe moeilijker te onderdrukken en te isoleren van de rest van de bevolking.
Een volgend punt dat we ons ook moeten afvragen: (hoe) draagt een eventuele tegenactie bij aan de verdere versterking van linkse krachten die de strijd tegen fascisme na de actie zelf door kunnen zetten? Ook hier is openlijk mobiliseren, in allerlei verschillende groeperingen en milieus, belangrijk.
Daarbij moeten betrokken groeperingen ook de ruimte hebben om hun verschillende gezichtspunten naar voren te brengen, eigen leuzen te laten zien en horen, materiaal te verspreiden en te verkopen. Geen eenheidsworst maar eenheid in verscheidenheid, waarbinnen verschillende ideeën naar voren gebracht worden en aan de praktijk getoetst. Als de diverse deelnemende groepen sterker uit zo 'n actie komen dan ze erin gingen, dan is hunslagkracht op bij volgende acties bij te dragen ook weer groter. Bewegingen als geheel hebben van sterkere deelnemende organisaties uiteindelijk profijt.
Kijken we, met dit alles in het achterhoofd, naar de veertiende juli. Tijd voor een tegenactie was er ruimschoots en is er nog steeds. Meer dan twee weken tevoren stond de AFA-oproep op internet, en nu staat die prominent op Indymedia. Dat gaf en geeft op zichzelf mogelijkheden om flinke groepen mensen naar Den Haag te krijgen. Die tijd was er destijds rond 'Oss' trouwens ook: tussen de aankondiging op Indymedia en de NVU-mars zat ruim een week Ook dat maakte de keus om die mars niet voor een tegenactie aan te grijpen, geen goede beslissing. Zie over Oss trouwens ook mijn artikelen destijds, "Dag van schande in Oss (deel 1)" en ook "Dag van schande in Oss (deel 2)"
Veel tekenen dat de mobilisatie voor 14 juli buiten de gebruikelijke actiecircuits, kraak- en infocentra op gang komt, zie ik echter nog niet. Een enkele website hier en daar, wat opmerkingen op Indymedia, dan heb je het ongeveer gehad. Er is een poster. Die verdient grootschalige verspreiding. Maar we zullen de zes dagen die we nog hebben, goed moeten benutten om werkelijk in de buurt te komen van de benodigde uitstraling en kracht zoals ik die hierboven uiteen zet. De klok tikt ondertussen wel verder.
Daarbij is nog een element absoluut wezenlijk: plaatselijk draagvlak, plaatselijke deelname. Het georganiseerde antifascisme is nog veel te veel een zaak van handjesvol actievoerders die vanuit steden waar links activisme wat sterker is bereid zijn het hele land door te reizen om tegen nazi's te betogen. Maar juist als er vanuit de plaats zelf waar nazi s aan het wandelen slaan, mensen opduiken om hun afkeer en woede daarover te uiten, is de impact van antifascistisch protest veel groter.
Eén plaatsnaam is wat dat betreft symbolisch geworden: Doetinchem! Daar hield de NVU op 24 februari een mars. Het Comité Stop Extreem Rechts wilde een tegenbetoging houden, maar dat verbood de rechter. Maar dat weerhield veel mensen niet om actie te voeren tegen de nazi's. Die moesten wachten met hun optocht : "De demonstratie (opm. rooieravotr: de NVU-mars dus) (...) werd anderhalf uur uitgesteld vanwege de aanwezigheid van zeker 150 tegendemonstraten." Dat was meer dan de 110 mensen die de NVU volgens de politie had meegebracht. En waar de NVU haar mensen van heinde en verre bijeenhaalde, daar gold dat niet voor de tegendemonstranten. "Het is niet bekend of de tegendemonstranten tot een bepaalde groepering behoorden, maar het lijkt te gaan om lokale jongeren." De politie arresteerde veel van deze dappere actievoerders, aldus het verslag in De Volkskrant waaruit ik ook citeerde. Maar dat deed aan hun impact niets af, en evenmin aan de inspiratie die zij anderen weer bieden.
Als het mogelijk is dat in een provincieplaats als Doetinchem 150 jongeren uit die plaats en de omgeving tegen nazi s de straat op gaan, dan moet dit ook mogelijk zijn in het veel grotere Den Haag. Taak voor antifascisten is om, uit alle macht, te kijken waar zulke jongeren - en ouderen - te vinden zijn, en om deze mensen een hoofdrol toe te kennen in de actie van komende zaterdag. Daar ligt een enorme krachtbron van antifascistische strijd! Zoiets als wat in Doetinchem gebeurde moet geen toevalstreffer zijn, maar kan beter dienen als inspiratie voor een vernieuwde, op bredere groepen gerichte aanpak van antifascisme, met plaatselijke handen en voeten en hoofden en harten.
vrijdag 6 juli 2007
Vermist: het NOS Journaal
Zeg, weet iemand waar het NOS Journaal is gebleven? Ik zet geregeld om 20.00 uur mijn TV aan, zie daar dan wel een programma dat 'NOS Journaal' genoemd wordt, maar een nieuwsprogramma is het toch niet. Infotainment, lifestyle, een vleugje actualiteitenrubriek op de betere momenten, afgewisseld door hooguit een paar nieuwsberichten, dan heb je het gehad.
Zo ook weer vanavond. Het 'Journaal' opende met een vlootschouw in Zeeland, ter herdenking van de geboortdag van de zeventiende eeuwse Michiel de Ruyter. Jammer van het winderige weer waardoor de horeca inkomsten misliep en niet alle delen van het militaire spektakel door konden gaan, zo was de toonzetting. Dat al dat wapentuig bedoeld is om oorlog mee te voeren, werd nogal aan het zich onttrokken, de enige militaire verrichting die genoemd werd, was de slag bij Chatham tegen de Engelse vloot, in die zeventiende eeuw dus. "Helden mogen weer", kraaide Philp Freriks vrolijk tijdens deze reportage van het Staatspropagandaministerie.
Hierna een verslag van het proces tegen Henk van D., veroordeeld wegens verkrachting en moord van het meisje Suzanne. Dat was inderdaad nieuws, en daarmee tamelijk uitzonderlijk in de uitzending. Voor de hierop volgende reportage over een eiland waarop grootschalig windenergie geproduceerd ging worden, geldt dat iets minder. Het verslag hierover werd gecombineerd met berichtgeving over de mogelijke bouw van vijf kolencentrales. Misschien meer iets voor een actualiteitenrubriek, maar op zich geen onzinnige berichtgeving.
Daarna kwam Londen aan de beurt, en werd een absurd hoog lifestyle/infotainment-niveau bereikt. In de Britse hoofdstad vinden komend weekend niet alleen Wimbledon-wedstrijden en het Live Earth-klimaatconcert, maar ook de start van de Tour de France. En dat allemaal onder stevige terreurdreiging, exact twee jaar na de aanslagen van 2005. Die onverstoorbare Britten toch. Fraaier werd het, toen de reportage afgerond werd met berichtgeving over het toenemend fietsgebruik in Londen, gevolgd door speculaties of een Brit ooit Tourwinnaar zou kunnen worden. "Lekker belangrijk", zouden de Heideroosjes er wellicht over kunnen zingen, als ze een nieuw couplet nodig hebben voor het lied dat zo heet.
Het was tijd voor de korte berichten. Een dode schoonmaker gevonden in een basisschool in Enschede. Een verbod op slokhalsoperaties in 12 ziekenhuizen waar het aan passende ervaring in die operaties ontbrak. Een poging tot oplichting van de ouders van het ontvoerde meisje Madeleine. Invallen in ziekenhuizen in Australië, op zoek naar terroristische artsen in verband met de terreurpaniek vorige week in Londen en Glasgow. We zijn weer helemaal bijgepraat als dat alles tot je genomen hebt, nietwaar?
