Van Baalen: Bot, wees eens boos op Condi

Nederlandse politici zijn boos op president Bush en op minister Condoleeza Rice : na maandenlang ontkennen heeft Bush nu bevestigd dat er inderdaad geheime CIA-gevangenissen in Europa waren waar van terrorisme verdachte mensen werden vastgehouden. Anders gezegd: Bush en Rice hebben met de brave Nederlandse politici gedaan wat ze al sinds jaar en dag met vrijwel de hele wereldbevolking gedaan hebben: ze systematisch voorliegen.

Het voorliegen van de bevolking, daar hebben veel politici weinig moeite mee. Wat Bush en dergelijke deden verschilt immers hooguit gradueel en kwantitatief, maar niet wezenlijk, van wat ze zelf doen. Heeft de regering-Balkenende II de Amerikaanse aanval op Irak politiek gesteund, en daarmee feitelijk de leugens over massavernietigingswapens die als argument werden aangevoerd, mede gedekt? Om over alle keren dat minister Verdonk de Tweede Kamer onwaarheden had verteld maar te zwijgen.

Maar nu is niet de bevolking van Amerika en Nederland, en zelfs niet alleen het parlement, maar de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Bot "op het verkeerde been gezet", in de nogal eufemistische woorden van VVD-kamerlid Van Baalen. En nu moet arme mijnheer Bot genoegdoening gaan halen in Washington... Zien we het voor ons? Bot gaat naar Condi: "wij eisen genoegdoening!" Condi: "U bedoelt..?" Bot:" uhmmmmm"... En wat denkt de Nederlandse regering te ondernemen, als straf voor het Amerikaanse vergrijp? Sancties tegen de VS? Een heus bommentapijt, gevolgd door een invasie van 'onze jongens', gevolgd door het hernoemen van New York in Nieuw Amsterdam? Operation Enduring Ridicule wordt dat, denk ik zo.

De hele verontwaardiging in de Nederlandse politiek is naar mijn idee nogal potsierlijk. En de reden ervan is ook nogal doorzichtig: het herstellen van het geschonden vertrouwen tussen de VS en Nederland, zodat beide regeringen zij aan zijn verder kunnen gaan met hun agressieve, als 'antiterrorisme' verpakte, oorlogspolitiek. Nogmaals Van Baalen: "Als de VS de bondgenoten in het ongewisse laten, ondergraaft dat de samenwerking in de strijd tegen het terrorisme." Die gezamenlijke politiek moet gered worden, en daarom is Van Baalen nu boos. Intussen gaat de zaak waar het echt om zou moeten gaan - de schandalige behandeling van mensen die langdurig en in grote onzekerheid worden vastgehouden en waarvan we maar moeten raden hoe grof er bij verhoren wordt opgetreden - al bijna weer schuil achter het rookgordijn van parlementaire boosheid.

Er is nog een kant die naar voren gehaald moet worden: Wist Bot echt wel zo weinig? Hebben alle Europese regeringen zitten slapen? Hebben Europese staten dan geen enkel zicht op wat er aan CIA-faciliteiten en geheimzinnige vluchten heeft plaatsgevonden, niet slechts incidenteel maar jarenlang? Volgens onderzoeker Marty van het Europese parlement is het "zeer onwaarschijnlijk dat Europese regeringen, of op zijn minst hun inlichtingendiensten, van niet wisten."

Zo vraagt althans D66 -europarlementarier Sophie in 't Veld - ere wie ere toekomt - zich ook iets dergelijks af. "De belangrijkste vraag die nu natuurlijk overblijft is in hoeverre de Europese regeringen wisten dat deze CIA kampen bestonden", zo zegt ze. D66 was tot voor kort deel van een van die "Europese regeringen", de kritiek die ze uit slaat daarmee ook terug op haar eigen partijgenoten.

En ook voor haar blijft de rechtmatigheid van de 'strijd tegen terrorisme', dat eindeloze excuus voor oorlogen overzee en inperking van rechten aan het thuisfront, recht overeind, ook voor haar is het gebrek aan openheid binnen het bondgenootschap de reden om zich druk te maken - niet het bestaan van CIA-gevangenissen zelf. 'Raadpleeg ons voortaan netjes, dan werken wij mee aan wat u wilt' - dat is feitelijk de treurige boodschap van Nederlandse en Europese politici aan hun Amerikaanse collega's.

Ivoorkust: bevolking geeft lesje democratie in actie

Bedrijft dumpt giftige olie rond hoofdstad van een land. Mensen worden beroerd van de stank, 1500 mensen worden ziek, drie kinderen overlijden. Mensen gaan woedend de straat op en roepen de regering - die hen immers niet heeft weten te beschermen tegen de vervuiling, en ook niet tijdig heeft gewaarschuwd - ter verantwoording. De regering treedt af.

Deze opmerkelijke reeks van gebeurtenissen voltrok zich deze week in het West-Afrikaanse land Ivoorkust. het bedrijf heet Trafigura Beheer B.V., gevestigd in Nederland. Blijkbaar specialiseert Nederland zich in toenemende mate niet alleen meer in de export van hypocrisie en de leverantie van soldaten om Afhanistan te helpen bezetten, maar ook in giftig afval. Hollands glorie yes indeed. Maar ik dwaal af.

Nu zijn gif- afval-, en aanverwante rampen niet onbekend in tal van landen - ook in Nederland hadden we een vuurwerkramp in Enschede in 2000, en een vliegtuigramp in de Bijlmermeer in 1992. Opmerkelijk anders is echter het vervolg. Waar mensen zich in Nederland beperken tot het eisen van eindeloos lang duurende 'diepgaande' (en vaak weinig onthullende) onderzoeken, afgewisseld met waardige, maar voor het gezag nauwelijks bedreigende stille tochten, daar reageerde de bevolking in Ivoorkust veel scherper. In een hoogst prijzenswaardig blijk van doortastend democratisch besef wachtten mensen niet, maar gingen meteen protesteren. Barricaden verschenen in de straten van de hoofdstad Abidjan.

Een beetje dictatuur, en zelfs menig 'democratie' had dit volksprotest beantwoord met rubber kogels, traangas, wellicht tanks. Zo niet de Ivoriaanse regering. Eerst riep ze via de omroep de actievoerders nederig op om ruimte te maken op straat om hulpverlening door te laten. Vervolgens trad de regering en bloc af. De gang van zaken laat democratie-in-actie zien, democratie in de praktijk, waarin mensen de regering op het matje weten te roepen en daar nog resultaat mee boeken ook. Daar moet je in Nederland om komen. Hier blijven ministers op hun zetels kleven totdat er zich een vliegtuig in het Catshuis zelf boort, of totdat exploderend vuurwerk letterlijk de regeringsgebouwen treft.

Betekent dit dat Ivoriaanse politici democratischer zijn dan Nederlandse? Dat lijkt me nu ook weer niet. Het is eerder de houding van de bevoilking die verschilt. Een gezond wantrouwen van onderaf, dat zich meteen uit in straatprotest - dat gaf de doorslag. Waar de staat ons negeert wordt het tijd dat de straat regeert - dat is het lesje democratie dat we van mensen in Ivoorkust kunnen leren.
***
Informatie uit: "Ivorian cabinet quits over toxic waste" (Aljazeera, 7 september) en "Cote d'Ivoire: Hundres Hospitalised After Breathing Toxic Fumes" (allAfrica.com, 6 september).

Misselijkmakende vreugde rond troonopvolger Japan

Grote vreugde in Japan. De keizerin heeft een kind gebaard, en het is een jongen. Daarmee komt een eind aan de nervositeit in hofkringen, en in de veel te omvangrijke fanclub van de Japanse monarchie. Volgens de regels van de erfopvolging die voor de Japanse trroon gelden, mag alleen een mannelijke nazaat van de keizer de troon ooit bestijgen. En in 40 jaar was er geen mannelijke nazaat geweest. Grote opluchting dus, de voortzetting van de dynastie is weer even geregeld.

De media kunnen intussen hun spectaculaire aandacht weer eens 36 uur ergens anders op richten dan op de spectaculaire moord op krokodillenbezweerder Steve Irwin - door een pijlstaartrog. Alles beter dan weer te moeten berichten over oorlogen en getuchten van oorlogen, tot u gebracht door de crew van George Bush en zijn secondanten Balkenende, Blair en ja, ook premier Koizumi van Japan. Vreugde en opluchting dus, ook in medialand.

Het zou nauwelijks uitleg behoeven om uit te leggen hoe schunnig de vreugde dat er een jongetje en geen meisje is geboren eigenlijk is. Feitelijk is elke vreugde-uiting in deze geest' een klap in het gezicht van elke vrouw. De voorrang van jongens boven meisjes op de Japanse troon is openlijk seksistisch, alhoewel in zijn alledaagse effecten voornamlijk een kwestie van symboliek. En de druk om de opvolgingsregels zodanig te wijzigen dat ook vrouwelijke nazaten de troon mogen bestijgen is nu ook van de ketel.

Maar wat dit alles ook laat zien, is de absurditeit van erfopvolging zelf. De regels eromheen zijn niet door enige redelijkkheid onderbouwd - tenzij iemand echt wil beweren dat mannen beter dan vrouwen in staat zijn tot het ondertekenen van decreten en het doorknippen dan linten. Maar, zelfs al zouden vrouwen en mannen gelijk recht op de troon hebben, dan nog is erfopvolging zelf de symbolische ongelijkheid van rechten ten top. Wat is er redelijk en democratisch aan het idee dat iemand staatshoofd mag worden omdat zijn of haar vader of moeder het ook was? En het in katzwijm vallen bij koninklijk vertoon is een symptoom van slaafse onvolwassenheoid - of het nu de de publiciteit rond de Japanse keizerlijke baby betreft, of de vertoning binnenkort op Prinsjesdag met Bea in de Ridderzaal. Leve de republiek, de rode.