Het werd weer tijd voor infotainment. Een vrij lange reportage over de Xbox 360, de nieuwe spelcomputer van Microsoft. Dat ding schijnt om de haverklap[ tuk te gaan, zoals inmiddels het bedrijf zelf ook erkent. Sinds wanneer is het nieuws dat Microsoft troep maakt? En is dit niet eerder een onderwerp voor Kassa of Radar?
Het laatste onderwerp vóór het weer was tegelijk het minst onzinnige, een volgorde die de prioriteiten van een verregaand verziek NOS Journaal wel mooi symboliseert. Het ging over het klimaat, naar aanleiding van de Live Earth concerten morgen. We kregen keurig uitgelegd dat het weer, hoe van slag ook, niet hetzelfde was als het klimaat. het eerste is korte termijn, het tweede lange termijn. We kregen ook berichtgeving van noodweer in de VS: hitte en droogte in het ene deel, overstromingen elders. Ook andere landen hadden wateroverlast. Ten slotte in dit onderdeel nog het nieuws dat het kabinet 50 miljoen euro uittrekt om gevolgen van klimaatverandering en maatregelen ertegen te onderzoeken.
Dom was wel de opmerking dat het met dat klimaat allemaal misschien nog mee zou kunnen vallen als mensen morgen door de concerten zouden worden wakker geschud. Alsof er nog veel mensen zijn die nooit van klimaatrsverandering gehoord hebben, en alsof die door een mega-concert wakker zuillen worden. Al met al was dit geen slecht onderdeel; met enige nadere uitwerking zou je er een flink stuk actualiteitenrubriek mee kunnen vullen. Echt scherp nieuws was het echter net zo min als het overgrote deel van het zo verkeerd genoemde NOS-'Journaal'.
Na het weer kregen we nóg een herdenking, als toegift: het Kalashnikov-machinegeweer is jarig, en dat werd in een museum in Moskou herdacht Weer zo'n non-item. Philips Freriks noemde het wapen "de kameraad van elke guerrilla-strijder en van elke revolutionair." Ik krijg bijna de neiging om meteen zo'n ding te bestellen en samen met enkele kameraden van vlees en bloed eens een bezoek te brengen aan degenen die zo'n als nieuws verpakte wanprestatie leveren. Ik zal me nog even bedwingen.
Na zo'n soort 'Journaal'-uitzending bedenk ik me ook vaak: wat zou er nu allemaal gebeurd is dat we van de NOS blijkbaar niet mogen weten, wat aan het zicht onttrokken moet worden via berichten over spelcomputers, verjaarde zeehelden en Britse tourwinnaars in de verre toekomst? Ik doe een paar suggesties van ten onrechte niet vermeld nieuws:
*Het Pakistaanse presidentiële vliegtuig is beschoten, met president Musharaff erin. Het lijkt op een aanslag, al staat dat nog niet vast. Dit vindt plaats tegen de achtergrond van grote spanning in het land, met een bloedige confrontatie die nog niet is afgelopen tussen veiligheidstroepen enerzijds, en gewapende activisten in en om de Rode Moskee in Islamabad anderzijds. Niet alleen Aljazeera, waar ik de berichten zag, maar ook de BBC heeft berichtgeving hierover prominent op hun website. Wat in Pakistan - een kermacht, verscheurd door conflicten en vlakbij oorlogsgebied Afghanistan, lijkt me niet helemaal onbelangrijk.
* In dat oorlogsland Afghanistan doden NAVO-troepen 33 Talibanstrijders, aldus een bericht op de Volkskrant-site. ook zijn er weer drie NAVO-militairen gedood. Intussen meldt de Los Angeles Times dat diverse onderzoeken, waronder één van de VN, laten zien dat aanvallen van VS en NAVO meer burgerslachtoffers eisen dan aanvallen door de Taliban (natuurlijk 'per ongeluk', zoals dit bericht bij monde van een NAVO-woordvoerder laat blijken, maar toch). Ook geen irrelevant nieuws voor de betrokken kijker die zich een mening wil vormen over de Nederlandse oorlogsdeelname via de missie in Uruzgan. Maar blijkbaar niet relevant genoeg voor het Staatsministerie van Propaganda en Afleiding dat de inhoud van het 'Nieuws' blijkbaar bepaalt.
Zo ook weer vanavond. Het 'Journaal' opende met een vlootschouw in Zeeland, ter herdenking van de geboortdag van de zeventiende eeuwse Michiel de Ruyter. Jammer van het winderige weer waardoor de horeca inkomsten misliep en niet alle delen van het militaire spektakel door konden gaan, zo was de toonzetting. Dat al dat wapentuig bedoeld is om oorlog mee te voeren, werd nogal aan het zich onttrokken, de enige militaire verrichting die genoemd werd, was de slag bij Chatham tegen de Engelse vloot, in die zeventiende eeuw dus. "Helden mogen weer", kraaide Philp Freriks vrolijk tijdens deze reportage van het Staatspropagandaministerie.
Hierna een verslag van het proces tegen Henk van D., veroordeeld wegens verkrachting en moord van het meisje Suzanne. Dat was inderdaad nieuws, en daarmee tamelijk uitzonderlijk in de uitzending. Voor de hierop volgende reportage over een eiland waarop grootschalig windenergie geproduceerd ging worden, geldt dat iets minder. Het verslag hierover werd gecombineerd met berichtgeving over de mogelijke bouw van vijf kolencentrales. Misschien meer iets voor een actualiteitenrubriek, maar op zich geen onzinnige berichtgeving.
Daarna kwam Londen aan de beurt, en werd een absurd hoog lifestyle/infotainment-niveau bereikt. In de Britse hoofdstad vinden komend weekend niet alleen Wimbledon-wedstrijden en het Live Earth-klimaatconcert, maar ook de start van de Tour de France. En dat allemaal onder stevige terreurdreiging, exact twee jaar na de aanslagen van 2005. Die onverstoorbare Britten toch. Fraaier werd het, toen de reportage afgerond werd met berichtgeving over het toenemend fietsgebruik in Londen, gevolgd door speculaties of een Brit ooit Tourwinnaar zou kunnen worden. "Lekker belangrijk", zouden de Heideroosjes er wellicht over kunnen zingen, als ze een nieuw couplet nodig hebben voor het lied dat zo heet.
Het was tijd voor de korte berichten. Een dode schoonmaker gevonden in een basisschool in Enschede. Een verbod op slokhalsoperaties in 12 ziekenhuizen waar het aan passende ervaring in die operaties ontbrak. Een poging tot oplichting van de ouders van het ontvoerde meisje Madeleine. Invallen in ziekenhuizen in Australië, op zoek naar terroristische artsen in verband met de terreurpaniek vorige week in Londen en Glasgow. We zijn weer helemaal bijgepraat als dat alles tot je genomen hebt, nietwaar?
Het werd weer tijd voor infotainment. Een vrij lange reportage over de Xbox 360, de nieuwe spelcomputer van Microsoft. Dat ding schijnt om de haverklap[ tuk te gaan, zoals inmiddels het bedrijf zelf ook erkent. Sinds wanneer is het nieuws dat Microsoft troep maakt? En is dit niet eerder een onderwerp voor Kassa of Radar?
Het laatste onderwerp vóór het weer was tegelijk het minst onzinnige, een volgorde die de prioriteiten van een verregaand verziek NOS Journaal wel mooi symboliseert. Het ging over het klimaat, naar aanleiding van de Live Earth concerten morgen. We kregen keurig uitgelegd dat het weer, hoe van slag ook, niet hetzelfde was als het klimaat. het eerste is korte termijn, het tweede lange termijn. We kregen ook berichtgeving van noodweer in de VS: hitte en droogte in het ene deel, overstromingen elders. Ook andere landen hadden wateroverlast. Ten slotte in dit onderdeel nog het nieuws dat het kabinet 50 miljoen euro uittrekt om gevolgen van klimaatverandering en maatregelen ertegen te onderzoeken.
Dom was wel de opmerking dat het met dat klimaat allemaal misschien nog mee zou kunnen vallen als mensen morgen door de concerten zouden worden wakker geschud. Alsof er nog veel mensen zijn die nooit van klimaatrsverandering gehoord hebben, en alsof die door een mega-concert wakker zuillen worden. Al met al was dit geen slecht onderdeel; met enige nadere uitwerking zou je er een flink stuk actualiteitenrubriek mee kunnen vullen. Echt scherp nieuws was het echter net zo min als het overgrote deel van het zo verkeerd genoemde NOS-'Journaal'.
Na het weer kregen we nóg een herdenking, als toegift: het Kalashnikov-machinegeweer is jarig, en dat werd in een museum in Moskou herdacht Weer zo'n non-item. Philips Freriks noemde het wapen "de kameraad van elke guerrilla-strijder en van elke revolutionair." Ik krijg bijna de neiging om meteen zo'n ding te bestellen en samen met enkele kameraden van vlees en bloed eens een bezoek te brengen aan degenen die zo'n als nieuws verpakte wanprestatie leveren. Ik zal me nog even bedwingen.
Na zo'n soort 'Journaal'-uitzending bedenk ik me ook vaak: wat zou er nu allemaal gebeurd is dat we van de NOS blijkbaar niet mogen weten, wat aan het zicht onttrokken moet worden via berichten over spelcomputers, verjaarde zeehelden en Britse tourwinnaars in de verre toekomst? Ik doe een paar suggesties van ten onrechte niet vermeld nieuws:
*Het Pakistaanse presidentiële vliegtuig is beschoten, met president Musharaff erin. Het lijkt op een aanslag, al staat dat nog niet vast. Dit vindt plaats tegen de achtergrond van grote spanning in het land, met een bloedige confrontatie die nog niet is afgelopen tussen veiligheidstroepen enerzijds, en gewapende activisten in en om de Rode Moskee in Islamabad anderzijds. Niet alleen Aljazeera, waar ik de berichten zag, maar ook de BBC heeft berichtgeving hierover prominent op hun website. Wat in Pakistan - een kermacht, verscheurd door conflicten en vlakbij oorlogsgebied Afghanistan, lijkt me niet helemaal onbelangrijk.
* In dat oorlogsland Afghanistan doden NAVO-troepen 33 Talibanstrijders, aldus een bericht op de Volkskrant-site. ook zijn er weer drie NAVO-militairen gedood. Intussen meldt de Los Angeles Times dat diverse onderzoeken, waronder één van de VN, laten zien dat aanvallen van VS en NAVO meer burgerslachtoffers eisen dan aanvallen door de Taliban (natuurlijk 'per ongeluk', zoals dit bericht bij monde van een NAVO-woordvoerder laat blijken, maar toch). Ook geen irrelevant nieuws voor de betrokken kijker die zich een mening wil vormen over de Nederlandse oorlogsdeelname via de missie in Uruzgan. Maar blijkbaar niet relevant genoeg voor het Staatsministerie van Propaganda en Afleiding dat de inhoud van het 'Nieuws' blijkbaar bepaalt.
Een liedje en een filmpje
Vakantietijd voor velen! Dus eventjes, voor de aardigheid, een liedje en een filmpje.
Eerst het liedje: "This Land Is Your Land", van Woody Guthrie, radicale folkzanger ui de jaren 30 en 40, grootvader van de singer/ songwriters van de jaren zestig en later. Dit, op zichzelf erg bekende, lied wordt nogal eens aangezien voor een liedje vol Amerikaanse vaderlandsliefde:
Maar van die chauvinbistische uitstrealing blijft niet veel over als je sommige van de coupletten ziet:
En het volgende, mijn favoriete couplet:
Inderdaad, de wereld is niet te koop, wat betreft Woody Guthrie. Hij was niet voor niets communist. Op YouTube een versie van het lied, gezonden door Tom Morello (voorhee en sinds kort weer in de band Rage Against the Machine), samen met de punkband Anti Flag. Het dak mag eraf, mensen. De twee opruiende coupletten vind je in derde commentaartje eronder. Waarom we aan het eind van de opname "Let It Be"van The Beatles op de achtergrond horen, is me een raadsel (gevonden via Counterpunch). Een bezoek aan de officiële website over Woody Guthrie zelf is trouwens ook de moeite waard.
Zo, uitgeluisterd? Oordopjes weer uitgedaan? Dan hebben we nu een filmpje, over Apple in het Bush zogezegd. Ik verklap verder niets, gewoon rustig kijken - tot het eind (ook als de aandacht halverwege even verslapt, zoals mij overkwam), want het venijn zit zoals vaker in de staart. Dank, goede vriend Jermain, voor de tip.
Eerst het liedje: "This Land Is Your Land", van Woody Guthrie, radicale folkzanger ui de jaren 30 en 40, grootvader van de singer/ songwriters van de jaren zestig en later. Dit, op zichzelf erg bekende, lied wordt nogal eens aangezien voor een liedje vol Amerikaanse vaderlandsliefde:
This Land is your land, this land is my land,
From California to the New York Island,
This land is your land, this land is my land
This land was made for you and me
Maar van die chauvinbistische uitstrealing blijft niet veel over als je sommige van de coupletten ziet:
In the squares of the cities, In the shadow of the steeple
By the relief office, I'd seen my people
As they stood hungry, I stood there asking
Is this land made for you and me?
En het volgende, mijn favoriete couplet:
As I went walking, I saw a sign there
And on that sign it said 'Private Property'
But on the other saide, it didn't say nothin'
That side was made for me and you
Inderdaad, de wereld is niet te koop, wat betreft Woody Guthrie. Hij was niet voor niets communist. Op YouTube een versie van het lied, gezonden door Tom Morello (voorhee en sinds kort weer in de band Rage Against the Machine), samen met de punkband Anti Flag. Het dak mag eraf, mensen. De twee opruiende coupletten vind je in derde commentaartje eronder. Waarom we aan het eind van de opname "Let It Be"van The Beatles op de achtergrond horen, is me een raadsel (gevonden via Counterpunch). Een bezoek aan de officiële website over Woody Guthrie zelf is trouwens ook de moeite waard.
Zo, uitgeluisterd? Oordopjes weer uitgedaan? Dan hebben we nu een filmpje, over Apple in het Bush zogezegd. Ik verklap verder niets, gewoon rustig kijken - tot het eind (ook als de aandacht halverwege even verslapt, zoals mij overkwam), want het venijn zit zoals vaker in de staart. Dank, goede vriend Jermain, voor de tip.
woensdag 4 juli 2007
Redt Amerika en ons allen van de VS!
Vandaag vieren veel Amerikanen Onafhankelijkheidsdag. Het zou langzamerhand beter een nationale rouwdag dan een feestdag kunnen heten. De Onafhankelijkheidsverklaring, dat document waarmee Amerikaanse revolutionairen hun onafhankelijkheidsstrijd tegen het Britse gezag onderbouwden, wordt dag in dag uit grover met de voeten getreden. Hetzelfde geldt voor de 'Bill of Rights', de grondrechten die als aanhangsel bij de Amerikaanse grondwet zijn gevoegd en daarmee grondwettelijke status hebben.
Twee jaar geleden, in "Naar aanleiding van Onafhankelijkheidsdag, USA", op mijn eerdere weblogplek, ging ik uitvoerig in op de betekenis van de Onafhankelijheidsverklaring en de context waarin de verklaring het daglicht zag. Dat hoef ik hier dus niet uitvoerig te herhalen. Maar het belang van het document verdient hernieuwd beklemtoond te worden, keer op keer op keer. Het gaat hier, met alle dubieuze koloniale vooroordelen die de tekst ontsieren, om niet minder dan een samenhangend argument voor het recht op revolutie tegen onderdrukkend en ondemocratisch gezag.
Daarmee is de Onafhankelijkheidsverklaring steeds minder de grondslag van de Amerikaanse republiek - waarin verwrongen democratische beginselen gehanteerd werden om een zeer succesvolle kapitalistische staat van rechtvaardiging te voorzien - en steeds meer een wapen in handen van diegenen die deze republiek, wegens het steeds tyrannieker karakter ervan, revolutionair zouden willen vervangen door ween werkelijke democratie.