SP en VVD: stuitende verwantschap rond "onze democratie"

Citaat nummer een: "De burger wil goed gerepresenteerd en goed bestuurd worden.Hij wil niet overal over meepraten, maar moet wel weten dat de zaken goed geregeld zijn, dat hij niet belazerd wordt en dat bestuurders zich naar behoren verantwoorden. Bij de huidige sterke fragmentatie van publieke besluitvorming, desintegratie van de staat en onduidelijke verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden kan de burger onmogelijk nog het gevoel hebben dat zijn belangen goed worden gediend, laat staan dat hij er enig zicht op heeft.

Deze diagnose leidt tot de conclusie dat er nieuwe macht moet worden gepompt in onze bestaande politieke systemen. Ook moeten de controlemechanismen op de uitoefening van die macht worden aangescherpt. Pas als aan die beide voorwaarden is voldaan klan de burger er verzekerd van zijn dat heyt politieke systeem echt in staat is om vorm te geven aan de samenleving en dat dit gebeurt zoals hij wilde en zonder dat er ruimte is voor machtsmisbruik en bestuurlijke inefficientie."

Citaat nummer twee: "De macht gaat terug naar waar ze democratisch wordt gecontroleerd, weg uit de wirwar van ongrijpbare en oncontroleerbare bestuurdsorganen. Al deze staatsrechterlijke voorstellen (...) zijn gericht op vertrouwen. Overal in het leven gata het niet alleen over wat er moet worden gedaan, maar ook wie het doet. Ieder kiest voor de dokter, advocaat of belastingconsulent in wie hij vertrouwen heeft. FDie vertrouwenskeuze hebben de burgers in de ons omringende landen wel, maar in Nederland niet. Vertrouwen de Nederlandse oplitici hun burgers soms niet? De VVD vertrouwt de Nederlandse burger wel en wil dat de kiezer de baas wordt."

Citaat nummer drie: "De meerderheid van de burgers neemt deel aan verkiezingen, maar een aanzienlijke minderheid gebruikt zijn stemrecht niet. Zes op de tien burgers vinden bovendien dat 'mensen zoals ik' geen invloed hebben op wat de regering doet. Omnze democratie wordt gerespecteerd, maar functioneert niet optimaal. Dat moet beter. omnze democratie heeft optimaal en permanent onderhoud nodig. In de komende kabinetsperiode dient democratisering van de samenleving topprioriteit te worden.(...) Politici en politieke partijen moeten beseffen dat zij er zijn voor de burgers en niet omgekeerd. De hoge waardering vabn de bevolking voor ons democratisch bestel is vertropuwenwekkend. De forse kritiek van de burgers op de wijze waarop momenteel inhoud wordt gegeven aan de democratie moet ogevat worden als een ernstige waarschuwing. Als een ruime meerderheid van de bevolking zegt geen vertrouwen te hebben in de regering, de politieke partijen en de overheid, dan is er iets goed mis."

Citaat nummer vier: "De komende regering zal alles op alles moeten zetten om het vertrouwen in de democratie te herstellen. Daarvoor is het nodig dat de politiek van geschonden beloften plaatsmaakt voor eerlijke politiek, voor politici die staan voor hbnhun beloften. Een nieuwe regering dient een beleid te voeren dat de burgers nieuw vertrouwen geeft in de politiek. Dat kan om te beginnen door niet meer te beloven dan waargemaakt wordt. Dat kan ook door meer gebruik te maken van de bereidheid van burgers om mee te beslissen over de inrichting van de samenleving."

Citaten nummer een en twee zijn afkomstig uit het Liberaal Manifest, een achtergrondstuk dat de VVD dat in 2005 het licht zag (op de pagina staat een link naar het complete bestand, in zo'n afschuwelijk gebruiksonvriendelijk PDF-bestand). We zien , in lichtelijk plechtstatige woorden, bezorgde beschouwingen over de afstand tussen burger en bestuur, de crisis van het democratisch bestel, de noodzaak om de burger meer greep te doen krijgen om het bestuur dat namens hen regeert.

Maar waar komen citaten drie en vier vandaan? Daarin, weliswaar veel aardser en minder zwaarwichtig, een verwante zorg verwoord, een bezorgdheid om 'onze democratie' die haar gezag en aanzien in de ogen van de burgers door allerlei maatregelen dient te herwinnen. 'Onze democratie' is een hoog goed; het gaat erom de burger van dat inzicht te doordringen. Die houding kenschetst citaten drie en vier niet minder dan citaten nummers een en twee. De vier citaten staan staatrechtelijk op een nauw verwante grondslag, om maar even in de gedragen stijl van het Liberaal Manifest te spreken - de grondslag van de liberaal-democratische rechtsstaat.

Nogmaals, van wie zijn dan citaten nummer drie en vier? Antwoord: ik kwam ze tegen in het eerste hoofdstuk van het ontwerp-verkiezingsprogramma , zoals dat op het weblog van Jan Marijnissen te lezen valt (via de site van de SP kun je ook het complete programma vinden, ook in PDF, helaas). Ik vind de overeenkomst nogal stuitend en op geen enkele manier pleiten voor de Socialistische Partij.

Natuurlijk, de richting waarin de SP het beleid wil ombuigen is wezenlijk anders dan die van de VVD. En de hele tekst van de VVD ademt een heel andere sfeer dan die van de VVD. Bij de VVD is de burger altijd een "hij". Als mevrouw Kroes, volgens berichtgeving de machtigste vrouw van Nederland en prominent lid van de VVD, zich eens hard zou maken om aan dat seksistische taalgebruik een einde te maken, dan zou zijn op dat ene punt mijn krachtige bijval krijgen. Of erkent de VVD behalve mevrouw Kroes, geen vrouwelijke burgers? Ook de manier waarop de VVD-trekst de noodzaak van vertrouwen met voorbeelden illustreert, verraadt op een wel grappige manier haar achterban: je kunt je arts, advocaat en belastingconsulent kiezen...

Ja, de verschillen tussen beide documenten zijn er natuurlijk, en ze geven aan dat beide partijen tegenover elkaar staan qua achterban en richting van voorgenomen beleid. En dus, ja, ook de rooie ravotr zou erg dom bezig zijn als hij op 22 november zich niet daar dat stemhokje beweegt om daar de knop in te drukken bij een kandidaat op de lijst waarvan Jan Marijnissen de aanvoerder is.

Maar wat deze citaten - en feitelijk dit hele hoofdstuk in het verkiezingsprogramma - zo treurig maakt, is het ontbreken van zaken die ik bij een werkelijk Socialistische Partij onmisbaar vind. Het hele idee dat het socialisme een wezenlijk andere maatschappijvorm inhoudt, waarbij ook een wezenlijk andere, wezenlijk meer intense, vorm van democratie hoort, ontbreekt volledig. Dat je het wantrouwen van veel mensen in de gevestigde politiek ook vorm kunt geven, en kunt helpen omzetten in een strijd voor een drastisch ander maatschappelijk bestel, dat je dus uitgaat van wat er onderin de maatschappij beweegt en vandaaruit je rooie plan trekt - dat mis ik totaal. Zelfs geen begin van fundamentele maatschappijverandering is in het programma terug te vinden. In haar staatsrechtelijke opvattingen betoont de SP een liberaal-democratische partij, geen socialistische. Een schande vind ik het.

En dan die uitspraak over "niet meer te beloven dan waaargemaakt wordt". Het klinkt mooi, maar ik heb een erg onbehaaglijk gevoel. Steeds minder beloven, draait dat bij een partij als de SP er niet op uit dat het streven naar radicale veranderingen steeds meer naar de achtergrond verschuift - een verschuiving waar de kritiekloze omarming van de democratie als onze democratie in het verkiezingsprogramma al een symptoom is? Is dit trouwens de achtergrond van het aanvaarden van het Nederlands lidmaatschap van de NAVO als "politiek feit"? We zijn niet sterk genoeg om Nederland die NAVO uit te krijgen, dus we zetten ons er ook maar niet meer voor in?

Nogmaals, ik zal op de SP stemmen, en ik hoop dat heel veel mensen dat doen. Alleen al de beteuterde gezichten van rechts de dag na een forse overwinning van de Socialistische Partij maken dat de moeite waard. Maar het steeds verder verschuiven van de SP is geen reden tot vrolijkheid.

Als bondgenoot in de strijd tegen oorlog en neoliberale maatregelen zoals privatisering het nieuwe zorgstelsel, blijf ik zij aan zij met SP-ers staan waar enigszins mogelijk. Als uitdrukking van dat linkse geluid in het parlement speelt de SP nog steeds een positieve rol. Maar van de SP als kracht die vecht voor fundamentele maatschappelijke verandering zie ik steeds minder terug.

Gelukkig is dit verkiezingsprogramma nog maar een concept. Komende weken zullen leden zich moeten uitspreken. Hopelijk zullen heel veel van die leden krachtig en links tegengas geven. Op zijn minst moet die kapitulatie voor de NAVO "als politiek feit" er uit, ook om "het vertrouwen van mensen in de politici van de SP te herwinnen", uiteraard. Dat lijkt me wel het minste.

Random reading matters, no. 1.

A few, somewhat longer, articles on the internet struck me as interesting enough to draw my reader's attention to them. Here we go...

Left wing activists like me (and like part of my readership) will recognise a whole lot in "What Prevents Radicals from Acting Strategically? Ritual and Engagement", written by Matthew Smucker, and published on Znet. He distinguishes different kinds of behaviour of radical leftist, in order to make them (i.e. us...) more aware of the pitfalls that they may bring.

For instance, why do we shout certain slogans on demonstrations? Is it to influence the people around us, outside the ranks of the demonstration itself. Do we mean to shift their opinion in the direction we would like? Or is it just to comfort ourselves, to make us feel better? "Why do we chant? Why do we carry signs? Why do we march? Is it primarily communicative or expressive? Meaning, are we trying to commnicate something to someone, or are we merely expressing ourselves? If the former, then we should concern ourselves primarily with the meaning others will take from what we say and how we say it, strategizing oaround what methods, mediums and messages will
most likely persuade our target audiences. if the latter, then our protest may serve more therapeutic than instrumental purposes." Making ourselves feel better, or changing people's ideas? Both may be worthwhile - but they are not the same thing.