Want dat laatste is nodig, willen vrijheid en gerechtigheid enige kans maken. De Verenigde Staten zijn immers het land waarin folteren inmiddels legaal geworden is en dat mensen ontvoert om ze in verafgelegen foltercentra vast te houden. Het is het land waarvan de vice-president beweert dat hij boven de wet staat.
Het is het land dat zichzelf het recht toegemeten heeft om mensen op te pakken, op te sluiten, jaren vast te houden, hetzij zonder proces, hetzij met een proces waar ieder recht van verdachten op een behoorlijke verdediging tot een aanfluiting is gemaakt. En het is het land dat zichzelf het recht heeft toegekend om waar dan ook oorlogen te beginnen, op grond van een onbewezen gevaar, enkel en alleen omdat de leiders van dat land beweren dat zulk een gevaar bestaat. Binnenlandse onderdrukking en overzeese agressie, gecombineerd met de immense militaire macht van de VS - die combinatie maken de VS tot de gevaarlijkste mogendheid ter wereld, tot de schurkenstaat bij uitstek, compleet met massavernietigingswapens en steun aan internationaal terrorisme op immense schaal.
Dat rechtvaardigt, zowel bij bewoners van de VS als bij de rest van de wereldbevolking ene houding die zegt: déze Verenigde Staten dient zo snel mogelijk tot een einde te worden gebracht, haar regeerders verdreven, en de machtsstructuur zodanig omgevormd dat zowel de democratische idealen uit 4 juli 1776 worden verwezenlijkt, als de dreiging die de VS voor de rest van de wereld vormt, wordt opgeheven. Tegen de onafgebroken interventies vanuit Washington zetten we onze eigen humanitaire interventie van democratische bemoeienis die geen grenzen erkent. Tegen de opgedrongen regime change vanuit Washington zetten wij de revolutionaire veranderingen die aardbewoners samen - Amerikaans en on-Amerikaans, maar zeker niet anti-Amerikaans - door dienen te voeren.
Hoe maken we dat concreet? Wat kunnen wereldbewoners doen om hieraan bij te dragen - afgezien van het broodnodige opbouwen van protest en verzet tegen bijvoorbeeld de oorlogen die de VS in Irak en Afghanistan voert, met ook Nederlandse medeplichtigheid? Dat protest en verzet dienen we verder te versterken. Maar er zijn vast meer mogelijkheden van actie die tot de verbeelding spreken van grote aantallen mensen, acties ook die opvallen en het punt van de onaanvaarbaarheid van de Amerikaanse agressieve oppermacht prikkelend duidelijk maken.
Zo zijn er komend jaar weer presidentsverkiezingen. Rechts zal daarin tegenover rechts komen te staan. De ene oorlogspartij zal de andere met modder bestoken. De partij van het Grote Geld zal haar Democratische en Republikeinse vleugels laten fladderen in een campagne die niet veel meer zal zijn dan een schijngevecht.
Maar het zou een grote fout zijn als linkse mensen ernaar zouden kijken, cynisch het hoofd over zouden schudden en het daar verder bij zouden laten. De verkiezingen in de Verenigde Staten selecteren de bekleder van het machtigste ambt ter wereld. De uitslag van die race gaat de hele wereld aan, en de hele wereld heeft dan ook het volste recht om zich ermee te bemoeien.
Een belangrijke taak daarin is: stelselmatig pleiten voor een gezamenlijke kandidaat van links, los van Republikeinen EN Democraten. Zolang links zich laat binden aan de Democratische partij - die vriendelijk bedankt voor die steun, om vervolgens te doen wat hun oorlogvoerende geldschieters eisen - zit links gevangen, en verandert er op dat vlak niets. Verzet tegen de machthebbers betekent: werken aan onafhankelijk links.
Zelfstandige verkiezingscampagnes zijn daarvan een onderdeel, ook voor wie - zoals ik - gelooft dat en werkelijk adequate verandering revolutionair, en dus niet in eerste plaats electoraal, van aard is. Zelfstandige linkse verkiezingsdeelname kan elementaire linkse ideeën een breder draagvlak helpen geven, en op die basis breder verzet stimuleren. En dat bredere verzet is hoog nodig om zowel Amerika als de rest van de wereld van haar levensgevaarlijke machthebbers te ontdoen.
Daarom zou ik er erg voor zijn dat organisaties en kopstukken van de diverse linkse beweging samen iets op poten zouden zetten. Ik noem maar iets: je hebt ter linkerzijde in de VS mensen als Noam Chomsky, Cindy Sheehan, Howard Zinn, Rahul Mahajan, Mike Davis, Michael Moore, Amy Goodman en Ralph Nader; redacties van tijdschriften/internetsites als Counterpunch en Z Magazine, Labor Notes en Black Commentator; organisaties als Code Pink/ Women for Peace, maar ook bijvoorbeeld de International Socialist Organisation en niet te vergeten de Green Party...
Stel dat die, en nog veel meer zoals zij, allemaal eens de koppen bij elkaar zouden steken om tot een gezamenlijke verkiezingsinbreng te komen? Een gezamenlijke kandidaat voor president en vicepresident - maar vooral een gezamenlijk e campagne voor een helder eenvoudig programma rond, pakweg, terugtrekking van de troepen uit Irak en Afghanistan; gezondheidszorg verzekerd voor iedereen, gefinancierd uit belastingen; vakbondsrechten, opbouw van sociale zekerheid en strijd tegen discriminatie.
Nee, het zal niet eenvoudig zijn, zoiets. En de inzet moet niet in de eerste plaats korte-termijnsucces zijn. Het gaat erom dat er een strijdbaar maar tegelijkertijd breed en open links opgebouwd wordt, dat begint de terechte weerzin tegen de gevestigde partijen om te zetten in vertrouwen in een links alternatief, op basis van solidariteit, een radicale breuk met de huidige koers en orde, en vertrouwen in eigen kracht. Daar zal de verandering toch van moeten komen waarmee zowel in Amerika als wereldwijd zowel democratische verhoudingen als een einde aan oorlog van af hangen. Juist op 4 juli is aandacht voor zo'n verandering bepaald geen overbodige luxe.
Linkse mensen in de VS zullen hierin een sleutelrol spelen. Maar aandringen op zo'n onafhankelijk links in de VS is naar mijn steeds vastere overtuiging een solidaire taak die linkse mensen juist ook buiten de VS op hun schouders moeten nemen. Met het succes of mislukken van een effectief links verzet in de VS staan of vallen de linkse vooruitzichten voor de hele wereld, en dat gaat ons allemaal aan.
De tweede manier waarop vooral links buiten de VS bij kan dragen is meer symbolisch en luchtiger van aard. Mensen wereldwijd zouden kunnen eisen dat ze aan de Amerikaanse verkiezingen deel konden nemen. Waar de VS wereldwijd de dienst probeert uit te maken, heeft de wereld het volste recht daarover mee te beslissen. Dat is toch democratie in de geest van de Onafhankelijkheidsverklaring?
"Geen belastingheffting zonder het recht op vertegenwoordiging" (no taxation without representation), heette het in de Onafhankelijkheidsstrijd waaruit de VS is ontstaan. Welnu, de hele wereld betaalt belasting - in de vorm van het verduren van interventies wereldwijd, van investeringen ten koste van arbeidsrechten en milieu wereldwijd. De hele wereld heeft dan ook recht op vertegenwoordiging, en de wereldbevolking staat in haar recht als ze wil stemmen in Amerikaanse verkiezingen. Wedden dat er een heel; ander soort president aan zou tereden als het zover zou komen?
Je zou rond dit thema een hoogst inspirerende campagne kunnen opzetten. Ik noem maar iets: als elke Nederlandse provincie nu eens een aanvraag zou doen tot toetreding tot de Verenigde Staten, als nieuwe deelstaat? Alle 12 provincies met twee senatoren en een aantal Afgevaardigden in het Huis afhankelijk van het aantal inwoners? En een aantal mensen in het college dat de Amerikaanse president aanwijst na de verkiezingen, en op basis van de stemuitslag? Dat zijn dus sowieso al 24 senatoren. Dat worden ook SP-ers in de Amerikaanse Senaat, dat lijdt dan geen twijfel...
Laat China dit voorbeeld eens volgen, en India. Wedden dat er niet alleen voor de Republikeinen, maar ook voor de Democratische half-Republikeinen, nauwelijks meer zetels overblijven? En wedden dat een nieuwe wereldpresident (want dat wordt het dan) een hele andere benadering zal hebben dan Bush...?
Twee jaar geleden, in "Naar aanleiding van Onafhankelijkheidsdag, USA", op mijn eerdere weblogplek, ging ik uitvoerig in op de betekenis van de Onafhankelijheidsverklaring en de context waarin de verklaring het daglicht zag. Dat hoef ik hier dus niet uitvoerig te herhalen. Maar het belang van het document verdient hernieuwd beklemtoond te worden, keer op keer op keer. Het gaat hier, met alle dubieuze koloniale vooroordelen die de tekst ontsieren, om niet minder dan een samenhangend argument voor het recht op revolutie tegen onderdrukkend en ondemocratisch gezag.
Daarmee is de Onafhankelijkheidsverklaring steeds minder de grondslag van de Amerikaanse republiek - waarin verwrongen democratische beginselen gehanteerd werden om een zeer succesvolle kapitalistische staat van rechtvaardiging te voorzien - en steeds meer een wapen in handen van diegenen die deze republiek, wegens het steeds tyrannieker karakter ervan, revolutionair zouden willen vervangen door ween werkelijke democratie.
Want dat laatste is nodig, willen vrijheid en gerechtigheid enige kans maken. De Verenigde Staten zijn immers het land waarin folteren inmiddels legaal geworden is en dat mensen ontvoert om ze in verafgelegen foltercentra vast te houden. Het is het land waarvan de vice-president beweert dat hij boven de wet staat.
Het is het land dat zichzelf het recht toegemeten heeft om mensen op te pakken, op te sluiten, jaren vast te houden, hetzij zonder proces, hetzij met een proces waar ieder recht van verdachten op een behoorlijke verdediging tot een aanfluiting is gemaakt. En het is het land dat zichzelf het recht heeft toegekend om waar dan ook oorlogen te beginnen, op grond van een onbewezen gevaar, enkel en alleen omdat de leiders van dat land beweren dat zulk een gevaar bestaat. Binnenlandse onderdrukking en overzeese agressie, gecombineerd met de immense militaire macht van de VS - die combinatie maken de VS tot de gevaarlijkste mogendheid ter wereld, tot de schurkenstaat bij uitstek, compleet met massavernietigingswapens en steun aan internationaal terrorisme op immense schaal.
Dat rechtvaardigt, zowel bij bewoners van de VS als bij de rest van de wereldbevolking ene houding die zegt: déze Verenigde Staten dient zo snel mogelijk tot een einde te worden gebracht, haar regeerders verdreven, en de machtsstructuur zodanig omgevormd dat zowel de democratische idealen uit 4 juli 1776 worden verwezenlijkt, als de dreiging die de VS voor de rest van de wereld vormt, wordt opgeheven. Tegen de onafgebroken interventies vanuit Washington zetten we onze eigen humanitaire interventie van democratische bemoeienis die geen grenzen erkent. Tegen de opgedrongen regime change vanuit Washington zetten wij de revolutionaire veranderingen die aardbewoners samen - Amerikaans en on-Amerikaans, maar zeker niet anti-Amerikaans - door dienen te voeren.
Hoe maken we dat concreet? Wat kunnen wereldbewoners doen om hieraan bij te dragen - afgezien van het broodnodige opbouwen van protest en verzet tegen bijvoorbeeld de oorlogen die de VS in Irak en Afghanistan voert, met ook Nederlandse medeplichtigheid? Dat protest en verzet dienen we verder te versterken. Maar er zijn vast meer mogelijkheden van actie die tot de verbeelding spreken van grote aantallen mensen, acties ook die opvallen en het punt van de onaanvaarbaarheid van de Amerikaanse agressieve oppermacht prikkelend duidelijk maken.
Zo zijn er komend jaar weer presidentsverkiezingen. Rechts zal daarin tegenover rechts komen te staan. De ene oorlogspartij zal de andere met modder bestoken. De partij van het Grote Geld zal haar Democratische en Republikeinse vleugels laten fladderen in een campagne die niet veel meer zal zijn dan een schijngevecht.
Maar het zou een grote fout zijn als linkse mensen ernaar zouden kijken, cynisch het hoofd over zouden schudden en het daar verder bij zouden laten. De verkiezingen in de Verenigde Staten selecteren de bekleder van het machtigste ambt ter wereld. De uitslag van die race gaat de hele wereld aan, en de hele wereld heeft dan ook het volste recht om zich ermee te bemoeien.
Een belangrijke taak daarin is: stelselmatig pleiten voor een gezamenlijke kandidaat van links, los van Republikeinen EN Democraten. Zolang links zich laat binden aan de Democratische partij - die vriendelijk bedankt voor die steun, om vervolgens te doen wat hun oorlogvoerende geldschieters eisen - zit links gevangen, en verandert er op dat vlak niets. Verzet tegen de machthebbers betekent: werken aan onafhankelijk links.
Zelfstandige verkiezingscampagnes zijn daarvan een onderdeel, ook voor wie - zoals ik - gelooft dat en werkelijk adequate verandering revolutionair, en dus niet in eerste plaats electoraal, van aard is. Zelfstandige linkse verkiezingsdeelname kan elementaire linkse ideeën een breder draagvlak helpen geven, en op die basis breder verzet stimuleren. En dat bredere verzet is hoog nodig om zowel Amerika als de rest van de wereld van haar levensgevaarlijke machthebbers te ontdoen.
Daarom zou ik er erg voor zijn dat organisaties en kopstukken van de diverse linkse beweging samen iets op poten zouden zetten. Ik noem maar iets: je hebt ter linkerzijde in de VS mensen als Noam Chomsky, Cindy Sheehan, Howard Zinn, Rahul Mahajan, Mike Davis, Michael Moore, Amy Goodman en Ralph Nader; redacties van tijdschriften/internetsites als Counterpunch en Z Magazine, Labor Notes en Black Commentator; organisaties als Code Pink/ Women for Peace, maar ook bijvoorbeeld de International Socialist Organisation en niet te vergeten de Green Party...
Stel dat die, en nog veel meer zoals zij, allemaal eens de koppen bij elkaar zouden steken om tot een gezamenlijke verkiezingsinbreng te komen? Een gezamenlijke kandidaat voor president en vicepresident - maar vooral een gezamenlijk e campagne voor een helder eenvoudig programma rond, pakweg, terugtrekking van de troepen uit Irak en Afghanistan; gezondheidszorg verzekerd voor iedereen, gefinancierd uit belastingen; vakbondsrechten, opbouw van sociale zekerheid en strijd tegen discriminatie.
Nee, het zal niet eenvoudig zijn, zoiets. En de inzet moet niet in de eerste plaats korte-termijnsucces zijn. Het gaat erom dat er een strijdbaar maar tegelijkertijd breed en open links opgebouwd wordt, dat begint de terechte weerzin tegen de gevestigde partijen om te zetten in vertrouwen in een links alternatief, op basis van solidariteit, een radicale breuk met de huidige koers en orde, en vertrouwen in eigen kracht. Daar zal de verandering toch van moeten komen waarmee zowel in Amerika als wereldwijd zowel democratische verhoudingen als een einde aan oorlog van af hangen. Juist op 4 juli is aandacht voor zo'n verandering bepaald geen overbodige luxe.