To keep our spirits high, we as radicals have our own rituals, our own collectieve patterns of behaviour. Nothing wrong with that! But the ritual is directed at the people who already belong to a left wing movemont - not to the people we would like to convince: "collective ritual expresses an ideal among people who already believe, long for and/ or live it; strategic engagement aims to meet everyoine else where they are. We can create opur own spaces where we speak our internal language, but we must not lose our ability to speak the ability to speak the language of the people who are around us." And, I would add, the two languages better be not too far apart...

A related matter concerns the tendency of radicals to seperate themselves off from other people by behaving like what Smuckers calls "the righeous few", the small number of people who think themselves so enlightened and radical and all, while the rest of humanity is still in the dark, in the grip of reactionary ideas, eager slaves of the system. This attitude is, to say the least, not very a fruitful way to communicate with wider groups of people. No one likes to be disdained or looked down upon.

This attitude of "the righteous few" works as follows. We, leftists, organize an action. We see that people outside our circles do not support us. So, we assume that, just becuase they do nt actively oppose the powers that be and their values, they mus accept those official valus hook, line and sinker. But people may very well doubt thes official values without actively opposing them. people may have all kind of reasons for not supporting leftist actions: they may distrust us because of the way we look, the way we talk. people might just not understand us, because we speak in an unintelligible jargon. In other words: maybe there is nothing wrong with our potential audience. Maybe there is something wrong with ourselves. The posture of "the righteous few" blinds us for that possibility; it shows arrogance towards our potential allies, and it hurts our own cause.

Smucker is to be applauded to draw attention to all this. His own experience and refenence points seem to lie in anarchist-oriented movements. But comparable counterproductive attitudes and confusions should be very familiar for people operating from other inspirations and traditions, for instance, for Trotskyists like me. There are lessons to be learned for all of us.

MR Webzine has an "Interview with Paul le Blanc" on August 28, and the result is fascinating. Le Blanc is a Marxist scholar, writing from a Trotskyist perspective. He is the author of a number of books. His "Lenin and the Revolutionary Party" is, in my opinion, a masterpiece: a clear explanation of lthe way Lenin's organisational concepts developend in close connection with his political principles, against the background of the class struggle in Russia and beyond.

Now, he has written anothe book: "Marx, Lenin and therRevolutionary experience". The interview is obviously related to the publication of that book. Michael Yates, editor of Monthly Review (the 'mother country' of MR Webzine) is the interviewer.

Le Blanc tells of the influence that the ideas of Marx and Lenin had on all kinds of radical movements in the United States. Not just in the labour movement, the explosive rise of the trade unions in the 1930s, but also in the beginnings of the Civil Right s movement, the struggle aigainst racism, activist and leoders experienced that influence. Le Blanc gives interesting examples of that submerged connection.

His attidude to non- Marxist radical traditions is very open, and refreshingly so. here is what he say about religion in politics: "It is certainly the case that organised religion incklined very much in the direction of being pillars of a very reactionary status quo in the specific national cultures wich Marx and Lenin experienced. Such "religiosity" is certainly in absolute contradiction to the orientation of Marx and Lenin, and they bluntly said so.

On the other hand, both Marx and Lenin expressed respect for religious revoplutionaries who were prepared to challenge the powers-that-be and to help mobilize the poor, the exploited and the oppressed in struggles for social justice. Secular revoplutionaries certainly have more in commonwith religious evolutionaries that with secular opponents of religion." In times when even parts of the left seem drwan to the idea that the defence of secularims against "religous obscurantism" (usually connected to "the threat of Islam" or the like), Le Blanc's attidude is even more valuable and praiseworthy.

His attududes to other traditions of the left is nuanced. He sees how distorted the Communist tradition is because of it's Stalinism. He sees how the same applies to Maoism. But he recognises that hat people active in these movements were, and otheen are, committed fighters to whom critical respect is due. Blanc refuses to throw babies out with the dirty bathwater, even thoufg his evaluation of these two traditions strikes me as e bit too positive.

Le Blanc takes a similarly nuanced approach towards anarchism. Some aspects of it he sees in a very positive light: "For a young activist today to become an anarchist today is - in some ways to accept a vibrantly "new" stance" that clearly distances him from "old" and seemingly discredited elements of the Marxist-oriented Left (whether Social-Democratic, Communist, Trotskyist, or Maoist).

This can have a positive impact, I think, by helping to create an activist space for a rising layer of youthful radicals similar to what the new left represented. Also, the actual anarchist tradition historically contains a rich accumulation of insights, concepts and ideas that can have a valuable impact."

He mentions the anarchist-oriented workers' movement of the 1880s im the US as a positive example, wit good reason, I think. But he also recognises the narrow, sectarion dimensions anarchism sometimes can have: "One of the worst examples occured in Genoa a few years back, when the irresponsible utilisation of violent tactics by a militant minority did serious damage to the work of a broader international global justice coalition. That hardly defines the practice of all today's anarchists, but it certainly represents a problem."

Near the end, Le Blanc summarises the central relevant ideas of Marx and Lenin: "Capitalism making socialims possible and necessary, the centrality of the working class and working-class democracy in replacing capitalism with socialism; the importance of internationalism; and the necessity of organisation." He then goes ont to explain these ideas somewhat more, in what is in effect a concise summary of what Marxism is about.

All this hardly does justice to the whole interview, rich in insights as it is. Very inspiring reading matter - as I expect the book to be, even more so.

(I intend to write pieces like this, onder the title "Random reading notes", every Friday, as I used to do on my old weblog. However, from now on, as in this case, I will generally write them in English).

India, Pakistan, Bangladesh: protesten

Zuid-Azie - met daarin de landen India, Pakistan en Bangladesh - kent de laatste tijd tal van protesten tegen armoede en milieuverwoesting en andere manieren waarop armere mensen door besluiten van grote ondernemingen en instellingen worden getroffen. Een greep:

India

*Bouwvakkers in Chennai hielden een manifestatie waarin ze onder meer betere pensioenvoorzieningen eisten. Verder wilden ze een uitklering voor wie sinds 2000 door een bedrijfsongeval invalide was geworden.
*Personeel van technische scholen in Punjab protesteerde tegen de beslissing van autoriteiten om de administratie van instellingen uit te besteden aan prive-ondernemers. VolgensGHurbakshish Singh, de leider van het actiecomite liepen de kansen op promotie van 1200 personeelsleden gevaar; hij zei dat er meer protest zou volgen als de regering van de deelstaat voet bij stuk zou houden.
*Een aantal vakbonden bereidt grootschalige protesten tegen het regeringsbeleid voor. Ze verwijten de huidige regering voortzetting van het beield van de vorige regering. Voor 14 december hebben vakbonden een stakingsdag aangekondigd. In september komen er demonstraties, als een soort warming-up. De acties gaan uit van bonden die werkenden in overheidsdienst en in financiele instellingen organiseren.
Voor meer over arbeidersstrijd en vakbonden in India, zie Labour News from India, het onderdeel van de Labourstart. Via die site vond vond ik het bovenstaande, maar het is slechts een topje van een ijsberg.

Bangladesh

Protesten van omwonenden, studenten en oppositiegroepen brachten de regering ertoe om toestemming aan het Britse mijnbedrijf Asia Company om een grote steenkoolmijn, in te trekken. Sewoners van het gebied vreesden van hun huizen te worden verdreven, en waren bang voor schade aan het milieu. Felle protestdemonstraties afgelopen weekend hadden tot botsingen met de politie geleid, tot een wegblokkade bij de hoofdstad Dacca, en tot 6 doden en 20 gewonden.

Op zaterdag 26 augustus stonden 20.000 demonstranten tegenover politie die schoot - met traangas, met scherp, en met dodelijk gevolg. Studenten riepen op tot staking in hoger onderwijsinstellingen en eisten hetr aftreden van een regeringsadviseur. De dag daarop drong de oppositiepartij Awami Leaugue op een nationale staking aan. Honderden demonstranten blokkeerden en spoorlijn. In het gebied rond de mijn werd al gestaakt. De protesten waren kennelijk voldoende om de regering overstag te krijgen. De kop van het artikel op Aljazeera waarin het nieuws wer vermeld spreekt boekdelen: "Bengali protests defeat UK mine plan".

Inderdaad, verzet baat. Dat hadden kledingarbeiders in hetzelfde land al eerder ondervonden. Die staakten eerder dit jaar op grote schaal, ik schreef daar al eens eerder over. De strijd leidde tot toezeggingen, maar die zijn niet bepaald allemaal uitgevoerd, blijkens berichtgeving daarover in de Daily Star van 24 augustus. Hervatting van grootschalig protest kan op handen zijn als bazen blijven treuzelen met het accepteren van van een minimumloon van 3000 rupees. OOk het laatste bericht vond ik via Labourstart

Pakistan

Het nieuws uit Pakistan is al net zo hoopgevend. Textielarbeiders in de stad Gorja gingen op 8 juli in staking. Ze eisten hoger loon en waren extra kwaad toen een arbeider een fabriek uit gegooid werd nadat hij een bijeenkomst van 3000 arbeiders bezicht had waar ze een vakbond opgericht hadden en een looneis gesteld. Arrestaties, mishandeling, een politieontruiming van het kamp dat stakers hadden ingericht, het brak de staking niet.

Op 15 augustus zagen de 15.000 stakers hun doorzettingsvermogen beloond: in een bijeenkomst zegden bazen en plaatselijke bestuurders onder meer een stevige loonsverhoging - de eerste in 18 jaar! - toe. Wel zitten er nog steeds 28 arbeiders in de cel, in afwachting van een beslissing om ze op borgtocht vrij te laten. Toch is de titel waar ik dit stakingsverslag aan ontleend naar mijn idee terecht: "Gorja - a great victory for textile workers".