Linkse mensen in de VS zullen hierin een sleutelrol spelen. Maar aandringen op zo'n onafhankelijk links in de VS is naar mijn steeds vastere overtuiging een solidaire taak die linkse mensen juist ook buiten de VS op hun schouders moeten nemen. Met het succes of mislukken van een effectief links verzet in de VS staan of vallen de linkse vooruitzichten voor de hele wereld, en dat gaat ons allemaal aan.
De tweede manier waarop vooral links buiten de VS bij kan dragen is meer symbolisch en luchtiger van aard. Mensen wereldwijd zouden kunnen eisen dat ze aan de Amerikaanse verkiezingen deel konden nemen. Waar de VS wereldwijd de dienst probeert uit te maken, heeft de wereld het volste recht daarover mee te beslissen. Dat is toch democratie in de geest van de Onafhankelijkheidsverklaring?
"Geen belastingheffting zonder het recht op vertegenwoordiging" (no taxation without representation), heette het in de Onafhankelijkheidsstrijd waaruit de VS is ontstaan. Welnu, de hele wereld betaalt belasting - in de vorm van het verduren van interventies wereldwijd, van investeringen ten koste van arbeidsrechten en milieu wereldwijd. De hele wereld heeft dan ook recht op vertegenwoordiging, en de wereldbevolking staat in haar recht als ze wil stemmen in Amerikaanse verkiezingen. Wedden dat er een heel; ander soort president aan zou tereden als het zover zou komen?
Je zou rond dit thema een hoogst inspirerende campagne kunnen opzetten. Ik noem maar iets: als elke Nederlandse provincie nu eens een aanvraag zou doen tot toetreding tot de Verenigde Staten, als nieuwe deelstaat? Alle 12 provincies met twee senatoren en een aantal Afgevaardigden in het Huis afhankelijk van het aantal inwoners? En een aantal mensen in het college dat de Amerikaanse president aanwijst na de verkiezingen, en op basis van de stemuitslag? Dat zijn dus sowieso al 24 senatoren. Dat worden ook SP-ers in de Amerikaanse Senaat, dat lijdt dan geen twijfel...
Laat China dit voorbeeld eens volgen, en India. Wedden dat er niet alleen voor de Republikeinen, maar ook voor de Democratische half-Republikeinen, nauwelijks meer zetels overblijven? En wedden dat een nieuwe wereldpresident (want dat wordt het dan) een hele andere benadering zal hebben dan Bush...?
Nazi's bestrijden: allemaal in actie tegen NVU-mars 14 juli
Op 14 juli gaan nazi's, verenigd in de Nederlandse Volksunie (NVU) marcheren in Den Haag. De Antifascistische Actie (AFA) heeft een tegendemonstratie aangekondigd. Het is zaak dat deze tegenactie een grote opkomst van vastberaden mensen van de meest uiteenlopende achtergrond. Op 12 uur verzamelen antifascisten zich dan ook op het Malieveld voor de tegendemonstratie. Nogmaals: hopelijk wordt het daar erg druk.
Waarom is deze demonstratie belangrijk? De NVU zelf staat er niet zeer goed voor, zo blijkt uit analyse. De club bestaat al lang. Over de geschiedenis lees je "Nederlandse Volksunie" uit 2000, en "NVU doet het (weer) niet", uit 2003, allebei op de website van de Antifascistische Onderzoeksgroep Kafka. Mede op basis daarvan het volgende.
Het oude leidertje van de NVU was Joop Glimmerveen, die in de jaren zeventig bijna een zetel wist binnen te slepen bij gemeenteraadsverkiezingen. Dat deed hij door traditionele nazi-praat te "moderniseren" door vooral erg op migranten te schimpen. Pionierwerk: met dit giftige brouwsel zijn latere politici opmerkelijk en verontrustend ver gekomen.
Het partijtje blijft in de jaren tachtig stagneren. Het iets verdekter fascisme van Centrumpartij en Centrumdemocraten zuigt meer extreem-rechtse stemmers en activisten naar zich toe. In 1987 houdt Glimmerveen het als partijchef voor gezien en zet hij de club in de ruststand.
In 1996 begint vooral de huidige chef Constant Kusters in beeld te komen. Hij werd in 2001 partijvoorzitter. Glimmerveen vond Kusters te braaf en keert de NVU de rug toe. De laatste jaren houdt de NVU geregeld optochten, bijvoorbeeld onlangs nog in Oss. Op dit soort marsen valt vooral op hoe weinig de NVU voorstelt als ze er niet in slagen om tientallen nazi's uit Duitsland op te laten draven.
Van veel verkiezingssucces is geen sprake: "Deze openlijk nationaal-socialistische partij nam de afgelopen jaren regelmatig deel aan de verkiezingen. Bij al deze verkiezingen kwam de NVU niet in de buurt van de kiesdrempel. Bij de provinciale verkiezingen kwam de NVU niet verder dan een schamele 0,3 procent", zo lezen we op Ravage Digitaal.
Maar electorale zwakte is niet het hele verhaal. NVU-straatacties en websites staan bol van de dreigende en belediginde taal jegens migranten en jegens iedereen die het niet met hun eens is. Zo kondigde Kusters bijvoorbeeld aan 76 pianosnaren te willen bestellen, één voor elk kamerlid dan voor het generaal pardon gestemd had. Met pianosnaren vermoordden nazi's in het Derde Rijk politieke tegenstanders. De suggestie was duidelijk. Dit voornemen en aanverwante onsmakelijkheden zijn na te lezen op "NVU wil kinderen van linkse kamerleden 'afspuiten'" , wederom van het onmisbare Kafka.
Ook heeft de partij vrij rechtstreekse banden met stevig bewapende keiharde nazi's. "Wanneer je de feiten op een rijtje zet, kan je niet anders dan concluderen dat de banden tussen de NVU en gewapende en gewelddadige neo-nazi's eerder structureel dan incidenteel zijn binnen de partij. Zowel gewapende -nazi's als de NVU hangen dezelfde ideologie aan. De reden waarom de NVU naar buiten toe deze banden ontkent heeft dan ook meer te maken met angst voor juridische consequenties dan met een daadwerkelijke afkeer van nazistisch geweld", aldus een persbericht van AFA-Nederland van 30 mei 2007.
Openlijke discriminatie, racistische bedreiging en aanjagen van haat, banden met gewelddadige nazi's - ene organisatie die dat tot kerntaak en uitstraling heeft verdient in een democratische maatschappij geen enkele ruimte. Maar deze maatschappij is niet bijster democratisch, gemeentebestuurders en rechters geven keer op keer toestemming aan de NVU om te marcheren en hun gevaarlijke vergif te verspreiden.
Die toestemming wordt verpakt als vrije meningsuiting. Maar bedreiging, belediging en discriminatie zijn gewoon een vorm van misdadigheid. Daar de ruimte voor geven is medeplichtigheid aan die misdaad. Daar moeten we schande van spreken - maar zonder dat de illusie te bevorderen dat gemeentebestuurders en andere gevestigde autoriteiten voor ons en namens ons de NVU werkelijk en effectief gaan dwarsbomen. Ik ben daar eerder uitvoerig op ingegaan in "Dag van schande in Oss (deel 2)". Nazi's dwarsbomen zullen we keer op keer zelf moet proberen.
Vandaar dat ik de aangekondigde tegendemonstratie zo'n goed en belangrijk initiatief vind, een initiatief dat brede bekendheid en ondersteuning verdient. Maar wel dienen we een aantal problemen onder ogen te zien, zodat we een zo goed mogelijke actie hebben op 14 juli. Daarover, als het me lukt, binnenkort meer.
Waarom is deze demonstratie belangrijk? De NVU zelf staat er niet zeer goed voor, zo blijkt uit analyse. De club bestaat al lang. Over de geschiedenis lees je "Nederlandse Volksunie" uit 2000, en "NVU doet het (weer) niet", uit 2003, allebei op de website van de Antifascistische Onderzoeksgroep Kafka. Mede op basis daarvan het volgende.