Katrina: de ramp na de storm

Een jaar geleden voerde de orkaan Katrina het vonnis uit dat het Witte Huis, de rampenbestrijdingsdienst FEMA en andere gezagsdragers over de arme, voor een flink deel zwarte mensen van New Orleans hadden uitgesproken door dijken te verwaarlozen, geld van rampenbestrijding over te hevelen naar oorlogvoering en waarschuwingen te negeren. Vandaag de dag gaan de autoriteiten door met datgene waar ze in uitblinken: mensen laten verrekken, op grote schaal.

Een paar feiten en cijfers laten dat zien. Jordan Flaherty aan het woord: "De helft van de bevolking van New Orleans blijft verstrooid over de VS. het aantal zelfmoorden is verdrievoudigd. De Nationale Garde patrouilleert nog steeds op de straten. De meeste scholen en ziekenhuizen - vooral degenen waar armemensen gebruik van maken - zijn nog steeds gesloten." Hij beschrijft de situatie in een zwaargetroffen wijk: "On feite werden er tot voor kort nog steeds geregeld lichamen gevonden, en weinigen twijfelen eraan dat er meer begraven liggen onder het puin. het grootste deel van het gebied heeft nog steeds geen elektriciteit of stromend water."

Emma Dixon vertelt: "sommige professionals zeggen dat een half miljoen mensen in het door Katrina getroffen gebied geestelijke gezondheidszorg nodig hebben. Naar schatting 80 procrent van de psychiaters hebben het gebied verlaten, en er is een tekort aan ziekenhuisbedden voor psychiatrische patienten." Vooral oudere mensen zijn ketsbaar voor de stress, het verlies van wat hen dierbaar is, de ontworteling van hun bestaan. Dixon komt met verdrietige berichten over ontheemde mensen die de klap niet te boven kwamen en nog steeds wachten op terugkeer (zoals haar eigen moeder), of inmiddels zijn bezweken aan een beroerte (de 76-jarige Rita Collins, wiens verhaal Dixon weergeeft).

Intussen houdt het gemeentebestuur van burgemeester Nagin grote schoonmaak - en hoe. Huiseigenaren die voor 29 augustus hun huis niet schoon hadden weten te krijgen, moesten rekening houden met inbeslagname en sloop van hun huis. Dat is de strekking van gemeentelijke verordening 26031, afgekondigd in mei. Probleem: heel veel van die huoisbezitters woonden vanwege de ramp niet in New Orleans, kunnen hun woning niet schoonmaken of weten niet eens van de gemeentelijke verordening. De gemeente vindt het voldoende om de informatie o de gemeentelijke website en in een plaatselijke krant te zetten. Veel slachtoffers zijn arm en hebben geen internet, en de plaatselijke krant wordt hoogstwaarschijnlijk niet in Chicago of Debnver of waar ontheemden ook beland mogen zijn, bezorgd. Onverschilligheid en bureaucratische botheid beheersen wederom het beeld.

Hier gaat het over huiseigenaars. Huurders zijn zwaarder getroffen, zoals Bill Quigley bericht: "New Orleans verloor meer dan 43.000 huurwoningen aan de storm. Huren zijn door het plafons gevlogen in het niet beschadigde deel van het gebied, waardoor gewone werkende mensen uit de markt worden gedrukt. De officiele stijging is 39 procent. In buurten van mensen met lagere inkomens vertellen werkende mensen en ouderen over veel hogere huren dan dat." Mensen mogen van de regering vaak niet terug naar hun huurwoning, en de regering kondigde het platgooien van 5000 huurwoningen aan. De vrijheid van de markt gecombineerd met een staat die arme mensen als oud vuil beschouwt en behandelt - dat is de ware ramp achter Katrina.

En intussen staat de VS klaar voor de volgende 'natuur'-ramp... met vergelijkbare alertheid. Zo meldt Raw Story eerder deze week dat Oliver Thomas, voorzitter van de gemeenteraad van New Orleans, zich versliep voor een briefing over de dreiging van orkaan Ernesto. Aldus meldt althans Fox News, zelf ook geraakt - Thomas miste om dezel;fde reden een interview met die omroep. Dat laatste valt nauwelijks te betreuren, maar niet op komen dagen terwijl er een herhaling van Katrina tot de mogelijkheden behoorde? Blijkbaar heeft de storm niet alleen de laatste restanten menselijk geweten van veel gezagsdragers weggespoeld, maar ook hun wekkers. Als het bericht klopt is het stuitend - en typerend tegelijk.

Katrina: natuur brengt wind en water, machthebbers brengen ramp

Deze week is het een jaar geleden dat de orkaan Katrina de stad New orleans en de wijde omgeving ervan in een rampgebied veranderde. En een rampgebied is het nog steeds. Vorig jaar zagen we de verschrikkingen van de vloedgolf, de wantoestanden rond opvang en hulpverlening. We zagen de stuitende verschillen tussen rijk en wit enerzijds - die hadden auto's en kwamen tijdig weg, die hadden wat geld en konden zich enigszins redden - en arm en doorgaans zwart anderzijds - mensen zonder geld, zonder auto, vaak als ratten in de val en als ze weg kwamen dan was de 'opvang' vaak mensonterend.

De dagen erop werd duidelijk hoe onverschillig, hardvochtig en erger de autoriteiten opereerden. Directeur van de FEMA (rampenbestrijding) Michael Brown ontleende zijn baantje al niet aan expertise maar aan vriendjespolitiek, net als zijn directe ondergeschikten. Op bescherming tegen het water was jarenlang bezuinigd: de 'strijd tegen terrorisme' kreeg voorrang. En er was al vanaf begin 2001 gewaarschuwd.

En terwijl de Nationale Garde, doorgaans actief tijdens rampenbestrijding, veel van hara mensen in irak had zitten, zetten de autoriteiten zwaarbewapende huurlingen in van de in datzelfde Irak berucht geworden 'beveiligingsfirma' Blackwater. Blijkbaar waren de straatarme achtergebleven bewoners van New Orleans geen slachtoffers, in regeringsogen, maar voornamelijke potentiele criminelen.

Schokkend waren ook de berichten over de officiele hulpverlining die traag verliep - en dit terwijl initiatieven van gewone mensen om hulp te bieden vaak werden tegengewerkt door autoriteiten. De autoriteiten weerden op een gegeven moment zelfs het Rode Kruis. Mensen werden door het gezag 'in veiligheid gebracht' - soms achter prikkeldraad in een soort interneringskampen.

Tegenover de criminele reactie van de gevestige instanties staan heroische inspanningen van mensen daarbuiten. Hoe mensen in New Orleans zich staande hielden na de ramp, tegenover politie en Nationale Garde, vertellen Larry Bradshaw en Lorrie Beth Slonsky in een indringende reportage. Peter Berkovitz vertelt zijn indrukken in een al evenzeer schrijnend verslag.

Maar niet iedereen was slachtoffer. De elite van New Orleans redde zich best en begon al snel plannen maken voor de toekomst van de stad - een toekomst met minder zwarten, minder armen en dus relatief meer Republikeinse kiezers... Oliebedrijven gooiden meteen hun prijzen stevig omhoog, terwijl ze een fooi gaven voor de hulpverlening. En ja hoor, de contracten voor 'wederopbouw' kwamen in handen van onder meer Halliburton (verbonden aan vice-president Cheney), net als in Irak in 2003.

Dit alles is maar een fractie van de verschrikkelijke verhalen die over Katrina te vertellen zijn. Dee hele catastrofe wierp een schril licht op de tegenstellingen tussen arm en rijk in de VS, het diepe racisme, en de funeste uitwerking van beleid waarin winstbejag en oorlogvoering de allerhoogste prioriteit hebben. Wie een chronologisch overzicht van de catastrofe wil, kan terecht bij Thinkprogress. Het overzicht bevat ook bronnen, en is daarmee een goudmijn voor wie meer wil weten. Lenin's Tomb heeft een dossier waar de berichten die dat weblog aan Katrina heeft gewijd bijeen zijn gebracht. Eveneens een aanrader.

Binnenkort meer...

Afgelopen dagen veel op pad of anderszins druk geweest, laat gaan slapen maar niet laat op, gisteravond doodmoe en met hoofdpijn thuis gekomen, zometeen ook weer weg en laat terug. Ik denk en hoop morgen weer wat te gaan schrijven alhier. Kortom: be back soon...

Chili: mijnwerkers, studenten, musici opstandig

Mijnwerkers, scholieren en zelfs musici in een orkest... Ook Chili kent, net als zovee Latijn-Amerikaanse landen, op allerlei plekken groepen mensen die opkomen voor hun rechten en in verzet zijn.

*Mijnwerkers in Escondida staken al wekenlang. Escondida is de grootste kopermijn ter wereld. De mijn is in handen van een Brits-Australisch bedrijf en boekte in de eerste heft van dit jaar een winst van van 2,9 miljard dollar. Koper is een balngrijk exportprodukt voor de Chileense economie, en met stijgende koperprijzen is de produktie dus nogal winstgevend ook. Sinds de afsluiting van het vorige arbeidscontract zijn in 2003 de koperprijzen vervijfvoudigd!

Arbeiders eisen dan ook een flinke loonsverhoging. Ze wezen een aanbod van de directie dan ook af. Vakbondsbestuurder Troncoso:" we willen geen kruimels, we willen 1 procent van de winst." Een bonus van 30.000 dollar, en een loonstijging die je met twee cijfers kunt schrijven, dat eist de vakbond. Troncoso rekent erop dat de 2052 arbeiders in de mijn geen individuele contracten gaan afsluiten maar de staking samen voortzetten. De staking, begonnen op 7 augustus, gaat door. (zie "Chilean miners reject wage deal" , Aljazeera, 21 augustus)

*Afgelopen voorjaar bracht een beweging van scholieren honderdduizenden mensen op straat. Ze eisten verbeteringen in hun onderwijs. De regering van de centrum-linkse (lees; links pratende, neoloberaal regerende) president Michelle Bachelet, deed concessies. Zie voor de eerste ronde Justin Vogler, "Chili: the Rise of the Pinguin Revolution" , Upside Down World, 21 juni.

Maar inmiddels groeit onder scholieren het ongeduld over de uitvoering van regeringsbeloften. Daarom gingen deze week in Santiago en andere plaatsen 2000 van hen opnieuw de straat op Bij aansluitende rellen kwam de politie met traangas en waterkanon aanzetten terwijl studenten de politie met stenen bekogelden. De politie arresteerde 200 mensen, er vielen enkele tientallen gewonden. "Ze doen wel enig werk, maar veel te langzaam, en dat is niet wat er beloofd is", zo zegt een demonstrant, 15 jaar oud. Zie "Chile student rally turns violent" , BBC, 21 juli.

*Ook musici blazen een partijtje mee in de oplaaiende massastrijd in Chili. Al sinds 2004 is er een conflict tussen leden van het Philharmonisch orkes in de hoofdstad Santiago aan de ene kanten en directie en chef-dirigent aan de andere kant. In dat jaar ontsloeg de leiding 84 orkestleden, allemaal tussen de 50 en 60 jaar. Kwaliteitsredenen waren er niet, pure discriminatie, zo ziet het eruit. De orkestleden zijn allemaal vakbondslid.

Sindsdien sleept het conflict zich voort, met concerten die afgelast worden en orkestliden die blijven protesteren. De achtergrond van het conflict is, uiteraard, geld. Het orkest zit diep in de schulden. Meer lees je op de website van het Philharmonisch Concert zelf (gevonden via Labourstart)

Met de hoge koperprijzen en de mega-winst van de kopermijn lijkt het niet moeilijk om geld te vinden voor hogere mijnwerkerslonen - en nog geld over te houden om zowel het onderwijs te verbeteren als het Philharmonisch Orkest overeind te houden. Maar herschikking van prioriteiten in sociale richting gaat ook in Chili bepaald niet zonder slag of stoot. Meer protesten, ook op andere fronten, zijn te verwachten. Maar ja, waar eigenlijk niet, in deze tegelijk duistere en hoopvolle tijden?

Saviours of humanity

Well, why not try a little piece in English? Just in case an English-speaking reader drops by, accidentally or not. Besides, most of the piece consists of two quotes. And I just don't feel like translating them...

First, on the United Nations, that organisation that pretends to work for peace, justice and generell well-being of humankind. As soon as there is a war, it usually shows it impotence, irrelevance or worse. In William Blum' s "The Anti-Empire Report" of 18 augustus, I found the thoughts of no less than the former president of the UN General Assembly, Carlos Romulo. Here are his insights:

If there is a problem between a weak nation and another weak nation and the UN
takes action, then the problem disappears. If there is a problem between a
strong nation and a weak nation and the UN takes action, the weak nation
disappears. If ther is a problem between a strong nation and another strong
nation and the UN takes action, then the UN disappears.

Another so-called force for the general good is the media. Here are some interesting guidelines on how to operate as a journalist, editor of reporter when you write on matters in the Middle East. I found the through the mailing list of the Nederlans palestina Komitee, the Dutch Palestine Committee. It can also be found on their websit, as NPK-info, 17 augustus. Scroll down, and you find eleven "Rules opf the Wester Media in dealing with the Middle East" in English). I quote:

Rule 1: In the Middle East, it is always the Arabs that attack first, and
it' s always Israel who defends itself. This is called "retaliation".
Rule 2: The Arabs, whether Palestinians or Lebanese, are not allowed to
kill Israeli's. This is kalled "terrorism".
Rule 3: Israel has the right to kill Arab civilians; thhis is called "selfe
defense", or these days "collateral damage".
(...)
Rule 7: When you say "Hezbollah", always be sure to add "supported by Syria
and Iran".
Rule 8: When you say "Israel" never say "supported by the USA, the UK and
other European countries, for people (God forbid) might believe this is not an
equal conflict.
(...)
Rule 10: Israeli's speak better Engish than Arabs. This is why we let them
Speak out as much as possible, so that they can explain rules 1 through 9. This
is called "neutral journalism.
(...)

Source: http://fr.groups.yahoo.com/group/assawra/

Absurde vertoning rond VN-macht Libanon

Vorige week nog was Libanon het toneel van een door Israel aangericht bloedbad. Inmiddels wordt op en rond dat toneel een absurdistisch theaterstuk opgevoerd met als thema: samenstelling en rol van de VN-macht die daar de wapenstilstand moet gaan bewaken.

Eerst hoorden we dat Frankrijk de troepenmacht ging leiden. Dat werd droogjes vermeld, doorgaans zonder erbij te zeggen dat Frankrijk de voormalige koloniale mogenheid was in zowel Syrie als Libanon. Helemaal oonbaatzuchtig ziet de huidige Franse rol er dan ook niet uit.

Maar het werd al snel veel gekker. Frankrijk bleek maar 200 soldaten te willen leveren, Italise echter 1000. Israel wil nu dat Italie de VN-macht gaat leiden. Ook wil Israel een stevige geweldsinstructie voor de troepen, zodat de VN kan doen waar Israel niet in slaagde: Hezbollah ontwapenen. Die geweldsinstructie komt er ook. Ten slotte weigert Israel akkoord te gaan met deelname van Indonesische en Maleisische troepen, omdat Indonesie en Maleisie geen diplomatieke banden met Israel hebben.

Dat andere staten de belachelijke Israelische pretenties serieus nemen, toont aan dat ze in feite op de hand van Israel zijn. Maar waarom lezen we vrijwel nergens hoe absurd en aanmatigend die Israelische eisen zijn? Moet ik nog uitleggen waarom ze absurd zijn ook? Nou, vooruit dan maar.

1. Met welk recht stelt Israel al haar eisen, waar haalt het land het lef vandaan? Kan iemand - wellicht de wapenleverancier/ hoofdsponsor in Washington? Wellicht medeplichtige minister Bot? - even aan premier Olmert uitleggen dat Israel de oorlog heeft verloren? En dat het een beetje vreemd is dat verliezers zoveel kapsones hebben? Dat verliezers helemaal niets te eisen hebben, in dit soort situaties? Of is misschien een enkele nederlaag nog niet genoeg om te leren hoe je je daarna gedraagt? Moet Hezbollah wellicht een tweede pedagogische tik uitdelen? De provocerende, en krachtig door Hezbollah afgeslagen, Israelische commando-aanval in Libanon afgelopen weekend, brengt hervatting van de oorlog sowieso dichterbij.

2. Als staten die Israel niet erkennen geen VN-troepen mogen leveren, dan geldt dat ook voor de andere kant. Dan mogen alleen staten die de tegenstander van Israel ook erkennen - d.w.z. staten die Hezbollah als rechtmatige verzetsbeweging erkennen - VN-troepen leveren. Eerlijk is eerlijk, we gaan niet met twee maten meten, toch? Maar ja, dat zijn er maar weinig - alleen Syrie en Iran, vermoed ik. En die erkennen Israel weer niet...

Dat betekent dus OF geen VN-macht, OF een VN-macht die evenwichtig is samengesteld uit landen die wel Israel erkennen, maar niet Hezbollah, plus landen die wel Hezbollah erkennen maar niet Israel. Dat wordt dus een vredesmacht bestaande uit Italiaanse, Franse, Iraanse en Syrische soldaten.

Laten we hier eens op doorgaan. Frankwijk levert 200 soldaten, Italie wellicht 1000. Er moet uiteindelijk een macht van 15.000 soldaten komen. Dan leveren Iran en Syrie dus samen 13.800 soldaten, want veel andere gegadigden lijken er niet te zijn. Zo goed, mijnheer Olmert? Of toch liever Indonesische en Maleisische soldaten er ook bij?

Ja, bovenstaand scenario is absurd. Maar is het minder absurd dan het scenari dat zich nu ontvouwt, en waarin de VN lijkt te gaan doen wat Israel totaal niet is gelukt? Is het minder absurd dan een ontwikkeling waarin Israel na een verloren oorlog toch nog enigszins zijn onrechtvaardige zin krijgt, met dank aan de 'internationale gemeenschap'?

China: protesten en repressie

Boeren en arbeiders in China die voor hun rechten opkomen, krijgen de keiharde hand van de Chiese autoriteiten te voelen. hetzelfde geldt voor advocaten die arbeiders en boeren terzijde proberen te staan in hun strijd voor gerechtigheid.

Zo pakten de autoriteiten in Linyi drie advocaten op; twee van hen werden snel weer vrijgelaten maar de derde niet. De advocaten bieden hulp aan Chen Guangcheng, een voorvechter van boerenrechten. Hij had was een rechtszaak begonnen tegen gedwongen abortus en sterilisatie van bvrouwen in Linyi. Zijn proces zou volgens de berichtgeving de dag na de arrestaties op dondersdag 17 beginnen. het heeft er veel van weg dat ze bedoeld zijn als intimidatie van advocaten die een voorvechter van boerenrechten bijstonden (zie "China Detains L:wyers for Peasants Advocate" , New Yorik Times, gevonden via het weblog van World War4 Report.

Op 31 juli en 1 augustus kwamen 300 onderwijzers bij het gemeentehuis van Suzhui bijeen om een petitie aan tre bieden. Daarin vroegen ze onder meer om pensioenen en ziektenkostenverzekering. Het gatra hier om dorpsonderwijzers die rechtstreeks door plaatselijke gemeenschappen in dienst waren genomen tegen zeer laag loon, ter aanvulling van de reguliere docenten. Inmiddels zijn velen van hen hun baan kwijt.