Het oude leidertje van de NVU was Joop Glimmerveen, die in de jaren zeventig bijna een zetel wist binnen te slepen bij gemeenteraadsverkiezingen. Dat deed hij door traditionele nazi-praat te "moderniseren" door vooral erg op migranten te schimpen. Pionierwerk: met dit giftige brouwsel zijn latere politici opmerkelijk en verontrustend ver gekomen.
Het partijtje blijft in de jaren tachtig stagneren. Het iets verdekter fascisme van Centrumpartij en Centrumdemocraten zuigt meer extreem-rechtse stemmers en activisten naar zich toe. In 1987 houdt Glimmerveen het als partijchef voor gezien en zet hij de club in de ruststand.
In 1996 begint vooral de huidige chef Constant Kusters in beeld te komen. Hij werd in 2001 partijvoorzitter. Glimmerveen vond Kusters te braaf en keert de NVU de rug toe. De laatste jaren houdt de NVU geregeld optochten, bijvoorbeeld onlangs nog in Oss. Op dit soort marsen valt vooral op hoe weinig de NVU voorstelt als ze er niet in slagen om tientallen nazi's uit Duitsland op te laten draven.
Van veel verkiezingssucces is geen sprake: "Deze openlijk nationaal-socialistische partij nam de afgelopen jaren regelmatig deel aan de verkiezingen. Bij al deze verkiezingen kwam de NVU niet in de buurt van de kiesdrempel. Bij de provinciale verkiezingen kwam de NVU niet verder dan een schamele 0,3 procent", zo lezen we op Ravage Digitaal.
Maar electorale zwakte is niet het hele verhaal. NVU-straatacties en websites staan bol van de dreigende en belediginde taal jegens migranten en jegens iedereen die het niet met hun eens is. Zo kondigde Kusters bijvoorbeeld aan 76 pianosnaren te willen bestellen, één voor elk kamerlid dan voor het generaal pardon gestemd had. Met pianosnaren vermoordden nazi's in het Derde Rijk politieke tegenstanders. De suggestie was duidelijk. Dit voornemen en aanverwante onsmakelijkheden zijn na te lezen op "NVU wil kinderen van linkse kamerleden 'afspuiten'" , wederom van het onmisbare Kafka.
Ook heeft de partij vrij rechtstreekse banden met stevig bewapende keiharde nazi's. "Wanneer je de feiten op een rijtje zet, kan je niet anders dan concluderen dat de banden tussen de NVU en gewapende en gewelddadige neo-nazi's eerder structureel dan incidenteel zijn binnen de partij. Zowel gewapende -nazi's als de NVU hangen dezelfde ideologie aan. De reden waarom de NVU naar buiten toe deze banden ontkent heeft dan ook meer te maken met angst voor juridische consequenties dan met een daadwerkelijke afkeer van nazistisch geweld", aldus een persbericht van AFA-Nederland van 30 mei 2007.
Openlijke discriminatie, racistische bedreiging en aanjagen van haat, banden met gewelddadige nazi's - ene organisatie die dat tot kerntaak en uitstraling heeft verdient in een democratische maatschappij geen enkele ruimte. Maar deze maatschappij is niet bijster democratisch, gemeentebestuurders en rechters geven keer op keer toestemming aan de NVU om te marcheren en hun gevaarlijke vergif te verspreiden.
Die toestemming wordt verpakt als vrije meningsuiting. Maar bedreiging, belediging en discriminatie zijn gewoon een vorm van misdadigheid. Daar de ruimte voor geven is medeplichtigheid aan die misdaad. Daar moeten we schande van spreken - maar zonder dat de illusie te bevorderen dat gemeentebestuurders en andere gevestigde autoriteiten voor ons en namens ons de NVU werkelijk en effectief gaan dwarsbomen. Ik ben daar eerder uitvoerig op ingegaan in "Dag van schande in Oss (deel 2)". Nazi's dwarsbomen zullen we keer op keer zelf moet proberen.
Vandaar dat ik de aangekondigde tegendemonstratie zo'n goed en belangrijk initiatief vind, een initiatief dat brede bekendheid en ondersteuning verdient. Maar wel dienen we een aantal problemen onder ogen te zien, zodat we een zo goed mogelijke actie hebben op 14 juli. Daarover, als het me lukt, binnenkort meer.
zondag 1 juli 2007
Vrolijkheden van het front
Tijd voor weer wat frontberichten uit de Oorlog tegen Terrorisme en het Nederlandse aandeel erin. Het gaat nog steeds goed, het gaat zelfs steeds beter.
Zo bevestigen de Verenigde Naties eindelijk wat zeer velen van ons al vermoedden: er zijn in Irak geen massavernietigingswapens te vinden. "VN staken speurtocht naar massavernietigingswapens Irak", vertelde De Volkskrant op 29 juni. Voorwaar, een hele opluchting! We worden dus - ik zeg het maar eens duidelijk - dus niet door Saddam Hoessein bedreigd met atoomraketten, gifgas en anthrax. Jammer alleen dat dit inzicht wat laat komt. Te laat, voor de honderdduizenden Irakezen die door de Amerikaans-Britse invasie - met die massavernietigingswapens als voorwendsel - de dood in zijn gejaagd: 655.000 volgens een serieus onderbouwde schatting waarvan zelfs een Britse regeringsfunctionaris toegaf dat die er maar al te gefundeerd uit zag. De schatting dateert overigens van herfst vorig jaar, we zijn al weer negen moorddadige maanden verder.
Maar met die oorlog zelf gaat het uitstekend, dank u vriendelijk. Die conclusie wordt gerechtvaardigd door het volgende bericht, van de website nieuws.nl : "VS hebben helft Bagdad in handen". Wat een triomf! In maart 2003 begonnen Britse en Amerikaanse militairen hun aanvalsoorlog tegen Irak. Op 1 mei 2003 verklaarde president Bush: "Grote gevechtsoperaties zijn beëindigd. In de slag om Irak hebben de Verenigde Staten en hun bondgenoten gewonnen." Op de achtergrond, op het vliegdekschip waar Bush deze historische woorden sprak, dat fameuze en al snel enigszins omstreden spandoek: "Mission Accomplished".
Inderdaad! Vier jaar en twee maanden later hebben de Verenigde Staten al de helft van de hoofdstad in handen. Alle reden om aan te nemen dat tussen nu en september 2011 de andere helft dit zelfde heuglijke lot beschoren zal zijn. O wacht! Eerder dit jaar, in april was nog slechts 20 procent van de hoofdstad in Amerikaanse handen, volgens het bericht op nieuws.nl. Het gaat toch sneller, die slag om Bagdad. Alleen merkwaardig dat de VS tussen de overwinningsspeech in mei 2003 en het voorjaar van 2007 eerst kans gezien hebben om vier vijfde van de veroverde hoofdstad weer kwijt te raken.
Het meest hoopgevende frontbericht komt echter niet uit het vrije Irak, maar uit het van wederopbouw gonzende Afghanistan. "Kabinet wil in Uruzgan blijven", meldt De Volkskrant. Wat een mooi nieuws! Wat een opofferingsgezindheid! Ik wist weliswaar niet dat het kabinet in Uruzgan zat. Toch moet het waar zijn, want als het kabinet niet in Uruzgan zat, kon het er immers ook niet blijven, en De Volkskrant schrijft zoiets toch niet zomaar?
En nu blijft het kabinet daar dus ook nog! Zo komen we toch maar sneller van de nieuwe regering af dan we hadden durven dromen. Ik hoop alleen wel dat het kabinet, als het toch in Uruzgan zit, de 1600 Nederlandse soldaten naar huis stuurt. Wederopbouw, mijnheer Balkenende, Koenders, Verhagen, van Middelkoop, dat doen jullie toch zeker veel liever zelf?