De campagne voor fatsoenlijk inkomen voor deze mensen loopt al jaren en heeft al wel tot toezeggingen en concessies geleid. De ontslagen onderwijzers houden de demonstraties bewust klein, om de autoriteiten niet te provoceren en niet als oppositiegroep gezien te worden. Dat lijkt begrijpelijk, gezien de reactie van de staat: in 2004 arresteerde het ghburreua voor staatveiligheid een van hun aanvoerders en sloopt hem op voor "heropvoeding".

Toch speelt juist de voorzichtigheid de autopriteiten in de kaart. Juist door autoriteiten angst aan te jaren worden ze eerder bewogen tot concessies. Lief zijn tegen onderdrukkers wekt bij de onderdrukkers verachting, hooguit meewarigheid.

Voor informatie over deze campagne, zie "Hubei Community Teachers Launch Major Civil Rights Campaign" , China Labour Bulletin. Via dezelfde website vind je ook een verslag over een sit-in in mei van 700 gepensioneerde docenten in het kleuteronderwijs voor pensioenrechten gelijkwaardig aan die van docenten in basis- en middelbaar onderwijs: "Over 700 retired kindergarten teachers protest to demand for better pensions" .

En op 27 juli kwamen berichten naar buiten over 1000 arbeiders in de Hengli-dabriek in Guangzhou. Daar maken arbeiders sopeelgoed, onder meer voor McDonalds. Het arebeidersprotest groeide uit tot een rel, oproerpolitie, fabriekspolitie en beveliiging kwamen er aan te pas en arresteerden tientallen arbeiders.veel mensen raakten gewond. Zie "Labor rights group reports riot at China factory producing toys for McDonald' s" , Forbes, ook weer gevonden via het weblog van World War 4 Report.

Het verzet van arbeiders, boeren en hun verdedigers blijkt hardnekkig, veelvormig en laait steeds op andere plekken op, zoals bovenstaande berichten laten zien. De strijd tegen de corrupte heersers, gebundeld in een partij die zich nog steeds 'communistisch' noemt om een keiharde kapitalistische praktijk te verhullen, dwingt bewondering af.

En in een situatie waarin onze 'eigen' regeerders lage lonen en slechtere voorzieningen rechtvaardigen met verwijzing naar concurrentie met landen als China, is een verbetering van het levenspeil daar in het belang van arbeiders hier. De strijd van de uitgebuiten wereldwijd is veelvormig. Ze is tegelijk ook een samenhangend, ondeelbaar geheel.
Eerdere berichtgeving over China op dit weblog: "China: economisch wonder, sociaal drama" , 27 juli 2006.

23 september, Amsterdam DEMONSTRATIE tegen oorlog

Op zaterdag 23 september gaan we de straat op tegen de oorlog in het Midden-Oosten. Plaats: Amsterdam, Museumplein. Tijd: 13.00 uur. De oproep "Stop de Oorlog tegen Libanon en de Palestijnen" lees je via www.stopoorlog.nl. Daar lees je ook wie de oproep ondersteunen: mensen van het Nederlands Palestina Komitee, de SP, GroenLinks, de Internationale Socialiste. Zelf onderschrijven van die oproep ook daar, net als flyers voor de demonstratie downloaden om zelf verder te verspreiden. De dag is uitgeroepen tot internationale actiedag. Zo roept de Stop the War Coalition in Groot-Brittanie op om met grote aantallen demonstranten te protesteren bij de conferentie van New Labour, de regeringspartij van oorlogsfanaat Tony Blair. Die vindt plaats in Manchester.

Libanon: nieuwe aanval kwestie van tijd, tenzij...

Het is belangrijk dat de demonstratie van 23 september een groot protest wordt. Ja, er is nu een wapenstilstand in Libabon. Maar in Israel woedt de discussie - niet OF Israel haal nederlaag met nieuw geweld ongedaan moet maken, maar hoe en wanneer. De Israelische schrijver Uri Avineri, actief in de Israelische vredesgroep Gush Shalom schetst in zijn stuk "From Mania to Depression" op Counterpunch niet alleen de klinkende nederlaag die Israel tegen hebzollah incasseerde, maar ook de stemming van verwarring en wraakzucht die de Israelische maatschappij kenschetst. Zijn de talloze doden - 1300 Libanese burgers, 35 Libanese militairen, tussen de 85 (volgens Hezbollah) en 500 (Israelische bronnen) Hezbollah-strijders, 118-120 Israelische soldaten, 8 strijders van Amal (een andere Sjiitische organisatie in Libanon), 7 strijders van de Libanese Communistische Partij - namen en gegevens over deze mensen te vinden in een herdenkingsstuk op de website van die partij -, 17 Syriers, 1 Argentijn, 1 Australier, 6 Brazilianen, 8 Canadezen, 4 Duitsers, 1 Indier, 1 Indonesier, 1 Irakees, 1 Jordanier, 2 Koeweiti's, 1 Nigeriaan, minstens 2 Palestijnen, 2 Filippino's, 1 Srilankaan, 1 Oekrainer, 1 burger van de VS en 2 mensen die werkzaam waren voor de VN - zijn al die doden nog niet genoeg? En de meer dan 4000 gewonden? En de 1 miljoen op de vlucht gejaagde Libanezen, en de half miljoen Israeli's die de wijk namen toen de oorlog die Israel had ontketend op haar eigen burgers terugsloeg? De cijfers heb ik gebaseerd op het overzicht dat Wikipedia hiervan geeft. ALLEMAAL zijn ze slachtoffer van Israelische agressie en van de Amerikaanse militaire en diplomatieke steun voor de aanvalsoorlog die premier Olmert en aandelenhandelaar/ generaal Hamutz hebben ontketend.

Die wapenstilstand is een adempauze, meer niet. Israel wil dat Hezbollah zich ontwapent. Hezbollah peinst er niet over. En gelijk hebben ze. Niet alleen stond en staat hezbollah in haar recht tegenover de Israelische aanval. Ook is het een beetje vreemd dat de verliezer van de oorlog, Israel, van de overwinnaar, het Libanese verzet aangevoerd door Hezbollah, ontwapening eist. Het omgekeerde - ontwapening van Israel, als begin van ontmanteling van de Zionistische staat - zou niet alleen logischer zijn, maar ook erg goed voor de vrede in het Midden-Oosten. Israel hoopt ongetwijfeld dat de VN-macht en het Libanese leger, dan nu in Zuid-Libanon gestationeerd wordt, Hezbollah zullen ontwapenen. Weinig kans, lijkt me: het Libanese leger staat onder gezag van de Libanese regering waar twee Hezbollah-ministers in zitten. Bovendien staan Hezbollah en het Libanese leger in deze strijd aan dezelfde kant, fromeel althans: tegenover het Israelische leger (al was er een Libanese officier die dat even 'vergat' en gezellig babbelde met een Israelische funtionaris: zie het berichtje hierover van Angry Arab News Service , een prachtig weblog van een zeer linkse Libanees in ballingschap).En het idee dat een VN-macht gaat proberen wat net machtige Israelische leger niet is gelukt, lijkt me een absurditeit. Zie voor een achtegrondstuk Gilbert Achcar, "Lebanon: the 33-day war and UNSC Resolution 1701" , op Znet. Een nieuwe aanval van israel lijkt me dan ook een kwestie van tijd - tenzij er wereldwijd voldoende tegendruk wordt opgebouwd. De demonstratie van 23 september moet deel uit maken van die wereldwijde tegendruk.

Iran bedreigd

Maar de oorlogsdreiging is groter dan 'enkel' een volgende ronde in Libanon. Het is inmiddels duidelijdat de Israelische aanvalsoorlog tegen de noorderburen niet alleen met Amerikaanse goedkeuring vooraf plaatsvond, maar ook een verder liggend doel had: Iran. Seymour hersh heeft hier met een artikel dat al snel wijde bekendheid kreeg op gezezen: zie "Watching Lebanon" in de New Yorker.

Niet alleen moest Hezbollah uitgeschakeld worden voor de VS Iran zounaanvallen - om acties vanuit Hezbollah als antwoord op Amerikaanse agressie te voorkomen. Ook waren de Israelische bombadermenten een soort van proefdraaien voor de bo,mbardementen die de VS voor Iran in petto heeft. Dat israel haar doelstellingen - gelukkig! - niet heeft bereikt, dal het pentagon ongetwijfeld tot nadenken stemmebn: misschien is het succes van 'shock and awe'-aanvallen ook tegen Teheran allerminst gegarandeerd. Maar we kunnen er maar beter van uitgaan dat datzelfde Pentagon - aangestuurd vanuit het Witte Huis, waar de Israelische afgang hard is aangekomen, en waar ongetwijfeld ook gezocht wordt naarhet terugdraaien en gewelddadig compenseren ervan - plannen maakt voor een effectiever, dus moorddadiger, scenario. De dreiging van een Amerikaanse aanvalsoorlog tegen Iran is eerder intenser geworden. Datzelfde geldt dan ook voor de noodzaak tot verzet tegen die dreiging. Ook dat onderstreept de urgentie van de demonstratie van 23 september.

Gaza nog steeds onder vuur

Tenslotte mogen we niet vergeten hoe de aanloop naar de huidige Libanon-oorlog verliep. Voordat Hezbollah 2 israelische soldaten gevangen nam, woedde en grootschalig Israelisch geweld op de Gazastrook, een jaar geleden door Israel ontruimd in het kader van de 'disengagement"-politiek van Sharon en Olmert, maar feitelijk nog steeds bezet. Alleen al tussen 27 juni en 8 augustus doodde de staat Israel volgens de Palestine Monitoring Group170 Palestijnen, in grote meerderheid burgers. Dat ging via Israelische beschietingen en vanuit de lucht: 190 luchtaanvallen sinds 27 juli (zie "Gaza: One year after disengagement" , Samar Assad, Counterpunch, 17 augustus). De oorlog tegen de Palestijnen is overschaduwd gerakat door het bloedbad in Libanon. We moeten de aandacht voor de verschrikkingen op de Gazastrook echter weer opvoeren - net als de druk op Israel om aan de terreur tegen de Palestijnen een einde te maken. Dat maakt de demonstratie van 23 september van het grootste belang.

Dat alles bij elkaar betekent: in beweging! Die flyers zijn niet voor niets via de bovengenoemde site te downloaden. En na downloaden komt uitprinten, ophangen op school, cafe, werkplek, shoarmazaak, buurthuis, openbare plakplek, uitdelen aan collega's, klas- of studiegenoten, leden van je voetbalteam of je studievereniging, medespelers in je band, verzin het maar. Maar DOE iets. Ik reken op mededemonstranten uit Sittard, Buitenveldert, Utrecht, Oosterbeek, Groningen, Rotterdam, Breda, Tilburg, Leeuwarden - anywhere. Dit is geen tijd voor dralen en terughoudendheid. Remmen los, voet op het politieke gaspedaal!

De dubbele fout van Gunther Grass

De Duitse schrijvern Gunther Grass ligt onder vuur. In een interviw afgelopen weekend vertelde de 78-jarige auteur dat hij op 17-jarige leeftijd lid was geworden van de Waffen-SS in de nadagen van het nazi-regime. Veel mensen zijn nu kwaad op hem, meer vanwege het langdurige verzwijgen van zijn verleden dan vanwege zijn rol in de oorlog zelf. Wat valt hier van te denken?

Typisch is het dat de hele onthulling nu pas komt. Het papieren bewijs lag gewoon in een archief. Over Grass heeft Michael Jurgs een biografie geschreven. Noch de schrijver daarvan, noch enige journalist, criticus, historicus af andere alerte geest heeft ooit de moeite genomen om Grass' eerdere versie - dat hij Wehrmachtsoldaat, deel dus van het reguliere leger, was - nagetrokken heeft. En dat terwijl de man met zijn strenge oordelen over het oorlogsverleden van anderen zich ongetwijfeld vijanden heeft gemaakt die hem graag met een onthulling over Grass zelf beentje zouden hebben gelucht. Merkwaardig.

Om te beginnen was het gewoon een foute beslissing van Grass destijds. De reden die hij zelf aanvoerde is wel tamelijk bizar: in de SS vochten mensen uit tal van Europese staten in een verdedigingsoorlog voor de Europese beschaving, tegen het oprukkende Bolsjevisme. De SS als een soort Internationale Brigade, maar dan van rechts! Naief, en als het allemaal niet zo treurig was, ook wel enigszins lachwekkend. Natuurlijk, van vrije informatievoorziening was in de tijd dat Grass zijn stap zette niet echt sprake - maar hij moet toch iets hebben meegekregen van wat zich afspeelde

Er is dan ook geen enkele reden om er omheen te draaien dat Grass' besluit niet deugde, of allerlei verzachtende omstandigheden aan te voeren.Zo ben ik bijvoorbeeld niet zo te spreken over de redenering die zegt: ach, het was een jeugdzonde, hij was pas 17 jaar. Ik ken mensen van 17 die een doordachte politieke positie kiezen, wat mij betreft aan de goede kant van de barricaden. Ik wordt erg kwaad als mensen ter rechterzijde de standpunten van zo iemand afdoen als niet serieus te nemen, want nog jong. Ik werd ook kwaad zodra mijn vader mijn eigen politieke keus voor radicaal-links, de eerste keer dat ik naar de stembus mocht, afgedaan met woorden van 'ach, daar groei je wel over heen als je wat ouder bent' en dergelijke(ik was 19, maar het idee was hetzelfde). Welnu: als ik wil dat mijn eigten keuzes destijds, en de keus van zeventienjarigen nu waar ik het in hoofdzaak mee eens ben gerespecteerd word, en niet als jeugdzonde wordt afgewimpeld, dan mag ook een verkeerde keus niet worden vergoeilijkt als product van jeugdige onbezonnenheid.

Maar, zoals helaas de radicale keus van jonge mensen na verloop van tijd te vaak plaats maakt voor gematigdheid, of zelfs het plaats nemen aan de verkeerde kant van de barricaden, zo is het omgekeerde gelukkig ook mogelijk. Keuzes, op jonge leeftijd gemaakt, verdienen serieus genomen te worden, of het nu goede of verkeerde keuzes zijn. Maar mensen mogen niet levenslang op een eventuele foute keus vastgepind worden. Grass heeft in Amerikaanse krijgsgevangenschap leren inzien hoe kwalijk dat nazi-regime was. Hij is zich als schrijven en als commentator gaan keren tegen nazisme, oorlog, militarisme, herlevend Duits chauvinisme en dergelijke. Hij heeft daarmee een goede strijd gestreden en verdient daarvoor waardering. Een half jaar SS-lidmaatschap maakt geen decennia kritische betrokkenheid bij het maatschappelijke gebeuren ongedaan.

Er zijn mensen die hem nu zelfs zijn Nobelprijs voor Literatuur uit 1999 willen afpakken. Onzin, lijkt mij, het gaat hier niet om dopinggebruik bij een wielerwedstrijd. De literaire kracht van de boeken van Grass wordt op geen enkele manier onderuit gehaald door het feit dat de auteur als mens een serieuze fout heeft gemaakt en die langdurig heeft verzwegen. Opmerkelijk is trouwens dat de oproep om de Nobelp[rijs in te leveren komt van de CDU, de Christendemocratosche partij van opeenvolgende rechtse kanseliers en ministers als Adenauer, Kohl en Strauss. Je zou haast zeggen: okay, grass levert zijn prijs in - op voorwaarde dat het CDU al zijn leden met een vergelijkbaar oorlogsverleden royeert, en alle financiele steun van ondernemers die verdiend hebben aan de oorlog en de holocaust, terugstort of aan een goed doel schenkt. Grass weliswaar zijn prijs kwijt, maar het CDU onttakeld en bankroet, niet eens zo'n slechte deal misschien. Maar er moeten manieren zijn om zo'n rechtse partij te verzwakken zonder dat Grass op deze manier een trap na krijgt, dus toch maar niet...
Veel mensen zijn kwaad op Grass, en dat is wel logisch. Hij maakte zich keer op keer breed voor een kritische en openhartige omgang met het nazi-verleden. Hij drong erop aan dat mensen eventuele fouten uit die tijd eerlijk onder ogen zagen. En nu blijkt dat hem dat zelf niet gelukt was. het woord 'hypocrisie' valt, en daar zit wel iets in. Tegelijk zou het verkeerd zijn om zijn houding ten opzichte fout oorlogsverleden daarmee af te doen. Wat hij zie daarover was op zich terecht - alleen had het evenzeer betrekking op zichzelf als op anderen. Al diegenen die zich nu gerechtvaardigd voelen in het verstoppen van eigen, vaak veel grotere, fouten, nu aan Grass ook iets fouts kleeft, moeten hun zin niet krijgen.

Daarbij is het feit dat Grass zelf met zijn bekentenis komt, dat die hem niet is afgedwongen, een gunstige factor. Mensen die - en terecht! - door willen gaan met het onder ogen zien en kritisch verwerken van het nazi-verleden moeten dan ook Grass' dubbele fout niet goedpraten, maar die fout - het liefst in samenspraak met Grass zelf - gebruiken als zoveelste bouwsteen om te laten zien hoe nodig zo'n kritische verwerking is en blijft.

Het papieren bewijs voor Grass' SS-lidmaatschap vind je op "Bewijs SS-lidmaatschap Grass" , op de website van de NRC. Voor veel van de overige gegevens uit dit stuk heb ik gebruik gemaakt van "Storm grows over Grass's belated SS-confessions", uit de Guardian.

Handig, zo'n terreurpaniek

Handig, zo' n terreurpaniek - voor de autoriteiten. Je kunt er oorlogen mee rechtvaarigen, je kunt er de ene stap nar de andere richting politiestaat mee onderbouwen, je kunt de mensen er angst mee inboezemen. Helaas werkt het truukje ook nog - voor zo lang als het duurt.

Zo is de politie in New York na de bomaanslagen in Londen willekeurige controles van bagage van passagiers bij de metro gaan houden. Daartegen heeft de New York Civil Rights Unon een geding aangespannen voor de rechtbank. In hoger beroep heeft de 2nd Circuit US Court of Appeal uitgesproken dat die anbreuk op de privacy - het gaat om het controleren van mensen die op geen enkele manier verdacht zijn, in het wilde weg - volgens de Grondwet is toegestaan.

In de New York Daily News waaraan bovenstaande is ontleend lees je hoe blij en opgelucht is met de uitspraak, en met wat voor bizarre praat de rechtbank haar uitspraak rechtbreit: wie de controles niet wil kan toch naar een ander metrostation lopen? En: terroristen worden niet graag verrast dus een incidentele controle nu en dan kan - je weet maar nooit - de booswichten op het verkeerde been zette (gevonden via het weblog van World War 4 Report.

Treurig is dat repressieve acties - en nog wel een stuk ingrijpender dan bovengenoemde -
bij nogal wat Amerikanen (en niet alleen zij) steun ondervinden. Een Gallup-opoiniepeiling meldt dat 39 procent van de ondervraagden een apart idenytiteitsbewijs voor Moslims wel ziet zitten; 34 procent gelooft dat Moslims achter Al Qaeda staan; 22 procent zou geen Moslims als buren willen. Niet alleen is het de politicie gelukt een aanzienlijk deel van de bevolking de stuipen op het lijf te jagen voor alom tegewoordige terroristen; ook is het ze voor een flink deel gelukt om in het bewustzijn van te veel mensen de koppeling tussen Moslims en terrorisme/ extremisme tot iets vanzelfsprekends te maken.

Het weblog Lenin's Tomb, waar ik dit bericht vond, wijst er fijntjes op dat zelfs het gerucht dat Iran aparte identiteitssymbolen voor leden van religieuze minderheden - met name joden - overwoog, de wereld te klein was. Het verhaal uit Iran bleek een spookverhaal - maar bovengenoemde cijfers zijn echt.