Zo bevestigen de Verenigde Naties eindelijk wat zeer velen van ons al vermoedden: er zijn in Irak geen massavernietigingswapens te vinden. "VN staken speurtocht naar massavernietigingswapens Irak", vertelde De Volkskrant op 29 juni. Voorwaar, een hele opluchting! We worden dus - ik zeg het maar eens duidelijk - dus niet door Saddam Hoessein bedreigd met atoomraketten, gifgas en anthrax. Jammer alleen dat dit inzicht wat laat komt. Te laat, voor de honderdduizenden Irakezen die door de Amerikaans-Britse invasie - met die massavernietigingswapens als voorwendsel - de dood in zijn gejaagd: 655.000 volgens een serieus onderbouwde schatting waarvan zelfs een Britse regeringsfunctionaris toegaf dat die er maar al te gefundeerd uit zag. De schatting dateert overigens van herfst vorig jaar, we zijn al weer negen moorddadige maanden verder.
Maar met die oorlog zelf gaat het uitstekend, dank u vriendelijk. Die conclusie wordt gerechtvaardigd door het volgende bericht, van de website nieuws.nl : "VS hebben helft Bagdad in handen". Wat een triomf! In maart 2003 begonnen Britse en Amerikaanse militairen hun aanvalsoorlog tegen Irak. Op 1 mei 2003 verklaarde president Bush: "Grote gevechtsoperaties zijn beëindigd. In de slag om Irak hebben de Verenigde Staten en hun bondgenoten gewonnen." Op de achtergrond, op het vliegdekschip waar Bush deze historische woorden sprak, dat fameuze en al snel enigszins omstreden spandoek: "Mission Accomplished".
Inderdaad! Vier jaar en twee maanden later hebben de Verenigde Staten al de helft van de hoofdstad in handen. Alle reden om aan te nemen dat tussen nu en september 2011 de andere helft dit zelfde heuglijke lot beschoren zal zijn. O wacht! Eerder dit jaar, in april was nog slechts 20 procent van de hoofdstad in Amerikaanse handen, volgens het bericht op nieuws.nl. Het gaat toch sneller, die slag om Bagdad. Alleen merkwaardig dat de VS tussen de overwinningsspeech in mei 2003 en het voorjaar van 2007 eerst kans gezien hebben om vier vijfde van de veroverde hoofdstad weer kwijt te raken.
Het meest hoopgevende frontbericht komt echter niet uit het vrije Irak, maar uit het van wederopbouw gonzende Afghanistan. "Kabinet wil in Uruzgan blijven", meldt De Volkskrant. Wat een mooi nieuws! Wat een opofferingsgezindheid! Ik wist weliswaar niet dat het kabinet in Uruzgan zat. Toch moet het waar zijn, want als het kabinet niet in Uruzgan zat, kon het er immers ook niet blijven, en De Volkskrant schrijft zoiets toch niet zomaar?
En nu blijft het kabinet daar dus ook nog! Zo komen we toch maar sneller van de nieuwe regering af dan we hadden durven dromen. Ik hoop alleen wel dat het kabinet, als het toch in Uruzgan zit, de 1600 Nederlandse soldaten naar huis stuurt. Wederopbouw, mijnheer Balkenende, Koenders, Verhagen, van Middelkoop, dat doen jullie toch zeker veel liever zelf?
vrijdag 29 juni 2007
Nergens zijn ze veilig, die kapitalisten
Nergens, en dan bedoel ik ook nergens, is het kapitaal veilig voor de kracht van georganiseerde arbeiders. Niet in straatarme landen in Afrika. Maar evenmin in het machtigste bolwerk van de kapitalisten, de Verenigde Staten.
Dat bedacht ik me toen ik een paar nieuwberichten tegenkwam. Zo vond in het Westafrikaanse land Mali een tweedaagse algemene staking plaats, op 26 en 27 juni (zie "General strike grips Mali" , IOL online, een nieuwssite in Zuid-Afrika). Daarmee zetten arbeiders vakbondseisen kracht bij: loonsverhoging voor ambtenaren, en lagere prijzen voor water, voedingsmiddelen, elektriciteit en brandstof. De staking was wijdverbreid, niet alleen in een aantal overheidsdiensten maar ook in particuliere bedrijven. "Vandaag werd de staking overal opgevolgd, ondanks de meerdere pogingen van de staat om die te breken", aldus de secretaris-generaal van de National Union of Workers in Mali, Siaka Diakite.
In dezelfde week, op donderdag 28 juni, hielden verslaggevers van de Wall Street Journal, de befaamde zakenkrant in de Verenigde Staten, een werkonderbreking van een ochtend. Daarmee protesteerden ze tegen dreigende verslechtering van arbeidsvoorwaarden op het gebied van ziektenkostenverzekering en lonen. "Op een moment dat Dow Jones de hulpbronnen vindt om 135 topbestuurders met een gouden parachute te belonen, zou het niet moeten proberen om de ziektenkostenvergoeding van personeelsleden uit te hollen en ook niet om salarisaanpassingen op te leggen die neerkomen op een lagere betaling" , aldus een passage uit een verklaring van personeelsleden (zie "Newspaper Guild release", Poynter online, een website over journalistiek..
De werkonderbreking is van grote symbolische betekenis. Het gaat hier niet alleen om de zakenkrant van het Amerikaanse kapitaal bij uitstek, vaak ook spreekbuis van extreme neoconservatieven. Het is deel van het bedrijf Dow Jones, dat we kennen van de aandelenbeurs. Als arbeiders - en verslaggevers zijn doodgewoon arbeiders - bij zulke bedrijven de tegenstelling zien tussen hoe zij behandeld worden en hoe de top zichzelf beloont, en als ze dat inzicht in actie om beginnen te zetten, dan is dat machtige Amerikaanse kapitalisme minder oppermachtig dan het nog steeds soms lijkt.
Dat bedacht ik me toen ik een paar nieuwberichten tegenkwam. Zo vond in het Westafrikaanse land Mali een tweedaagse algemene staking plaats, op 26 en 27 juni (zie "General strike grips Mali" , IOL online, een nieuwssite in Zuid-Afrika). Daarmee zetten arbeiders vakbondseisen kracht bij: loonsverhoging voor ambtenaren, en lagere prijzen voor water, voedingsmiddelen, elektriciteit en brandstof. De staking was wijdverbreid, niet alleen in een aantal overheidsdiensten maar ook in particuliere bedrijven. "Vandaag werd de staking overal opgevolgd, ondanks de meerdere pogingen van de staat om die te breken", aldus de secretaris-generaal van de National Union of Workers in Mali, Siaka Diakite.
In dezelfde week, op donderdag 28 juni, hielden verslaggevers van de Wall Street Journal, de befaamde zakenkrant in de Verenigde Staten, een werkonderbreking van een ochtend. Daarmee protesteerden ze tegen dreigende verslechtering van arbeidsvoorwaarden op het gebied van ziektenkostenverzekering en lonen. "Op een moment dat Dow Jones de hulpbronnen vindt om 135 topbestuurders met een gouden parachute te belonen, zou het niet moeten proberen om de ziektenkostenvergoeding van personeelsleden uit te hollen en ook niet om salarisaanpassingen op te leggen die neerkomen op een lagere betaling" , aldus een passage uit een verklaring van personeelsleden (zie "Newspaper Guild release", Poynter online, een website over journalistiek..
De werkonderbreking is van grote symbolische betekenis. Het gaat hier niet alleen om de zakenkrant van het Amerikaanse kapitaal bij uitstek, vaak ook spreekbuis van extreme neoconservatieven. Het is deel van het bedrijf Dow Jones, dat we kennen van de aandelenbeurs. Als arbeiders - en verslaggevers zijn doodgewoon arbeiders - bij zulke bedrijven de tegenstelling zien tussen hoe zij behandeld worden en hoe de top zichzelf beloont, en als ze dat inzicht in actie om beginnen te zetten, dan is dat machtige Amerikaanse kapitalisme minder oppermachtig dan het nog steeds soms lijkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)