Het meten met twee maten valt vaker op in deze materie. Over Moslims en de Islam mag je vandaga alles zeggen, je krijgt er nog eervolle vermeldingen voor ook, en complimenten dat je de "vrijheid van Meningsuiting" hooghoudt. Over andere godsdiensten en bevolkingsgroepen ligt dat anders. Dat ondervond Douglas Giles, docent wereldgodsdiensten op de Roosevelt Universiteit in Chicago. Hij mocht geen vragen van studenten toestaan over Palestina en Israel. Een student, van Pakistaanse herkomst, stelde een vraag over Palestijnse rechten. Iemand diende een klacht in. Gevolg: Giles verliest zijn baan.

Kun je je voorstellen dat mensen ontslagen worden wegens kritiek op de Syrische of Iraanse politiek, of het toetaan van vragen door studenten daarover? Maar Israel in dan ook inderdaad in veel van de media en 'wetenschappelijke' wereld, een 'Heilige Staat', zoals Noam Chomsky dat sarcastisch noemt.

De Observer komt in hetzelfde artikel met meer voorbeelden van intimidatie op universiteiten van kritische geluiden jegens Israel. Ik trof het aan via de website War in Context, waar allerlei berichten over de oorlogen in het Midden-oosten, en daraaan verbonden politieke ontwikkelingen een plek vinden.

Het begint trouwens griezelig gewoon te worden dat docenten via verklikkers in problemen komen, een verschijnsel dat thuishoort in maoistisch China, fascistisch Duitsland en nu dus ook in de Verenigde Staten. Ik constateer het maar - iets om in gedachten te houden voordat de verenigde Staten weer een land binnevalt om er " de democratie te helpen brengen."

Terreuralarm, vals alarm?

Al twee dagen worden we doodgegooid met de verhalen over de grootschalige terreuracties die op het nippertje verijdeld zouden zijn door de Britse, Amerikaanse en Pakistaanse autoriteiten. Gestrande reizigers, uitgevallen vluchten, lang wachten bij het inchecken op vliegvelden - het is allemaal heel erg. Zo erg in feite, dat de luchtterreur van het Israelische militaire apparaat in Libanon, en het hardnekkige Hezbollah-verzet erdoor naar de achtergrond is gedrongen.

Immers, de gestrande reizigers zijn voor het meerendeel Europeaan of Amerikaan. De doden in Libanon zijn Arabisch, en elk excuus om daar zo min mogelijk aandacht aan te besteden is goed genoeg. De giga-bommelding zal dus zowel in de militaire en politieke hoofdkwartieren van Israel als in Washington, de hoofdsponsor van de Libanon-oorlog, hartelijk verwelkomd zijn.

Maar, nadat ook de rooie ravotr bij deze zijn Grote Geschoktheid over de Boosaardige Terroristenplannen, en zijn Immense Opluchting dat de snode plannen Verijdeld zijn, tot uiting heeft gebracht, resten er toch wel wat kanttekeningen, observaties en vragen. Zoals daar zijn:

1. Waarom zouden we ook maar EEN woord geloven wat Britse en Amerikaanse autoriteiten over de hele zaak naar buiten brengen? Dit zijn de staten die ons met leugens ("massavernietigingswapens". "Saddam, de maat van Bin Laden") de aanvalsoorlog tegen Irak brachten in 2003. NIETS van hun beweringen verdient als waarheid of feit behandeld te worden, GEEN ENKEL woord uit hun mond heeft ook maar enige geloofwaardigheid. Misschien waren er inderdaad aanslagen in voorbereiding. Misschien is het verhaal van A tot Z verzonnen, zoals veel van de "informatie" in de aanloop naar de Irak-oorlog verspreid werd, verzinsels bleken. WETEN doen we feitelijk vrijwel helemaal NIETS.

2. Er zijn nu al redenen tot sterke twijfel aan de officiele verhalen. De World Socialist Web Site, die bovenstaand punt maakt, stelt ook al enkele relevante vragen:

"(...)als Blair in gesprekken was met Bush gedurende het weekend over een 'op handen zijnde' terroristische aanslag, waarom vertrok hij dan toch voor zijn vakantie op Barbados op dinsdag? En, gegeven het feit dat van de samenzwering gezegd werd dat ze vliegtuigen tot doelwit had, waarom lieten de geheime diensten hem dat dan doen?

En als de dreiging van de samenzwering als gevaarlijk genoeg gezien werd om het opvoeren van het terreur-alarm van 'ernstig' nara 'kritiek' in het Verenigd Koninkrijk, en naar 'code red' in de VS, te rechtvaardigen, waarom werden er dan vijf dagen geen arrestaties verricht? En waarom werd het terreuralarm dan pas na de arrestaties opgeschroefd, en niet ervoor?"

3. Als er WEL sprake was van een echt complot van echte terroristen die een echte bloedige aanslag aan het voorbereiden waren, dan betekent dat iets onthutsend eenvoudigs voor de zogenaamde "Oorlog tegen Terrorisme" die BUsh na 11 september 2001 ontketend heeft: hij werkt niet. Bijna vijf jaar na de aanslagen van die datum bereidt Al Qaeda doodleuk soortgelijke aanslagen voor, volgens een bericht zelfs vanuit hetzelfde land waar Bin Laden destijds gezeten zou hebben: Afghanistan. Inmiddels is na Afghanistan ook irak in puin gegooid, als hoofdschotel van die fameuze oorlog. Maar "een leger van 136.000 man in het veld kan niet voorkomen dat er elke dag bommen ontploffen in Irak", zoals Juan Cole terecht stelt. Laat staan dat zo'n troepenmacht helpt voorkomen dat mensen bommen laten ontploffen in vliegtuigen tussen Londen en de VS.

4. Juan Cole maakt nog een wezenlijk punt: hoe kan het zijn dat onder Britse moslims mensen te vinden zijn die dit type aanslagen voorbereiden, of ze goedkeuren? Daar heeft de aanval op Irak, maar ook de onderdrukking van Palestijnen door Israel, met Westerse goedkeuring, vermoedelijk niet weinig mee te maken. De woede die dat oproept draagt bij tot een bereidheid om aanslagen te plegen en/ of goed te keuren: "De oorlogen in Irak en Afghanistan hebben bijgedragen aan de radicalisering onder Britse moslims van de tweede generatie" schrijft Cole, ongetwijfeld terecht.

Niet alleen helpt de 'Oorlog tegen Terrorisme' niet tegen terrorisme - als de verhalen over het complot tegen vliegtuigen tenminste enige grond van waarheid heeft - de 'Oorlog tegen Terrorisme" waar zowel de Afghaanse als de Iraakse oorlog deel van uitmaken, roept zelf juist terroristische reactie op en werkt dus, in eigen termen, averechts.

PC-problemen

Zoals vaste lezers wellicht al opviel zit de regelmaat er qua bloggen momenteel niet helemaal in. Ook hebben mensen wel eens langere stukken van me gelezen dan de laatste twee (al heeft beknoptheid ook zijn charme...). De reden: mijn PC is zieltogend, althans, daar lijkt het op. Ik zit dus te tikken in een internetcafe, wat niet gratis is en ook bepaald geen werkplek is waar ik me goed kan concentreren. vandaar: korte stukken, en wellicht ook in de toekomst met ruime pauzes ertussen. Hoe lang het duurt? Geen idee... blijf checken, ik doe m'n best...

Grote betogingen tegen Israelische aggressieoorlog

Wederom grote protesten tegen de Israelische oorlog in Libanon. Via Juan Cole's webvite "Informed Comment" vond ik informatie over een demonstratie in Cairo, Egypte tegen de Israelische agressie: 5000 mensen. Betogers wilden van het verzamelpunt bij de Al-Azhar-moskee optrekken naar de binnenstad van Cairo. Een enorme politiemacht belette dat. Demonstranten uitten hu woede tegen Israel's agressie, maar ook tegen de lafheid van de Egyptische president Mubarak. Hier zien we hoe de solidariteit tegenover Israel in Arabische staten zich tegelijk tegen de machthebbers in die staten zelf keert ( "Demos Sweep Muslim Countries Against Israeli Offensive" ).

Intussen waren er ook demonstraties in Frankrijk en Engeland. De grootste was in Londen: de politie telde (?? schatte?? verzon???) 20.000 betogers (zie bijvoorbeeld "Protest marches in London, Paris" , Aljazeera), organisatoren hadden het over 100.000 demonstranten. Op het weblog 'Lenin's Tomb' staat een prachtig verslag: "At least 100.000 march against US-Israeli Aggression". daar vindt je ook foto's en video-impressies. Goede site trouwens, 'Lenin's Tomb'!

Israel's agressieoorlog blijft niet onbeantwoord

Driehonderdduizend kinderen in Libanon, van huis en haard verdreven door Israelische bommen en raketten ( "Traumatised and afraid - 300.000 children who want to go home" , Independent). Opnieuw tientallen doden door Israelisch geweld, voorspelbaar beantwoord met raketten van Hezbollah waarvan er een een ongekend verre 80 kilometer op Israelisch grondgebied neerkwam ( "Dozens killed in Israeli air raids" , Aljazeera). In Israel vielen acht doden.

De voortdenderende Iraelische agressie mag niet onbeantwoord blijven - en blijft niet onbeantwoord. De Venezuelaanse president Chavez geeft het goede voorbeeld: hij haalt de venezuelaanse ambassadeur terug uit Israel uit protest ("Venezuela pulls out ambassador" , Al Jazeera). Sjiiten in Irak geven het goede voorbeeld en gaan bij tienduizenden de straat op uit solidariteit met Hezbollah ( "Iraq's Shia in 'million man march' " , Aljazeera). Een Israelisch officier geeft het goede voorbeeld en weigert aan de agressieoorlog mee te doen, en moet 28 dagen de cel in ( "Israeli Soldier Incarcerated for refusing to Fight" , OneWorld.net) . Hopelijk krijgen al deze voorbeelden op grote schaal navolging.